S I M A    Y A R I

---
  
از کنارم می رفت
مانند ماشینی
             از کنار درخت خیابانف
مانند خریدار بخیلی
             از کنار کالا ،
مانند اربابی
             از کنار رعیت .
در ازای  "لطفش"
می طلبید
         هستی ام را
                       تمام ...
 
---
  
ستاره چه شد ؟
چشمک هایش ، نورهایش ،
                              چه شدند ؟
همه چیز پایان گرفت ؟
 
شعله ای بود ، برهنه ،
                           رقصان
                              در شب ها ؟
خاکستر سرد
                بر سرش پاشیدند .
خاموش شده پچ پچههای شادش ؟
خاموش شده ،
پایان گرفته رقص اش ـ پیش چشمها ـ
آغاز شده ، اما ،  سفرش
                         سمت ریشه
                                  سمت قلب ها .
آغاز شده رقص تندش
                     در آوند
 در گلبرگ     
 در هر برگ ؛
مثل ستاره ؟
رقصان با همه ی ذراتش
               در مغز استخوان های ما ...
 
---
  
تاریکی !
تاریکی !
 
خواب !
خواب !
 
جوجه ی سرگشته پلک بر هم فشرد .
پلک گشود .
 
نور !
نور !
 
روز آمده بود .
 
یعنی زمین واقعا می گردد ؟
 
---
  
چند روز طول کشید
تا پیدا کنیم آتش را ؟
دانه ی سحر آمیزگندم را ؟
درخت سیب را ؟
دیگ را قاشق را چنگال را ؟
میز چوبی را ؟ گلدوزی رومیزی را ؟
شمع روشن را ؟
صندلی های پا برجا را ؟
دوستان عزیز یکدل را ؟
یک دیگر را ؟
 
روزها ! ای روزها !
ـ که از قعر غار
این همه راه آمده اید
تا چیدن میز غذای لذیذ ، دور هم ، زیر یک سقف امن ـ
نگفتید ، هرگز نگفتید ،
چه بهای هنگفتی تا رسیدن به امشب
به زمان پرداختید
                   بی برگشت ...
 
---
  
همه ی همه ی همه ی بادام ها را
                                      باز کن .
 
آن طرف کرک های زبر و پوست های خشن
گودی صیقلی آرامی ست
کوچک تر از بند انگشت :
ـ شکل قلب ـ
گهواره ی شیرین باغ بادام ...
 
---
  
پشت کلماتم
           زبانی ست که بازی کرده
                             با زبان شیرینت .
پشت پلکم
          چشمی ست  که باز شده
                        به جهان چشمانت .
پشت پرده ی خاک
صندوقچه ای خواهم بود
                    پر شده از
                            گنج هستی ...
 
---
  
فرمان نبردم !
صدایت کردم
        با همه ی ذراتم .
آمدی ، ریشه کردی در من .
 
رویید و شکل گرفت نارنجستان .
 
بی فریب ، بی اجبار ،
میوه های نارنج مان در باد پاییزی می جنیند .
قطره های باران – سر خوش و تند –
از سرسره ی برگ های براق
                       پایین می لغزند
                              می رقصند در جوی ها .
خاک بودم ، اما ،
           فرمان نبردم از مرگ
فرمان نبردم
                از
                  تنهایی .
 
صدایت کردم
با همه ی ذراتم
 در تمام دنیا :
          - عشق من !...
 
---
  
جهان زیبا شد
                 تا ابد
                    در چشمم ،
از زمانی که در تاریکی
چشمم افتاد به صورت تو .
 
ماه من !
در چشم تو  هم
این جهان زیبا شد
بعد از دیدن من ؟...
 
---
  
می کوبد به زندان پوست
                         نبض من ،
می خواند در همه ی دالان هایم
                              آغوشت را ،
ـ در خواب و بیداری –
آغوشت را
همخوان با ضربان قلبم ؛
                بر فراز ترس ها ...
 
---
  
جوش خوردیم به هم
انگار دو جزوی که آمیزش آنها
                                    آب را می سازد .
دست کشید ـ آرام آرام ـ
قطره ی پیوندمان
                بر پلک پنجره ها و برگ ها .
 
پنجره ها وبرگ ها ، بیدار شده ،
می بینند
         ـ در مسیر راه قطره ی ما ـ
جادوی زلال عشق را ...
 
---
  
دیگر صد در صد
به چشمت زیبا خواهم بود
با این روژ و پیراهن و کفش .
 
می گردم
          از مغازه به مغازه
تا خرید روژ و پیراهن و کفشی
                             از این دست ،
با هر قیمت ...
 
---
  
ـ همه با هم متفاوت هستیم !
 
و همه می ترسیم
                 از بی آبی
                 از بی نانی
                 از بیماری .
و همه می ترسیم
                 از زلزله ی ویرانگر
                 یا از جنگ .
و همه می ترسیم از واژه ی مرگ و از مرگ .
 
عزیزم !
لطفا بگو همه با هم چه قدر متفاوت هستیم ؟
زیر یک سقف ، روی یک سیاره ،
                            و همنوع ...
 
---
  
چغندر
از زیر خاک بیرون آمد
از سفر تیره تارش
          به قلب زمین ،
با سوغات گرد و قلنبه
طبعا خاک آلود
اما
به طرز عجیبی
                 شیرین ...
 
---
  
مردگان سرد و سنگین اند .
 
تن ها  سبکباران اند ،
گرم
    در آغوش هم ،
                    زنده ...
 
---
  
باز نگشتی ،
بلکه این جا هستی ؛
نه زمان خاصی
نه برای کاری
صرفا ً هستی :
ـ  آب زلالی ،
مانع از آنی که به خندق تبدیل شود
                               جوی من . ـ
تنها رهایم نکردی هرگز
                            شادی عشق !...
 
---
  
تکرار شونده در نظرم می آید
                  لحظه ی دیدارت .
گویی پس از آن
نه  روزی آمده است
                    نه شبی .
گویی هوایت ،
                نفس ام شد
و مرا ، در لحظه ، ملحق کرد
به حیات جاودان
                   در نگاهت ، نوازش هایت .
 
دیگر نه شبی خواهد بود – بیگانه –
                        و نه روزی بیگانه ،
در بهشت جاودان زمان :
در لحظه ی آمیزش عشق ...
 
---
  
ایستاده در تاریکی
دست هایش
           فضا را می کاوند ،
پاهایش
            زمین را .
 
اکنون :
دست کشان
پا سابان
مورچه وار
راه بی نور ظلمت زده را
                              می پیماید ،
ریشه ،
      گام به گام ،
              غالب بر ظلمت ...
 
---
  
با " او " در یافتم
رنگ ماست  ، سیاه است ، رنگ ذغال !
 
با " او " در یافتم
رنگین کمان رقصان در ذره ی نور خورشید ،
نور خورشید ،
و  خورشید ،
          در هیچ کجای زمین و آسمان زمین
                                           پیدا نیست !
با " او " در یافتم
دو با دو قطعا ً صفر است  !
 
با شیطان در یافتم :
دروغ ،
           حقیقت دارد ؛
و نیز
دریافتم :
        دست هایت ، دست هایم ، تنیده در هم ،
این گونه
              فشرده در هم ،
- عشق من ! -
           صفرنبوده
                      هرگز ...
 
---
  
باد سرد پاییز
می لرزاند شاخه های لخت را
می لرزاند ریشه های شالم را
   چین های روپوشم را .
بوی آش
از پنجره ی خانه ی گرم ، بیرون می آید
در فضای غروب کوچه می گردد .
 
خانه ی گرم .
خانه ی گرم .
 
واژه ها در بغض سنگینم می شکنند .
پرده های شسته .
بوی تمیز اتو روی پارچه .
بوی شب بوها در دامن گلدان بلور .
تابش خنده ی نور چراغ
          روی گل
          روی بلور .
 
خانه ی گرم
بی پنجه ی خرس وحشی .
 
باد سرد می لرزاند
          شاخه های لخت تنها را ...
 
---
  
سیرآب از عشق
زمان
به مسیر بهشت می افتد .
 
ـ گربه
ناخن های تیزش را می گیرد
موش را می لیسد . ـ
 
سیرآب از عشق
زمان
بذرهای گندم را می پاشد
بر زمین های فراموش شده .
 
سیرآب از عشق
زمان
دانه های ریز و درشت الماسش را
می نشاند
              روی پیشانی تاریکی ها ؛
 
و می گذرد
              بی تکرار کوره های آدم سوزی
بی تکرار ماشین های آدم خوار .
و می گذرد
            بی بازگشت
                          به گذشته .
 
زما ن
     در مسیر دیگر می افتد
بی جدایی
در اوج
بی بازگشت به زمان دوزخ
سیرآب از عشق
بی بازگشت
                  بی بازگشت
                                به زمان تنهایی ها .
 
راهی نیست ،
جز دور شدن
ـ چنگ زدن ـ 
             به سکوت سیاه .
 
راهی نیست ،
جز خواندن نام همدیگر .
جز رسیدن به هم .
جز نوشیدن
            نوشیدن
                  از چشمه ی تن های هم .
 
بیا !
راهی نیست
جز عریان شدن
               پیوستن .
جز غرق شدن
                غرق شدن
                          در نوازش های سوزان همدیگر .
جز لرزش لب ها بر هم .
 
راهی نیست
جز بارش باران اشک
                    بر سینه ی عریان هم ؛
دور از آوار ،
در بهشت آغوش هم ،
و خیره شدن
         ـ سیرآب از عشق ـ
به درخشش های ماه نو
                   روی پیشانی هم ،
برهنه
        در اوج
               در میان گندمزار ...
 
---
  
زاغ هست
           بلبل هم هست .
تاریکی هست
           روشنایی هم هست .
خشکی هست
             باغ سبز گل هم هست .
 
در میان تاریکی شب ،
روی گلبرگ همیشه بهار ـ با قلم نازک خار -
نام ام را می نویسم
                  کنار نامت .
می سپارم به آب زلال چشمه ،
                         قایق خود ساخته را ،
جاری سمت طلوع ،
پنهان در او :
            نوزاد عشق ...
 
---
  
از میان من و تو
          بر می دارند ،
                مانع غلظت مه را ،
ـ چشم ها ، نه ! ـ
 دست های تنهایمان ؛
اکنون که طلسم سنگین مه
وهم زا ،
افتاده
        روی شهر ...
 
---
  
بمب ، نه !
خنجر ، نه !
تنها می خواهم بوسه باشم
هر چند در زندان ـ تا ابد در زندان ـ پشت لب ها
هر چند در خاموشی ـ تا ابد در خامو شی ـ پشت پرده
هر چند در تنهایی ـ تا ابد در تنهایی ـ پشت یک عکس
اما
اما
زنده و گرم در همه ی رویاهایت
و
نیرو مند  ـ تا ابد بسیار نیرومند ـ ...
 
---
  
خورشید
         عادت دارد که بتابد هر روز
                                 بر آشیان .
 
دور نشو  ای مرغ عشق
                       از مرغ عشق !
زیرا
خورشید
          عادت کرده که بتابد بر صورت عشق
                                         روی این سیاره ...