S I M A    Y A R I

---
  
غا یت گل ، گل بودن است .
غا یت سنگ ، سنگ بودن .
غا یت سیب ، سیب بودن .
غا یت من ، سکّه بودن ؟؟
 
تخفیف ،
         چه  قدر !! ...
 
---
  
زغالی بر سر قلیانت ،
مغز مدادی روی میزت ،
یا قطعه ی الماسی
             خواهم شد
                  بر دگمه ی پیراهنت .
 
توده ی خاکسترم
        در دهلیز قلب زمین منتظرت می ماند .
آن جا که تو ماندی
                     تا آمدنم .
 
نه برای هر چیز ـ نه برای هیچ چیز ـ
پشت نقاب زغال و مداد و الماس ،
ما برای هم ایم ...
 
---
  
متن ات را می خوانم ،
بی مکث
از نخستین جمله
              تا جمله ی پایان :
در هر دیدار
و پس از آن
             با هر دیدار .
 
بی تکرار
جذابند
          کلمات نگاهت
                         در چشمم .
 
بی تکرار
جذابند
       کلمات کف دستت
                       بر پوستم .
 
آبشار گویا
موج های جاری
گرم و زنده
نافذ
نافذ
            تا زاویه های سرد و تاریک احساس ام ؛
و از این رو
           دگرگون کننده ؛
ـ بی هیچ نیاز به اخذ مجوز ـ
متن هستی تو :
                 عشق من ...
 
---
  
دست کشیدی ، خواهان ، روی تنم .
پلک زدم
بیدار شدم
برخاستم
از بستر ترس
            تنهایی
                  بیماری .
 
صورتم را شستم .
شانه کردم مویم را .
ناخن های دراز و تیزم را قیچی کردم
تیزهای باقی را سوهان زدم ؛
پر کشیدم ـ لخت و صاف ـ در بغلت
                              در بستر عشق ...
و بدین سان تحقق پیدا کرد
آرزوی ژرف جوجه تیغی من ...
 
---
  
عکسی با تو ؟
دست در دست هم
سر بر شانه ی هم
خیره شده لبخند زنان به صورت هم
                       یا به چشم دوربین .
عکسی با تو در حیاط خانه ؟
                   یا چمنزار سبز ؟
                      یا کافه ی میعادمان ؟
نه !
 
چیزی ندارم
چیزی ندارم از تو
جز تمام حواس ام که با تو  آمیخت
در ثانیه های نوازش هایت
روز ها و شب ها ،  روز ها و شب ها ،
آورد تو را
مثل هوا مثل نبض
               زیر جلد من .
 
چیزی نداریم از هم
ـ ای عشق عظیم ـ
            جز همه ی  همدیگر ...
 
---
  
می نویسد رگبار
                  روی برگ من
                  کلمات شتابان سنگین اش را .
برگم از شاخه جدا
                   می افتد روی زمین .
اکنون قلم پاشنه های گلی می کوبند
همچون حکاکان
             کلمات خود را  روی صفحه ی برگ .
 
چرخ های تانک هایند ، نویسنده ی بعد .
 
برگ من ! برگ من !
پر شده ای از روایت های گوناگون !
 
کلمات حوادث ، دیگر ، فاصله انداخنه اند
                      در میان آغاز و پایانت .
 
هر راوی روایت گر پایان من !
بی دیدن این لحظه ی  ترد آغاز
که دارم می غلتم
ـ بی صدا و بی حرف ـ
              در آغوش تو
                      زیر چادر خاک ...
 
---
  
جدایی های ذره های پریشا نش را محوکرده
                                                      ژله !
خود با خود پیوسته .
ظرف بلور گردش را
با هستی لیمویی صاف
                            پر کرده .
لرزان لرزانک
 زلال زلال
              می رقصد با لبانت
                   می رفصد با زبانت :
ژله ام ،
       آمیخته
             با آبت …
 
---
  
سنگ نمک
ذره های منفی را می گیرد ،
و فضای اطرافش را
تا حد تمام خانه
پاک نگه می دارد از تاریکی ، نا امیدی ،
                                             از خشم .
 
دست هایم زمین را می کاوند ، تپه ها را ، صحراها را ؛
چنگ کشان ناخن کشان در میان خاک های همه ی سیاره .
دست هایم :
            دست های یک زن ...
 
---
  
پاره ای از یک تصویریم .
قسمت ما ن را
        به  تمامی درست
                 صورت دادیم .
درست
و به غایت زیبا :
       لب هایی عاشقانه بر هم  ...
 
---
  
قطره قطره شبنم
پاک زلال
           ـ بر بستر برگ ـ
غرق در جذبه ی هم
با هم جفت شده
یک قطره شده .
یک قطره
         غلتیده روی خاک .
 
این چنین عشق من
مانند ما
ژرف در آغوش هم
غلت زده روی فرش زمین .
 
مانند ما :
قطره قطره
جهیده
    از روی سنگ
          سنگهای تفته .
پریده از پشت سد
               سد های سیمانی .
تصعید شده ، چرخیده در فضاهای دور ،
خزیده بیرون
            بیرون از حلقه های ابر سیاه .
 
طی کرده فاصله را ، فاصله را ،
دویده دویده
دوان افتاده
           قطره
                قطره 
                   در آغوش هم .
 
ژرف در آغوش هم
              غلتان روی زمین .
 
پاک 
      زلال
             بیشتر از هر الماس
ـ درست مانند ما ـ
روشن کرده
           از آمیزش محض
                    درعشق محض
بستر تیره ی برگ خود را ،
               بستر تیره ی خاک خود را ...
 
---
  
ملخ های شوم
      حمله آوردند
             به دشت من .
 
" مردان اندیشه " می گفتند :
         " از زمینی که ملخ ها گذشتند
                    دیگر گیاهی نخواهد رویید " .
 
ما ، اما ،
عشق من ، عشق من ، عشق من ،
دانه هایی بودیم پنهان شده در زیر خاک
                          نجواگر در گوش هم ...
 
---
  
چند نگاه آمیخته با نگاهم ؟
چند نگاه از درون مردمک های من
                    این جها ن را می بینند ؟
 
چشم های بسیار !
بسیار جهان ها !
                     در من :
سیاه وسفید ، بی رنگ ، رنگارنگ ...
حقیقت های پی در پی
               همگون ، نا همگون ، متناقض – حتی .
اما ، اما ،
همگان متفق در یک قول :
نفی همه ی میل ها و میخ ها
              چرخان در چشم ها
                             در هر چشم ...
 
---
  
باد
هوای تو را
    از تن تو
      بر می گیرد ،
می چرخد دور زمین
            بر من می ریزد .
 
بر من می ریزد
            آبشار هوای دیگر را .
آبشار هوای دیگر ،
می گذرد
    از حجاب شالم
       از حجاب روپوش سیاهم .
بی صدا می گذرد
می نوازد تن عریانم را
               پوست محبوسم را .
 
یکسر دهان
با همه ی روزنه های پوستم
ـ در طلوع صبح گاه شهرم ـ
هوای تورا می نوشم .
 
هوای تو را ،
گذران از مرز ها
از میان سیم های خاردار .
گذران از همه ی فاصله ها ، آیین ها .
ـ بی بوی دل آشوب گوگرد و خون .
بی بوی سیاه طناب زبر دار ـ
 
تو را می نوشم
با نفس های عمیق .
با نفس های عمیق
می نشانم هوای بکرت را
تا اعماق اعماق ریه های منقبض ام .
 
می گردی در سرخ رگم .
راه می یابی تا ژرفای استخوانم .
و می شکفی
           می شکفی :
ـ ای هوای تازه ـ
  هر لحظه
         داغ تر
                   شنگرف تر
                        در هر سلولم ...
 
---
  
لحظه هایت دورم می گردند .
لحظه
لحظه
     نگاهت
          دست هایت ؛
تازه
بر تن ام می لغزند
          ـ می لغزند آب های زلال
                          بر سفال کوزه . ـ
در برم می گیرند :
لحظه
لحظه
نوازش های لب هایت ، آه های داغت ، واژ ه های عریانت ...
بی رها کردن من
         در برهوت جهان :
لحظه هایم با تو ...
 
---
  
آینه با چشم باز
               ما را جذب کرد .
ما را جذب کرد ،
لبریز شد
          از نوازش های دست های انسانی
                                   بر تن انسانی .
لبریز شد
             از قطرات درخشان اشک
             جاری شده
              از چشمها ی انسانی
                                   بر قلب انسانی .
 
آینه ی قدی من ،
با چشم باز
رقص آن شعله ی جاویدت را جذب کرد
و دور کرد و دور کرد
            اشیاء بی جان را
تا ابد
       از صفحه ی خود ...
 
---
  
سر برهنه
برهنه پیکر
ایستاده محکم روی خاک
           در تابش تند صبح و ظهر ؛
جا داده در چشمه ی بطنش
                 آبشار گیاه سبز را .
 
غرق در موج نفس های گیاه
پا بر جاست
با وقوف تمام
              به تن نا تمامش
 ـ انگار ـ
صخره ی من
بر پا ، برهنه ، این جا ،
              در بیابان زمین ...
 
---
  
چون به سویت می آیم
بی حجاب ِ نام و مرز
با من می آمیزی .
 
از گوشت و پوست من
تاج گلی می روید بر فراز سرم
مسحور کننده ، تازه .
 
چون به سوی آدمیان می آییم
بی حجاب ِ نام و مرز
با شگفتی به گیاه عجیب می نگرند :
 
تاج گل  بی مانند
       بر فراز ستونی از خار ...
 
---
  
نسیم می آید .
پرده می جنبد .
برگ می جنبد .
می جنبد
تار هو ا ، اطرافم ،
نرم  می آید
    روی بازوهای عریانم .
 
تماس خاموش !
          بی واسطه ی لفظ ها و حکم ها .
تار نرم هوا
           می لغزد روی گوشم .
موج تازه می ریزد
            روی صورت من .
 
تماس خاموش !
 
بی واسطه ی لفظ ها و حکم ها .
 
لب هایم
            از هم باز شدند .
با نفس های عمیق ، می کوشم لبریز شوم
                                         از هوای تازه .
از هوای تازه ،
ـ آغشته به تو ـ
خاموش  لغزیده
از شکاف درز پنجره ها
                           به درون سلولم ...
 
---
  
روز
       رفته .
زمان
          پا نهاده به غروب .
 
بوی آمیزش برگ است با ریشه ی باغ ،
                     پیچیده در غروب زمین .
 
برگ های به خاک افتاه ،
                         نپوسیده اند ...
 
---
  
از چه خیابان هایی رد شده اید ، ای کفش ها ؟
ای کفش ها !
چه اسراری را در خود نهان داشته اید ؟
ـ از زمان چوب های صندل ، تا زمان چرم ها و جیر ها ؟ ـ
 
ریگ هایی را غلتانده اید؟
                         مورچه هایی را ؟
له کرده اید چمنزاران سبزی را ؟
یا هیچ یک ؟
 
 
راه رفتید
فقط راه رفتید
از درون غارها و جنگل ها
تا رسیدن به مهمانی رقص ؟
ـ انتهای تمام راه ها :
        مهمانی در پستو
              یا سرای برج ها . ـ
تا رسیدن به رقص ، تنها رقص ،
رقص برای رقصیدن
              بی مقصد بعدی .
 
ـ کفش های قشنگ ، می دانید ؟ ـ
مانند عشق ...
 
---
  
جا گرفته کشمش
          در ظرف ماست .
 
آب ماست دویده زیر پوست او .
کشمش
بی چروک و با مزه
آب آورده
     لم داده در آغوش نرم ،
شیرینی ناب خود را داده به ماست ؛
آزاد از زندان پوسته ی چسبنده .
آزاد از هسته ی سخت .
 
زمان : ظرف ما .
بیا ! عشق من !
ما با هم
         مثل کشمش و ماست ...
 
---
  
با همین زاویه بود که بر ما تابید
آن روز ، این خورشید .
 
در لحظه
ما را پیچید در حریر زرین اش
در کیسه ی خواب طلایی ، انگار .
نزدیک هم ،
آن قدر که پیدا نبود فاصله ای بین مان
آن قدر که با هم آمیخت نفس های مان .
 
انگار دو تار ابریشم
تاب داده شده
                 دور هم
           در نقشه ی گلدوزی یک رو تختی .
 
انگار دو برگ نورس
به هم پیچیده در یک باغچه
                        روی یک ساقه .
 
پیچ و تاب دو تن تشنه ی هم
                           روی هم
                           در یک تخت :
تکرار شونده ، زنده ،
در همین لحظه ی نور خورشید
                           در هر روز ...
 
---
  
" جمله های کاهن
کور و کرند ، بی خون ، بی رگ .
نفسی – حتی یک دم –
به نشان حیات
               در عبارت های کاهن نیست .
 
هر عبارت ، سنگی ست پرتاب شده
                               در فضای تهی ،
تا ابد تا ابد تا ابد چرخنده
که مرا می خواهد مثل صید مرده با خود ببرد .
                      با خود ببرد در سقوط مرگبار ..."
 
ساعت از نصفه ی شب ، رد شده است .
پشت پرده ی زن
ـ  دختر ، مادر ، همسر ، دوست ، رفیق ، معشوقه ـ
آسمان
رنگ نزدیک سحر را دارد :
                          شیری نیلی رنگ ...
باز کرده پنجره را ،
زن
     کتاب جنگ و ظلمت را می بندد ...
 
---
  
چه فرقی دارم
من
     با
        دانه ی  بذر ؟
من ، اویم ؟
یا
  او
    من
       است؟
که  هر دو  هر دو
        بی آب و هوای آزاد
              از درون می پوسیم ؟ ...