Water, Aban, Bluer...
Since when did it begin?
Since what sunset did I say: – I will at last sleep with you in one bed!
Since when did my soul take my slender body in its hand
and flow, over the scorched black earth, fearlessly toward you?
For how many million years have I wanted you?
Now: I: am now!
Millions are only now.
Now I am an apple tree
my head
bowed before you.
Your lips roam over the juicy apple
your rippling fingertips dance on the apple
you slide the apple over your tongue
between your teeth.
Since when did my soul – fearlessly –
lift my lifeless body onto its head,
and flow – like a thin thread of water toward the heart of the ocean – toward you?
Time froze, in the now.
They are millions of nows.
Time froze like an eternal icicle:
shining the colors of light
on the moment of now, your tongue on the apple
on the moment the thin stream joins the blue heart:
the bluest of Abans spread itself out.
Lush apple orchards appeared.
The mysterious blacknesses of the hills which seemed
to hide a terrible spirit behind them
vanished.
The bluest spread itself out:
with a sigh, it calmed its chest.
The rustling strands of dry grass grew soft.
The thin stream of water, rippling, comes down the hill of stone
toward the blue heart:
I circle in you
I mingle with your light-winged breaths, with my own breaths,
I sleep with you:
the burning stones burned my chest.
Your kisses like warm velvet
cover my chest.
With the setting of the sun,
the soft mist caresses the earth.
The sorrows of your separations
pack up and leave my memory.
Everything will be forgiven.
Waves of joy, blue as Aban,
have soared in me, without a sorrowful descent.
The colorless scent of apple winds through the space of our breaths.
Millions of years of separation are void.
Millions of counted moments are in vain.
The calendar is not in us.
Since when did I want to sleep with you?
Since when did my soul lift my slender body onto its head
and flow toward you?
Since when did the water of the bluest Aban begin?
My apple tree, its head
bowed before you.
The smell of sweet water rises.
Everything will be forgiven
everything will be forgiven
everything...
Machine translation from the Persian
Original Persian
آب ، آبان ، آبی تر ...
Maani
از چه زمان آغاز شد؟
از چه غروبی گفتم: - من سرانجام خواهم خوابید با تو در یک بستر!
از چه زمانی روح ام ، تن باریکم را در دست گرفت
جاری شد ، بر زمین سیاه تفته ، بی مهابا سمت تو؟
چند میلیون سال است که تو را خواسته ام؟
اکنون: من : اکنونم !
میلیون ها تنها اکنون است .
اکنون درخت سیب ام
سر
خم کرده پیش تو .
لب هایت می گردند روی سیب آبدار
می رقصند سر انگشتان مواجت روی سیب
می لغزانی بر زبانت سیب را
در میان دندان هایت .
از چه زمانی روح ام - بی مهابا -
تن بی جانم را بر سر گرفت ،
جاری شد- همچون رشته ی باریک آب ، سمت قلب اقیانوس - سمت تو؟
منجمد شد زمان ، در اکنون.
میلیون ها اکنون اند.
منجمد شد زمان مثل قندیل یخی جاویدان:
تابنده رنگ های نور را
بر لحظه ی اکنون زبانت بر سیب
بر لحظه ی پیوستن جوی باریک به قلب آبی:
خود را گسترد آبی ترین آبانی.
باغ های شاداب سیب ظاهر شدند.
سیاهی های مرموز تپه هایی که گویی
روح هولناکی را پنهان میکردند پشت سر خود
محو شدند.
خود را گسترد آبی ترین:
سینه اش را با یک آه ، آرام کرد.
خش خش های تار های علف های خشک ، نرم شدند.
باریکه ی آب ، چین چین ، از تپه ی سنگ پایین می آید
سمت قلب آبی:
در تو می گردم
با نفس های سبکبال تو می آمیزم ، با نفس های خود،
با تو می خوابم:
سنگ های سوزان ، سینه ام را سوزاندند.
بوسه هایت همچون مخمل گرم
سینه ام را می پوشانند.
با غروب خورشید،
می نوازد زمین را مه نرم.
غم های جدایی هایت
از یادم رخت بر می بندند.
بخشوده خواهد شد همه چیز.
موج های شادی ، آبی آبانی،
اوج گرفته در من ، بی فرود غمبار.
عطر بیرنگ سیب می پیچد در فضای نفس های مان.
میلیون ها سال های جدایی پوچ اند.
میلیون ها لحظه های شمارش شده ، بیهوده اند.
تقویم ، در ما نیست.
از چه زمانی خواستم بخوابم با تو؟
از چه زمانی روح ام ، تن باریکم را بر سر گرفت
جاری شد سمت تو؟
از چه زمانی ، آب آبی ترین آبانی ، آغاز شد؟
درخت سیبم ، سر
خم کرده پیش تو.
بوی آب شیرین می آید.
همه چیز بخشوده خواهد شد
همه چیز بخشوده خواهد شد
همه چیز ...