این رشته ی پیوند

شیری آبی در کامم . تو را می نوشم شیرین و پاک. جان می گیرند پرزهای زبا ن خشکم و گلویم از تو : همچون قمقمه ای پر شده از موج آب تازه لبریز شده ... می لغزد رشته ای از موج تو روی پوستم می پاید در گودی نافم آرام . و مرا - همچون جنینی پیوسته به تو – زنده نگه می دارد این رشته این رشته در حفاظ بطن عشق جاودان در همه ی دنیاها ...