L’Eau et la terre

Le premier jour – de l’éternité – il est venu – du néant – il s’est assis près de mon petit jardin. Il a penché sa cruche sur mon corps en gargouillant, son eau limpide a glissé dans mon ventre. Sans un mot aux lèvres avec un regard sur moi : il est revenu, il est revenu il a penché sa cruche encore une fois sur mon petit jardin. Encore glouglou, glouglou l’eau limpide glisse jusqu’à mon ventre. Sans un mot aux lèvres, avec un regard palpitant sur moi comme tous les jours passés chaque jour le jeu gargouillant de ton eau s’enroule dans l’air de mon jardin de jasmin...

Traduction automatique du persan

Texte original (persan)

آب و خاک

Maani

اولین روز- ازل – آمد – از هیچ - نشست پیش باغچه ام. کوزه اش را خم کرد روی بدنم غلغل لغزید آب زلالش در بطن ام . بی کلامی بر لب با نگاهی بر من : آمده باز آمده باز کوزه اش را باز هم خم کرده روی باغچه ام . باز غلغل غلغل آب زلال می لغزد تا بطن ام. بی کلامی بر لب با نگاه تپنده بر من مثل همه ی روز های گذشته هر روز در فضا می پیچد غلغل بازی آب ات در باغچه ی یاسمن ام ...
Poème au hasard