رفتار

بجای برگشتن و دوباره رفتن در جادۀ هموار گذشته ، در راۀ ناپیدای آینده قدم برمی داریم . تکیه داده به بازی هم به هم نزدیک تر - و دور تر از سایه های سنگی که ما را فرا می خوانند و دندان های نیش خود را پشتِ نقابِ زمان پنهان می سازند – تکیه داده به هم به هم نزدیک تر ، نزدیک تر ، بوسه های سرگشتۀ خود را بر سینۀ هم می فشاریم و بجای برگشتن به حصار سنگ های خونین ، می گریزیم به سمت آینده : در یکدیگر ...