یک کوه
مانی
دورتا دور کوه دریا دریاست
آسمان آبی دورتا دور سرش
بی غرش رعد
بی خشم موج
دوراز همه ی مرزهای خاردار
زمان دیگری را دارد می زاید کوه پابرجا
با لانه ی امنی شدن در راه مرغا ن مهاجر
با بندر شدن در راه کشتی های گمگشته .
انسانی پا برجا آغوش گشوده برعشق انسان ...