S I M A    Y A R I

X

 

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

 

صفحات این مجموعه
-------------------------

----------------------------------

  • صفحه 02                           Page 02

----------------------------------

  • صفحه 03                           Page 03

----------------------------------

  • صفحه 04                           Page 04

----------------------------------

  • صفحه 05                           Page 05

----------------------------------

  • صفحه 06                           Page 06

----------------------------------

  • صفحه 07                           Page 07

----------------------------------

  • صفحه 08                           Page 08

----------------------------------

  • صفحه 09                           Page 09

----------------------------------

  • صفحه 10                           Page 10

----------------------------------

  •  

X

 
زنبیل گران را بغل می گیرد
        مثل نوزاد.
می دود در میان سیلاب از میان آوار سقف.
کودک دنبالش
گریه کنان
وحشت زده
گیج.
 
سیلاب بالاتر آمده ست
تندتر می کوبد
پرزورتر می روبد
مرگ آورتر هر لحظه.
 
زن
        زنبیل گران را می اندازد در سیلاب
خم شده در سیل گل
می قاپد کودک را از میان چنگال موج.
 
        می نشاند کودک را بر دوش اش،
زن:
گام به گام  می پیچد با تند آب:
سمت یک ساحل پنهان شده ی نا پیدا...
 
  
جای ناخن هایم روی دستت مانده؟
بر
پوست بازویت خط قرمز افتاده؟ 
مثل جای سوزن دوزی با نخ قزمز
        به روی آستین پیراهن؟
پُل ریخته بود
عشق من!
داشتم سُر می خوردم تَه دره...
 
  
بارانی که همیشه زیبا ست
در زمین بی برگ
        سیل شد
        سیلاب خونین شد.
 
ریشه های پنهان شده در زیر خاک
دست های خاک را در  دست گرفته ند
دست های خاک را
دست های یکدیگر را
        و زمین بار آور را.
 
بیایید دوباره:
سنجابک ها!
هدهدک ها!
 
بیایید دوباره!
جنگلی با این ریشه
بی تردید سبز خواهد رویید.
 
جنگلی با این ریشه
این گونه عمیق
مهربان و پایدار و عاشق
این گونه
تو را می خواند سنجابک!
آشیان امن ت خواهد شد، این جنگل.
 
این جنگل
هدهدک های پریشان شده را می خواند.
 
جنگلی با این ریشه
این گونه عمیق
این گونه جفت با تن خاک
ابلیس را می راند،
 
پریان را می خواند.
 
پس از این خواهی دید
پس پشت درختان بلند بلوط و گردو
رقص پریان جنگل را:
بی حضور ابلیس،
 
سر بگذار بر سینه ی من
ای نهال زخمی!
بر سینه ی من اشک بریز
اشک بریز
اما بمان!
 
بوسه هایم زخم های تو را می پوشانند.
 
بوسه هایم ، اشک هایم
تو را در بر می گیرند.
 
بمان!
 
جنگل فردای نو
        دارد می آید.
بوی بلوط و گردو با طلوع آفتاب آمیخته.
جنگل پر برگ سبز
دارد می آید
        از دل این ریشه:
قلب های جوان عاشق
دست در دست هم نیرومند
        بسیار نیرومند.
 
پس از این:
بی حضور ابلیس...