Nowruz
Like the earth that dreamed of the time of its Nowruz
still:
every night
every day
I see you asleep and awake:
you press my cold hands to your heart
with hot breaths you drive the cold
from my fingers.
Together we whirl
laughing on the emerald carpet
and we whirl time around our heads.
I still dream of you:
I am wide, wide awake.
Like the dusty planet earth
that folded up the time of separations,
folded up the days and nights
longing for its Nowruz:
longing for thick green shoots
a lit candle
a clean mirror
longing for the beginning.
Like the dusty earth:
that sang out the downpours of its Nowruz kisses,
with the burning desire of life in every capillary:
when it was in exile,
in the wasteland of space with the seal of eternity.
Just like this planet,
that folded up the time of its exile
that did not believe the black magic of drought
that endured the time of separations,
just like this planet:
that did not believe the burning of its Nowruz greens:
I still
dream of you...
Machine translation from the Persian
Original Persian
نوروز
Woman
مثل خاک که زمان نوروزش را خواب می دید
هنوز:
من هر شب
هر روز
تو را می بینم در خواب و بیداری:
دست های سردم را می فشاری بر قلبت
با نفس های داغ سرما را می رانی
از انگشتانم.
با هم می چرخیم
خنده کنان روی فرش زمرد
و زمان را می چرخانیم دورسر مان.
هنوز خوابت را می بینم:
بیدار بیدارم.
مثل سیاره ی خاکی زمین
که زمان جدایی ها را در هم پیچید،
در هم پیچید روزها و شب ها را
به هوای نوروزش:
به هوای سبزه های پر پشت
شمع روشن
آینه ی پاکیزه
به هوای آغاز.
مثل زمین خاکی:
که رگباران بوسه های نوروزش را آواز داد،
با خواهش سوزان جان در هر مویرگش:
آن گاه که تبعیدی بود،
در برهوت فضا با مُهر ابد.
درست مثل همین سیاره،
که زمان تبعیدش را در هم پیچید
که باور نکرد جادوی سیاه خشکی را
که زمان جدایی ها را تاب آورد،
درست مثل همین سیاره:
که باور نکرد سوختن سبزه ی نوروزش را:
من هنوز
خوابت را می بینم...