نام: انسان.

داربست، کار دست انسان تکیه گاه بید شد بید مجنون خشک در تمام زمستان. خواهی نخواهی بهار: خندیده به تمام مرزهای روی خاک پرواز کنان و سبکبال رسید: از قلب بید خشکیده ی من ساقه های برَاق سبز فواره زدند پیچیدند دور ستون داربست : خواهی نخواهی، تکیه گاهم ببین: دورت می گردم ...