مکتب

کلمات می آیند چندی می مانند می درخشند و سپس می افتند در خاموشی و فراموشی ، زیر غبار روزها در یک قفسه . بر فراز کلمات ما می مانیم - دست هایی جویای هم جویا تر – بی فراموشی بی خاموشی بر فراز کلمات ، و بیرون بیرون از قفسه ...