L’Eau et la terre
Le premier jour – de l’éternité –
il est venu – du néant –
il s’est assis près de mon petit jardin.
Il a penché sa cruche sur mon corps
en gargouillant, son eau limpide a glissé dans mon ventre.
Sans un mot aux lèvres
avec un regard sur moi :
il est revenu, il est revenu
il a penché sa cruche encore une fois sur mon petit jardin.
Encore
glouglou, glouglou
l’eau limpide glisse
jusqu’à mon ventre.
Sans un mot aux lèvres, avec un regard palpitant sur moi
comme tous les jours passés
chaque jour
le jeu gargouillant de ton eau s’enroule dans l’air de mon jardin de jasmin...
Traduction automatique du persan
Texte original (persan)
آب و خاک
Maani
اولین روز- ازل –
آمد – از هیچ -
نشست پیش باغچه ام.
کوزه اش را خم کرد روی بدنم
غلغل لغزید آب زلالش در بطن ام .
بی کلامی بر لب
با نگاهی بر من :
آمده باز آمده باز
کوزه اش را باز هم خم کرده روی باغچه ام .
باز
غلغل غلغل
آب زلال می لغزد
تا بطن ام.
بی کلامی بر لب با نگاه تپنده بر من
مثل همه ی روز های گذشته
هر روز
در فضا می پیچد غلغل بازی آب ات در باغچه ی یاسمن ام ...