رودخانه
همهٔ گلهای سرخ
از صخره ، خیز بر می دارد
می پرد آن سوتر
روی زمین .
از بیابان به بیابان خاک می گذرد
می گریزد – سرسخت –
از دالان تنگ راه
سمت آغوش رهای دریا .
رودخانه می آید به بهای – حتی – تبخیر شدن
نابود شدن
در راه دراز .
سنگ های تبدیل شده به ماسه
صیقل خورده
دنبالش ...