S I M A    Y A R I

---
 

 
بی آن که بدانم
با زمین می چرخیدم در فضای بسیار عظیم
 بی آن که بدانم
می چرخیدم دور خورشید .
 
بی آن که بدانم ، هر شب هر روز هر ساعت ، چندین بار چندین بار
در من می چرخیدی
می سابیدی زنگار قلبم را :
آینه ای می ساختی ، از قفس سینه ی من ،
                  پیش باغ گل سرخت :
 
انگار بهشت راستین ،
با زمزمه ی آب حیات شیرین ،
تنها تنها با لبخندت .
 
این راز را ریشه های درخشان و سپید مویم
             یک لحظه ی پیش ، بی صدا با من گفتند :
 
بی آن که بدانم یا بدانی ،
تو
در
من
بی توقف چرخیده ای  ـ با پرچم صلح سپید ـ
و مرا زنده نگه داشته ای
                      در ظلمت ...
 
---
 

 
در چشم بیگانه
چیزی نیست جز مشتی لکه ی جوهر
که پاشیده شده بر صفحه ی من
                 لحظه هایم با تو .
در چشم بیگانه با شادی عشق ...
 
---
 

 
هرچه پر زورتر باشد موج
بالاتر می آید
با افق های بسیار وسیع
         پیش پایش
و ژرف تر ، پر نیروتر ،
         بر می گرددبه آغوش آب .
انگار
         سرانجام
              انسان
              به آغوش عشق ...
 
---
 

 
بر خاک می افتاد
           زیر قدم های تند گم می شد
این جهان شفاف
        - این جهان رنگین کمان زیبا ، این جهان زیبا -
اگر این شاخه ی باریک نبود
و نمی آویخت این قطره ی باران
                                   از او .
به من آویزان خواهی شد
                             عشق من ؟ ...
 
---
 

 
دنیای مرا می ساختی
در تمام لحظه های بامن بودن .
 
می دانستی یا نمی دانستی
پایه های جهان دیگر را در زمینم
              برپا می کردی
با زمزمه های آوایت زیر لب .
 
زندان، نه .
قصری می ساختی در میان ویرانی ها
              بی ویرانی .
پابرجا - چنان که می بینی -
             در گرد باد
             در طوفان .
 
عشق من ،
با زمزمه های نفس ات در جهان این قصر
            - در سیلی امواج تلخ بر صورت این سیاره  –
دنیای مرا ساخته ای
در تمام لحظه های بامن بودن :
              با هم بودن ...
 
---
 

 
دست های هم را می گیریم
می چرخیم روی زمین خاکی
دنیای ما
          با ما می چرخد .
بازیگوش
          سرخوش
          گیج گیج
پرت شده هریک به سویی
در دایره ی گردش مان
          نزدیک هم ایم .
بیا ! باز بیا !
دست هم را می گیریم
          می چرخیم
              دنیا را می چرخانیم ...
 
---
 

 
          - جور
                 یا ناجور -
وصله های سرزانو با شلوار
دگمه های سردست  با رنگ پیراهن
گوشواره  با گوش
هرچیز با هر چیز
می تواند جور باشد یا نباشد :
بی شباهت به نقش ات  با برگم
          عشق من
              ریشه ی من ...
 
---
 

 
از نگاه خندانت لبریز شده
         - بی زنجیر
               دور از همه ی بازارها
                        دور از همه ی کالاها -
لبریز شدند
         ذره هایم
         دانه دانه
         از تو .
به پیوسته ام .
 
مورچه ها ، زنبورها ، گنجشک ها ،
آمده اند
          شهد این پیوند را می چینن د:
انگار درختی – تازه -
از همآغوشی خورشیدو زمین سبز شده
میوه ی بستنی و آب نبات آورده
         کودکان را می خواند
دست های کوچک می آیند با دادو قال
از سر هر شاخه
         بستنی و آب نبات می چینند
باز برمی گردند سمت تاب ها .
تاب ها با قهقه های خنده می جنبند
بی زنجیر دور ازهمه ی بازارها  بی آتش نفت
برگ ها ی سر سبز می رقصند با صدای بلند خنده
تا جاودان
مانند من
         لبریز شده از نگاه خندانت
          مهربانم
               آفتاب ...
 
---
 

 
یادت می آید :
فصل های دوری را که باهم بودیم
با هم می بالیدیم
می درخشیدیم در یکدیگر
با دانه ی گیلاس درشتی که با هم
             با هم
                 می ساختیم .
می ساختیم ، خلق می کردیم
                     و
                       بودیم .
یادت می آید :
لحظه های روزهای پرشوری را
که همه شیرین بودند در کام مان .
 
یادت می آید :
لحظه های شب های بدون ماه را
که همه روشن بودند در قلب مان .
 
         - نور فانوس درخشان سرخ
             آویخته بود با سرانگشتان چوبی مان
                     از درخت گیلاس
                     از هر شاخه
                     در میان برگ های تیره -
یادت می آید :
وقتی که طلوع روز را از سر دیوار بلند
                  با هم می چیدیم
گل می انداخت  مانند تمشک
                  صورتمان .
با یک قلب در یک هستی
ما ، بگو ، پوستیم یا گوشتیم ؟
تفکیک پذیریم آیا ؟
 
اکنون بگو
حکم کدامین تبر
می تواند ما را
          از هم دور کند ؟
اکنون بگو
حکم کدامین تفریق روی کدامین کاغذ
می تواند ما را از هم کسر کند ؟
 
همه ی جلبک های سیاره ی ما
          با ما همزادند .
 
با ما همدست اند
          همه ی نیزارها و سروها .
 
دره های سر سبز عمیق
با تمام جهان ها گیاهان بی نام شان
          با ما همدست اند .
 
بیا !
با هم
       با هم
             می گریزیم
می گریزیم از شکاف چوب های جعبه .
می پریم از پشت ماشین باربری
 
          - در یک آن -
                    کنار جاده
                    می غلتیم
باهم باهم
زیر چتر تمشک وحشی در امان می مانیم
در جهان رویش
          در جهان آشنا
در امان می مانیم از راه راز بازار  و بازار .
 
درامان می مانیم از میدان بیگانه
از میدان رسوایی که مرا و تو را
          دور می سازد از یک دیگر
که مرا و تو را می خرد ، می فروشد
بر خاک سیاه می نشاند
                   در معبد نفرینی پول .
بیا !
می گریزیم از طناب دارهای کوتاه و بلندی
که بر شانه ی ما  انداخته اند .
 
آن گاه آن گاه
در هستی هم می روییم .
 
میدان جنگ
          تمام دنیا نیست .
 
بیا عشق من ،
در همآغوشی شورانگیز داغ مان
          تا ابد می مانیم .
 
صدها رودخانه
با جهان جلبک های ابدی
با ما همراهند .
 
بیا عشق من ،
باز نگه داشته اند چتر خود را
بته های تمشک
          کمی آن سوتر ...
 
---
 

 
خانه ها را دارند می کوبند
توده ی گرد و غبار
          کوچه را پر کرده.
صدای نامیزان ماشین کلنگ
          سرسام آورده .
 
         زن
             یک کفگیر برنج دم شده را
             از پلوپز بر می دارد
             می ریزد
                   روی لبه ی بیرون پنجره اش.
بغبغوی آشنای کبوتر
          در خواب زن می خواند.
 
پشت پنجره ی آشپزخانه ی زن  در کوچه
چند ریزه فضله افتاده
            و
                یک پر:
پر نرم سفید...
 
---
 

 
بمب ها خنده ها را می دزدند.
بمب ها سبزی ها را می سوزانند.
 
برگهای درختان چنار بیمار
نقش سوخته ای از خنده ی دور بر لب دارند.
 
تو
        تسلیم نشو!
 
نگذار بسوزد خنده
         در چنارستان خانه ی تو.
تو
          بخند .
بانگ خنده ی تو می خواند
          چشمه های پنهان را.
 
بانگ خنده ی تو بر می گرداند
         موج های صاف را از بیابان دور .
 
از خنده ی تو چشمه های پنهان می جوشند.
تو بخند!
برگ های جوان سیرآب
         از خنده ی تو می رویند.
از خنده ی تو
برگ های شاداب
         شاداب و سبز
                 در بر می گیرند حیات تو را
و
         سرانجام
                حیات مرا...

 
---
 

 
خوابم گرفت
گیج و ویج
پلک هایم افتادند روی هم
و باز شدند
          بر صورت خندان تو :
موج می زد هوای نفس ات
          روی لب هایم :
بالا پایین
         دم
            باز دم .
 
کنار منی .
دریای بی طوفانت می لغزد
                      برتن قایق من .
 
می رقصند نور های صبحگاه
                           می تابند .
تا چشم می بیند
تا چشم می بیند طلای آبی
                           از همه سو
                           مواج است
                           در آغوش افق .
قایق ام می رقصد
                   در بهشت دریای عشق .
 
نشسته بودم
          روی صندلی فرسوده
                  پشت میز تحریر سیاه ام
                                           تنها
                                           کنج اتاق .
آمدی
بستی پلکم را بر سیاهی میز
و به تصویر کشیدی
                 پشت این پلک :
عشق من - تا ابد -
                      دریایت را ...
 
---
 

 
ماه تیر است .
بی هیچ نسیمی
               آسمان
               تیرهای آتش می بارد
               بر خاک مان .
 
برگ ها سوخته اند .
گل های سفید خودرو  سوخته اند .
سبزه ها سوخته اند .
 
ماه تیر است .
بی هیچ نسیم جان داری
                 در طول شهر
                         جز نفس های ما ...
 
---
 

 
بیا با هم پیمان ببندیم
که دیگر هرگز
           گم نکنیم همدیگر را :
زیرا
زیرا
درست مانند خاک های پراکنده ی سرد
               خواهیم شد :
روح های سرگردان
               در بیا بان های دور ازهم ...
 
 
---

 
ما
       طبیعی می دیدیم انداختن خوشه های بمب را
                                            روی شهر دشمن .
و طبیعی می دیدیم  پای کوبی کردن را
                                        روی گور دشمن .
 
خانه های ویران ،
دست های بی جان ،
رشته های نخاع پاره شده ،
صندلی های کبود چرخدار ،
بالش های پر شده از اشک های دردناک ،
 
اما
       طبیعی نمی دانستند
            دشمن بازی انسان ها را
                                 با انسان ها ...
 
---
 

 
یکپارچه
بی چروک
بی خط شکسته
بی لک و پیس :
این صورت می تواند فقط صورتکی باشد صاف
روی یک صفحه ی کاغذ
                در یک عکس
                               یا
                                 روی یک بوم ...
 
---
 

 
از پیش چشمانم می گذری :
هیکل دوکی شکلی سیاه سیاه پا برهنه
پلاسی بر تن
چنگ زده به کیسه ی نان های خشک
                                 روی دوش لاغر
                                 خمیده زیر بار .
تفته از داغ روز
سوخته ازداغ های سکه .
 
گرسنه 
تشنه
         ستایشگر آب یک لیوان
         ستایشگر یک لقمه ی نان
         ستایشگر چتر سایبان
        - افرایی یا چناری
                    کنار خیابان -
کوچه
       به
             کوچه
از پیش چشمانم می گذری .
می دوم دنبالت کوچه به کوچه
ای عشق !
        پا برهنه
              مثل تو ...
 
---
 

 
آب قمقمه
          روی زمین کویر می ریزد .
تبخیر شده ، می گریزد
گمگشته
انگار نه انگار که آب زلالی بوده
                    آمیخته با خاکی .
 
گلدان گل سرخ ام
آبت را نوشیده
غنچه داده
باز شده
      می خندد پشت پرده .
 
کویری در ما نیست
           و نه آب سرگردان ...
 
---
 

 
بی آن که بدانم نامت چیست
محوشدم
          در هستی تو :
ای درخت بلند
          با بسیاران برگ های بسیارت :
ریز ریز
         و
          سبز سبز
سبزتر از میوه های گردت
میوه هایت هر یک سبز تر از هر برگی .
 
محو شدم در سبزی بازوهای بسیارت
باز شده با تمام آغوش
باز باز
        رو به روی آسمان و خورشید و پرنده .
 
محو شدم در صدای هممهمه ی گنجشکان
                                 در پناه آغوش تو .
        - آبشار درخشان صدای گنجشکان
                                       می ریزد
                                          بر سر و صورت خانه -
من
      محوشدم زیر آبشار .
 
بی آن که بدانم نامت چیست
         - سروی یا کاجی یا  باغی -
محو شدم در هستی تو
               ای درخت حیات ...
 
---
 

 
دهان مورچه .
پوسته ی سخت تخمه .
تلاش سنگین .
          با همه ی نیروی دست ها و پاها .
 
- می خواهی برگردی به خانه
                          با این گنج ؟ -
 
پوسته ی سخت تخمه ،
دهان کوچک ،
تکان های سر ،
آری ، آری ،
        تلاش سنگین ...
 
---
 

 
راه آمده ام
      و رسیدم به این جا
با رها کردن جایی که قدم ها رسیده بودند
                                     پیش از من .
اوج پیشین
          ایستگاه کوتاهم  شد
          برای گذشتن
          برگذشتن از آن ...
 
---
 

 
پشت پرده ی مه
         پنهان می ماند
         این صخره :
مثل همه ی صخره های جادو
         تیره و اخم آلود .
سنگی می شد مثل همه ی سنگ های جادو
                                        پر راز و  وهم آلود
                                                   در نگاهم ،
بی قدم های مان سمت او ...
 
---
 

 
بار دیگر به شکل موشی می آیم ؟
                           یا سوسکی ؟
این مسأ له اصلا مهم نیست .
اصل مهم
        تنها این است :
که زمانی که به دنبال پنیری هستم یا
                            سبزی پوکی ،
آیا جفتی خواهم داشت
که خیالش یا نامش یا حضورش
           بدرخشد در دالان تاریک روزانه ی من ؟
مثل اکنون انسانی من
                   دیوانه ی تو ...
 
---
 

 
یک بر یک
       می شود یک .
یک در یک
         می شود یک .
همان یک به همان شکل که بود
                    در جدول اعداد ذهن .
 
ما ، اما ، یک نیستیم در یک جدول .
ما ، اما ، بازوهای ریشه ی هستی هستیم .
 
بازوهای زنده ی ریشه
          سرشار از کشش بی وقفه
                            سمت همدیگر .
 
ناهشیار و هشیار
لبریزاز نیروی خواهش ژرف
یکدیگر را می خواهیم می خوانیم
                         در ظلمت خاک :
تا پس زدن سنگ های سر راه
تا رسیدن به هم
تا فراهم شدن برگ های بسیارمان .
 
بازوهای یک ریشه :
                 بی هم مرده ...