طوفان

از تخت پایین می آیم می شورم صورتم را شانه را برمی دارم مویم را شانه زده ... باران باران اشک هایم می بارند می لرزند از پشت پرده ی اشک ثانیه های روزی که زیر پای من گستردند : یک دره ی خالی ، سوخته، بی تن سبز . مثل آغوش من بی تن تو . باران باران اشک هایم می ریزند نیرویی ساق های پایم را می راند به مسیر دیگر دورم نگه می دارد از پرتگاه . نیرویی دست های مرا می گیرد واپس ام می راند از دره . نیرویی عاشقانه پر شور اشک های مرا می بوسد . این بوسه ی توست ! تو نامریی پنهان شده ای آمده ای در کالبدم . پس طوفان نتوانست با خود ببرد نتوانست تما م چیزها را باخود ببرد ! ...