ابد

گودترین چاه جهان ما را می بلعد هم چنان که در آغوش هم ایم. پی ها و عضلات گرم مان می ریزند استخوان هایمان می پوکند نرم تر از خاکسترها یکسان خواهیم شد: بی نشان زخم های شلاق روی تن مان. صاف و بی خش: مثل گرد الماس یکی خواهیم شد: و هستی ما می افشاند هم از آن سوی گودال جهان : آبشار درخشان حیات ما را بر جهانی دیگر و جهانی دیگر و جهانی دیگر...