اکنون پیمان!

از چه بهشتی با من می گویید؟ ای سنگ ها! پرده های دیروز را ما پس زده ایم قصر بهشت ، در هیچ مکان گذشته نبود. خوب تماشا کنید: ردِ اشک است، یادگار گذشته، بر گونه ی ما. خورجین خاک آلود بر دوش مان اکنون ما زخمیان جنگ ایم آواره در مسیر ناشناس آینده. در مسیر آینده: با پیمان نا نوشته با یک دیگر. و شما! آسمان ها خواهید دید: آجر به آجر و خشت به خشت ما بهشت خود را خود می سازیم بهشتی که زیر درخت سیب اش نجوای عشق مان می شکفد بی تردید بی تردید در زمینی در آینده...