The Poem Buried Alive
The trembling shadow of the gravedigger and his spade
will move away.
The sound of the slippers will fade away
that were dragged carelessly over the earth.
You leap out of my heart
your hands – like the roots of the cotton plant –
you stretch toward my darkness
you lift off my chador
you pull the thick stockings from my legs
my gloves and headscarf and manteau
far from my body, you fling away
and the veil of my dried tears
with a kiss, you lift from my face.
The carnation leaves, near us
giggle,
and your heartbeats
on my body
cover my body
with all the carnation petals;
above the bloodstained spade beside the slippers,
in the old photograph...
Machine translation from the Persian
Original Persian
شعر زنده بگور
The Year of the Iris
سایۀ لرزان گورکن و بیلش
دور خواهد شو .
دور خواهد شد صدای نعلینی
که کشیده می شد با بی قیدی روی خاک .
تو از قلبِ من می پری بیرون
دست هایت را – مثل ریشه های گیاه پنبه –
می کشانی به سمتِ تاریکی من
چادرم را بر می داری
جورابِ ضخیمم را می کنی از پاهایم
دستکش ها ومقنعه و روپوشم را
دور از تن من ، دور می اندازی
و حجابِ ماسیدۀ اشکِ مرا
با بوسه ، از صورتِ من بر می داری .
برگ های میخک ، نزدیکِ ما
نخودی می خندند ،
و تپش های تو
روی تن من
بدنم را می پوشاند
با همۀ گلبرگ میخک ها ؛
بر فراز بیل خون آلود کنار نعلین ،
در عکس کهنه ...