چشمه

لحظه ای می ماند می درخشد . پس از آن می لغزد ، تا اعماق . بوی چمن باران خورده می تراود بیرون از درونِ سیرآبِ خاک . نقش می بندند برگ های آینده ، زیر پوسته : نقش ها جان می گیرند . لحظه ای می مانی می درخشی در آغوش من پس از آن ، می لغزی تا اعماق تاریکم ...