The Vast Sea
I pass along the shore.
I am alone.
The wind tangles my hair.
This is the first spring I am far from you.
My eyes weep
not tears. I weep blood.
What shall I say to the lone stone that was caressed
by our hands?
What shall I say to the doves that with red eyes
gathered up our blue kisses
carried them to their distant nest.
What shall I say to the bright wave that drop by drop
grew shining
with our stolen embraces.
O white-winged doves!
O waves, waves of all this sea!
Repeat
repeat forever:
our hands, lovingly in each other’s hands.
Our kisses, burning, on each other’s lips.
The fierce desire of our embrace
repeat!
Repeat forever: our vast love in existence.
This is the first spring
that I am not, without you...
Machine translation from the Persian
Original Persian
دریای عظیم
Maani
می گذرم بر ساحل .
تنها هستم .
باد به هم می ریزد مویم را .
این نخستین بهاری ست که دور از توام .
چشمانم می گریند
اشک ، نه. خون می گریم .
چه بگویم به سنگ تنها که نوازش می شد با
دست ما ؟
چه بگویم به کبوترهایی که با چشم سرخ
بوسه های آبی ما را بر می چیدند
می بردند به لانه ی دور .
چه بگویم به موج روشن که قطره قطره
درخشان می شد
با همآغوشی دزدانه ی ما .
ای کبوتر های بال سفید !
ای موج ها ، موج های همه ی این دریا !
تکرار کنید
تا ابد تکرار کنید :
دست های ما را ، عاشقانه در دست هم .
بوسه های ما را سوزان ، بر لب هم .
هوس تند همآغوشی ما را با هم
تکرار کنید !
تا ابد تکرار کنید : عشق عظیم ما را در هستی .
این نخستین بهاری ست
که بی تو نسیتم ...