غزل آشتی

چه کرده ام که به زندان قهرم آوردی؟ گناهکار تو بودی که عاشقم کردی کمر به قتل من خسته بسته ای جانا بگیر جانم و بگذر از این همه سردی چه عیب داشت محبت ، که رو بگرداندی ز چشمه سار زلالت ، به خشکی و زردی؟ تو را نهال بهارم به شهد پروردم به شوره زار سپارم؟ تو ناز پروردی مکن مکن که زمان ها به یاد بسپارند چنین که خون دل از دیده ام روان کردی.