صخره ی سر سبز

سر برهنه برهنه پیکر ایستاده محکم روی خاک در تابش تند صبح و ظهر ؛ جا داده در چشمه ی بطنش آبشار گیاه سبز را . غرق در موج نفس های گیاه پا بر جاست با وقوف تمام به تن نا تمامش ـ انگار ـ صخره ی من بر پا ، برهنه ، این جا ، در بیابان زمین ...