باز مانده

تارهای نازک سر انجام ، سفید می رویند ! تار های نرم شده از این سر تا آن سر با هم همراه از درون درون وجود ـ از ریشه ـ می آیند : در دست می گیرند پرچم های زیبای صلح ابدی را برای آینه و برای تمام دنیا ؛ با رویای خواب خوش در آغوش عشق بیش تر از هر وقتی . بگذار ، عزیزم ، تا با هم پیر شویم ...