شکر گزاری

 

 

 

ای خدا !

گردو شدم ،  قد کشیدم

و از دیوار بلند

آن قدر چشمک زدم و رقصیدم

که سرانجام

آن مردِ رهگذری

که همیشه دوستش می داشتم

نردبامی آورد

برداشت مرا – یعنی در جیب اش پنهانم کرد –

با خودش برد

بازم کرد

و رنگ و بوی من

نشست روی زبان و همه انگشتانش .

 

ای خدای توانای خوب

از تو ممنون ام

که توانستی آن همه دیوار بلند

                            بکشی دور من ؛

ای خدای بزرگ

که آبِ خالی را

          به شراب

                    مبدل کردی…