تمام رنگی

 

 

 

وقتی که سوسک ها

"آرامش ظریف" مرا خرد می کنند

پروانه های کوچک "احساس شعر من"

چون ذره های نور

از درزهای باز در و پیکر اتاق

انگار

تا یک سیاه چاله بی نام و دور دست پرواز می کنند

و در تمام شب

من مثل کودکی که فهمیده باز هم

آن مرد پرتقال فروش عجیب را پیدا نمی کند

مبهوت و شرمسار

از کاغذی که رنگ رخانش

در قبض انتظار پریده ست

هر ناسزای غیر مجاز و مجاز را

بر خیل سوسک های تبه کار می آورم به لب

وبا گریزی تیز

به یک مکان امن پناهنده می شوم

و فکر می کنم من سوسکی ندیدم

و فکر می کنم

            به بال های رنگی

                        "پروانه های شعر"

                                    در دشت های دور ...