سیما یاری

Copyright©2007 simayari.com - All rights reserved. Please directly link to this website.

 e-mail this site to a friend

کتاب "ساحل شنی و دریایش" در واقع یک منظومه ی بلند عاشقانه است. منظومه ای است که هر فصل آن در عین استقلال،  در هم آهنگی با فصل های دیگر نوشته شده. این آخرین کتاب مانند یک تابلوی نقاشی ست که عناصرش به منظره  ساحل و دریا، از زوایای گوناگون نگاه می کنند  یا آن را روایت می کنند. شما می توانید ساحل باشید یا می توانید دریا باشید یا چنان با دیگری پیوند خورده باشید که فقط یک صحنه را -این تنها حقیقت زیبای محض  را- روایت کنید : پیوند ابدی ...

بازدید کننده گرامی

 

لطفا با خرید کتاب های چاپ شده شاعر، از ادامه کارهای سیما و ادامه ی کار این وب سایت پشتیبانی کنید. از کتابفروشی خود بخواهید که کتاب های سیما را نیز وارد کنند.

 

قبلا از حمایت و پشتیبانی شما عزیزان صمیمانه تشکر می کنیم.

ساحل شنی با دریایش

 
---
 
  • فصل 01
 
شب خواب اند صیادان
        غواصان.
دریا برمی خیزد
از پنجره ی تاریک شب می گذرد
می افشاند به تمامی خود را
        بر تن ساحل.
صبح سحر
مردمان
خط سفید ی را می بینند
مواج و ممتد
        در ساحل شن...
 
 
  • فصل 02
 
راه می روند مردم
        روی ساحل
می دوند روی ساحل
آتش می افروزند
کاخ های تو درتو می سازند:
 
        دست های رهگذران
                با
                        شن ساحل .
 
نیمه شب
ساحل تنها
        دریا را می خواند:
می مکد ساحل من
        دریای ت را با دهان خواهنده.
 
با نخستین بوسه
        اثری دیگر نیست
                از گام ها، آتش ها،
                        روی بدن نرم ساحل...
 
 
  • فصل 03
 
هرچه سَد بالاتر
        دریا طوفانی تر می کوبد
                تا شکست حصار:
تا آمیزش
        باز
                با ساحل محصور خویش...
 
 
  • فصل 04
 
از بیابان دور با خارها و سنگ های تفته
        رد شده ام.
رد شده ام
        از میان نیزاران در کنار آبگیر و آبگیر.
 
تکه های صخره جا به جا افتاده ند.
می گذرم
یک به یک
از کنار تخته های صخره.
 
آرام آرام
ساحل نرم شنی می نوازد چشم های مرا
با بدن نقره ای براق اش:
        خوابیده در نوازش های دریای بی طوفان...
  
 
  • فصل 05
 
در حیات عشق ما
یک شعاع آفتاب ، صد آفتاب می سازد
        یک ستاره در شب، صدها ستاره.
 
بستر ما آینه ی صیقل خورده ست
                تا ابد بی زنگار...
 
---
 
  • فصل 06
 
تشنه ی جاویدان:
هر لحظه تو را می نوشم
        می کشانم تو را
                تا اعماق ام.
تشنه ی جاویدان:
پایانی نیست میان تو و من
        دریای من!...
 
 
  • فصل 07
 
شن
شن
ذره های پراکنده ی تیز
سینه خیز
        آمده اند از دورها
آمیختند با آبی نرم:
        ساحل شدند.
لم داده زیر چادر مه
        تن را سپرده به آب دریا...
 
 
  • فصل 08
 
یافتند یک دیگر را
حس کردند
زندگی را یافتند
بافتند در یکدیگر ثانیه های خود را
کامل شدند
        و جهان خود را بر پا کردند:
سرشار و زایا
دم به دم دیگرگون.
 
تنها نیستند
        تا ابد در خلوت
        ساحل با دریا...
 
 
  • فصل 09
 
تو بودی که به شنزار من شکل دادی
و
من
        سحر شدم
ماندم در آغوش تو
با تپش موج های رقصان تو:
دور شدم
        از ضربات زمان
در حبابی جاودان 
        در حبابی درخشان
                سر خوش...
 
 
  • فصل 10

 
در سینه ی هر ذره ی من
آواز قلب توست.
 
دریای من!
می دانی چند ذره هستم؟
 
ذره ذره مرا بشکافید!
کهکشان زلال دریایی را می یابید
                در شکسته های ذرات ام.
 
می دانی چند ذره هستم؟
می دانی چند دریا هستی؟
می دانند که یک تن شده ام من با تو؟
 
چه گمان می کردند،
        نقطه چین های سیاه یک نقشه؟
که بگیرند
        من را
                از من؟...

 

---
 
 

  • فصل 11

 
با هر موج ات
     با هم بودن را می رسانی به من.
آب ات را می رسانی به من
و به من
           می رسانی چنین هر لحظه:
            شادی هستی را.
با تو
   گریه نکردم در خود...
 
 

  • فصل 12

 
دریای من!
دارم می شنوم گام های دوان تو را
در میان شب طوفانی تار:
می آیی سمت من
عاشق
دیوانه وار.
 
از عشق می لرزم دیوانه وار و عاشق
ممنون از ظلمت!
ممنون از طوفان!
 
صبح سحر
ابرهای درخشان و سفید
با پرستوهای دریایی،
خود را می یابند
                    درخشان
                      دلکش
                در آینه ی صاف همآغوشی ما...
  
 

  • فصل 13

 
آسمانی شده ای
        دریای معلق!
از کدامین معراج به زمین سختم می نگری؟
خندان، این سان؟
 
دست های مواج ات می آیند
نوازش کنان
ذره های تیز تنم را بر می دارند
می کشانند به  عمق بلور آبی.
 
ذره ذره
در ژرفایت مرا می چرخانی
        صیقل می یابم!
می نشانی مرا در کنارت
        مثل ساحل ، کنار دریایش:
آبی شده ام!
مثل ساحل!
نفس مرطوبت بر تن عریانم می لغزد
مور مور بدنم
        می پراند خواب های تلخ ام را:
تازه
بیدار شدم!
چشمانم باز شده بر جهان دیگر:
وه!
        چه قشنگ ست امروز.
 
و من
        در هر طلوع
                از تو می پرسم باز:
آسمانی شده ای؟!
 
وه!
        چه قشنگ است
                هر روز من...
  
 

  • فصل 14

 
نکند یک روز نباشی
        نباشد آوازت
        غلغله های موج های بازیگوشت
                در گوش ام.
نکند یک روز نباشی
        نباشد نفس ات
        گرمای شیرین ات
        در
        نای یخ زده ام.
نکند یک روز  رهایم بکنی؟
نکند بی من باشی؟
 
ساحل چیست؟
دریای من!
بگو
        ساحل چیست؟
 
برهوت ام بی تو...
 
 

  • فصل 15

 
مثل مروارید آینده
        در بطن صدف،
مثل رویای عشق ابدی
        از لحظه ی دور ازل
                در جمجمه ی انسان ها،
مثل هوا
        در حباب کف موج،
در من، زایا، هستی:
در تک تک ذرات پایای تن ام
دریای من، با همه ی اشک های زلالت
                با همه ی خنده هایت
                در
                من.
از چه مرزی سخن می گویند،
        سیم های خاردار مضحک؟!...
 
---
 

  • فصل 16

 
بوسه ی گرم بهار بر گونه ی خاک
        آیا بیهوده ست؟
همآغوشی برف
        با ریشه ی خوابیده ی تاک
                آیا بیهوده ست؟
پس کجا بیهوده ست آمیزش پرشورمان
در حیات این سیاره؟
باز
بازند بازوهایم روی تو
        لبریزم کن!...
 
 

  • فصل 17

 
کی تصرف کردی قلبم را؟
کی برافراشته ای پرچم ت را در بطن ام؟
کی برانگیخته ای
        غبطه خوردن های آسمان و انسان ها را
                به پوست ام
                زیر دست نوازش هایت؟
موج فاتح!
آبی بی پایانم!
 
کی نقش زدی تصویر چشمانت را
        در شبنم هر اشک من؟
 
از چه زمانی هستم:
        لرزان از شوق
                برهنه در آغوش تو؟
و
        هستم؟...
 
 

  • فصل 18

 
خواب نبودم حتی!
لم داده بودم
        برروی زمین:
محو تماشای تو بودم از دور!
دریا!
گریه نکن!
آرام بیا!
آرام بگیر بر سینه ی من
و به خاطر بسپار این راز را:
عشق من!
هر گز هرگز
        مرگ ندارد ساحل!
                مرگ ندارد دریا!...
  
 

  • فصل 19

 
آونگ است تمام دریا
آونگ نقره ای نیرومند
می تپد
می لغزد
تا عمق تاریک این ساحل.
 
دسته های پرستوهای دریایی
        از میان ابرهای تیره می گذرند
                آشیان می سازند
                        در کنار دریا.
صدف ها می آیند از دورها
در سایه ی امن دریا
        مروارید می زایند.
آهنگ صدف های مهاجر را باد
                تا جزیره های ناپیدا می خواند.
 
این جا تنها:
می تپد
قلب دریا
        در سینه ی شن...
 
 

  • فصل 20

 
آن گاه که موج
        سنگ سخت را در بغل می گیرد
می کشاند با خود ، سنگ سخت را، به سفرهای دور.
به سفرهای عمیق:
 
پا کوبیدن
غلتیدن
سرخوش شدن
سَر خوردن
افتادن، خرد شدن،
گریه کردن سرگردان در رگبار
شکستن
شکستن
شکستن
بی دیده شدن
نرم شدن
از سختی خود بیرون زدن:
 
ذره شدن
شن گشتن
دانه ی سحرآمیز شن گشتن
دست در گردن دریا زدن
خوابیدن
تن سپردن بی پروا به کردار تمام دریا
آرام گرفتن
جاودان
        در بستر عشق تنها...
 

---

 

 
در خیابان کدر
        باد تفته برخاست
                کورم کرد.
می بندم پلک های سوزانم را
                روی باد و غبار.
چشمانم لبریزند
        از موج آبی شیرین تو
                        دریای من!...
 
 

 
دسته: جاندار.
گونه: آبزی.
مکان آغاز: نخستین قطره.
پایان: دریا دریا  بی پایان...
 
 

 
دست می ساید بر پیکر ساحل
بر لوح مقدس گویی!
        نشانه ها را می خواند:
خیز بر می دارد
همه ی هستی خود را می افشاند
        می خوابد بر سینه ی صاف ساحل.
نشانه ها را می خواند
بر لوح مقدس گویی!
خیز بر می دارد دریا از دورها....
 
 


بازی کن با تن من
با سرانگشتانت شکلک بکش روی بازوهایم
مارپیچ بی پایان با لبانت بگذار روی دوشم .
 
مهتاب می تابد بر بستر پر شور ما:
 
در خواب انسان ها
        رویای دل انگیز عشق ابدی
                می شکفد
                        از همآغوشی ما...