بته ی نسترن

کجا پنهان بودید ای همه ی نسترن های من ؟ کجا پنهان بودید ای همه ی عطرهای شیرین من ؟ کجا پنهان بودی ای خواهش تند رویش ؟ ای تلاش خزیدن ، چنگ زدن تا جنون خون ناخن ها ، ای تلاش بالا رفتن از تک تک آجر های خشت گل ؟ دار بستی نبود تکیه گاه تن نسترنم . عطر اردیبهشت می آید آبشار نفس های گل می ریزد بر قلب خاک . ای تلاش رویش ! ای زایش ! در کجای دیوار فرو ریخته ام پنهان بودید ؟ ...