چشم ها

آسمان گرفته است ابرهای تیره سدّ نور ماه مانده اند باد دم نمی زند برگ جُم نمی خورد وزن مِه فشار می دهد همچنان گلوی خاک را . پشت پنجره چراغ کوچکی ست عکس نور در سیاهی بزرگ شیشه ثبت می شود . ابرهای تیره ی سدّ نور ماه مانده اند . توی یک اتاق دو چشم روشن است باز ...