S I M A    Y A R I

X

 

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

X

---
6.01- ابر سفید 
مهربان ، تابنده ، از پنجره ی سلولم ،
نگاهت بوسید پلک های شورم را .
 
در تابش خورشید تو
تبخیر شدم ،
از حدود مرداب ام  بیرون جستم
                                بالا رفتم
                                بالاتر از برج ها و باروها ...
چه سبکبال شدم !
جادوی سپید عاشق !
چتری گسترده
                بر فراز این شهر ...
 
---
  
شب ،
می پوشاند ، پنهان می سازد ،
پنجره های بزرگ و کوچک را .
 
شب ،
پنهان می سازد
خستگی ها را ، شهوت ها را .
 
شب
جهان را در تاریکی ، بسته نگه می دارد .
 
قصّه ی تو ،
پاورچین پاورچین
                 از دهلیز تاریکی بیرون می آید ،
دستم را محکم می گیرد ،
                         می کشاند مرا
                         تا آغوش مهربانت :
پنهانم می سازی
                از شب دزد ...
 
---
 

 
می سوزم ؟
می میرم ؟
 
با شد !
خاکسترم می آمیزد با خاک زمین .
می رویم :
در صورت برگی ، بیدی ،
                         آشیانی ،
                         جوجه های بازیگوشی ،
                          در هوای بهار .
ببین !
پاک نخواهم شد
               از " گناه " زنده بودن ...

 
---
 

 
خط سیر کلمات !
راه هایی پیدا شده در تاریکی !
راه های رفته
                  نرفته !
راه های در راه !
بی پایان بی پایان ؛
در میان ظرفی که به آن
         جمجمه ی انسانی می گویند ...

 
---
 

 
ـ و نه همچون
      چارپای نرینه
       با شهوت کور و گذرا ـ
آب پاش ،
     به گل ناز
       آب می بخشد ؛
آرام آرام
       هر روز
             هنوز ...
 
---
 

 
سکّه های مسی را نینداخته ام در قلّک .
 
قلّک خالی خود را پر کرده ام
با ناب ترین دارایی ها :
لحظه های درخشان پیوندمان ،
                             عشق من ...
 
---
 

 
چشم هایم
عکس های صورتت را برداشته اند .
 
گوش هایم
حرف هایت را .
 
پرز های  زبانم
طعم های بکر لب هایت را .
 
انگشتانم
شکل دوش و بازویت را .
 
عطرهای روزها و شب هایت را
پر کرده ام در مشامم ؛
و اکنون اکنون اکنون
ـ در کنج سلولم ،
            در دنیای دالان های سیمانی ـ
 من غوطه ورم
غوطه ورم
غوطه ورم
            در جهان ذخیره های زرین ام ...
 
---
 

 
به دنیا نیامد ، مرغ من ،
                          با دانه و آب .
 
مرغ زنده ی من  می کاود
جا به جای خاک را
        پوسته های سخت را
           زیر پای درختان بزرگ سنگین را ؛
با چنگ اش
           با منقارش ...
 
---
 

 
ذره های معلق ،
       نشسته اند بر سطح اتاق متروک .
با روپوش تیره و تار ابدی
 ـ به نظر می آید ـ
بر همه چیز پرده کشیده اند .
بر همه چیز ، جز دست ها ،جز دستمال ،
جز حس نیرومند پاکی ، پاکیزگی ،
                            در سرشت انسان ...
 
---
 

 
نفس های درخت هلو
پیچیده در هوای نامرئی
                  در برم می گیرد .
 
می آیم
         سمت باغت .
از پرچین می گذرم .
 
نورهای زرد بعد از ظهر
بازیگرند
         روی مژه هایم
                        روی برگها .
 
شهد گیاه باغت
غلیان کرده ، جمع شده روی پوست
 

  • صمغ برنزه ، براق ، در آفتاب
آب نبات رنگی ! ـ
صمغ را می گیرم ، می کشانم 
                               به  سمت خودم ،
کش می آید ، می چسبد به سرانگشتانم
مثل غلیان شهدی از درون تن من ، شهد من .
 
جذب شده در شگفتی های رنگین اش
می فشارم  شهد را بر لب هایم
می گردانم  با زبان و کام ام   بازی کنان
و مکنده
          آن را در دهان داغم ؛
آب نبات هلوی تو را .
 
زیر چتر آسمان ، آسمان آبی ،
در کنار نهر آب
بر زمین باغی که تو  آن را بر پا کردی
در تابش خورشید مهر
بی نگهبان ، بی قفل ،
باز به رویم شب و روز :
پشت پرچین های  پلک های شورم 
                         در همه ی رؤیاهایم ...
 
---
  
جام های لبریز در دست ها
صورت صورت
درخشان و باز
از قهقه های خنده
خنده های رها .
 
ضرب آهنگ تند .
 
چرخ زنان دور پاهای برهنه
رقصان
          گل های دامن ها .
 
گیسوان آزاد .
.
.
.
پایکوبی
پایکوبی
جشن
جشن
 
چشمک زنان ، چشمان ما
به هزاران هزاران چراغ روشن
در تمام تپه
                 در تمام این شهر .
 
بندهای ابریشمی پیراهن من
لغزیده روی بازوهایم
من در آغوش تو
شاد
شاد
بی وحشت ؛
 
پشت در قفل
شب هر شب
کنج اتاقم
          هنوز ،
پشت پیشانی من ...
 
---
  
دست در دست هم
می گردیم از بن بست به بن بست !
 
راهی را می خواهیم
بیرون از
            مرز بسته ی گور .
 
می گردیم در پی راه
بی احساس گم گشتن :
              دست در دست هم ...
 
---
  
این همهمه ی آوای عشاق است :
دسته دسته
به سمت  سا یه های افرا می آیند .
 
این همهمه ی آوای گنجشکان است :
دسته دسته
به سمت برگ های افرا می آیند .
 
این آوای نزدیک و نزدیک و نزدیک جهان تازه ست
که جهان افرا را دریافته اند ؛
افرای روییده ، بالا بلند ، بالا بلند ،
              از ریشه ی پنهان شده در خاک ما ...
 
---
  
موج بلندی می آید
دور کمرم می پیچد
می کشاند مرا به دریا .
 
غرق ام نکرده ، تنها ، دورم کرده از ساحل .
 
کلبه های کوچک ، خانه های ویلایی ،
قایق ها ، تورهای صیادان ،
سوت های بلند نگهبانان دریایی ،
آرام آرام
               محو شدند .
 
دست های دریا
شال ام را از سرم برداشته اند
باز کردند از هم ، بافته های مویم را .
 
حلقه های بلوطی رنگ موهایم رقصان اند
لخت و مواج ، روی آب .
 
دست های دریا دامنم را بالا زده اند
با چرخش نرم
پیکرم را از زندان پیراهن
                  بیرون آورده اند .
 
عریان
     طاقباز
             خوابیده ام روی بازوهای پر زور و لخت دریا .
 
می درخشد نور نور در بلور آسمان .
 
پرستو های دریایی  ، دایره وار ، نزدیک می آیند .
نسیم خنک پروازشان
                    بر صورت من می لغزد .
 
موج های کف بر لب
                      نا پیدایند .
 
چشم می گردانم :
اطرافم
ماهیان کوچک می گردند .
                     ـ رنگارنگ ـ
فلس های براق شان
آفتاب روز را  باز می تابانند
                        در دل نرم آب .
 
مشت مشت مروارید
از دهان خندان صدف ها
                بیرون می غلتند ،
می رقصند روی ساق پاهایم .
 
دور شدم
دور شدم
از سیاهی های اضطراب زنی ، پوشیده از سر تا پا ،
                                             کز کرده بر ساحل .
 
دور شدم از همه ی ساحل ها .
 
اکنون در گوشم
تپش قلب توست .
دریای من :
ژرف
        آرام
              آبی ...
 
--
  
حبه
حبه
رسیده به هم ؛
بیرون می لغزند
     از حصا ر  پوست ها .
زمزمه ی آمیزش بر می خیزد
می گردد در سکوت فضا
پل می بندد ، آرام آرام ، در بین ثانیه های تنها .
 
بادکنک های حباب
          از خنده می ترکند .
 
حبه
حبه انگور
ـ سرخ و زرد و سفید و سیاه ـ
از خاک به خاک  می آیند
بی حصار پوست ها و مرز ها
با هم می آمیزند
           در بشکه ی سر بسته ، کنار انبار .
 
زمزمه ی آمیزش  
              می آید
              از پستو تا حیات خانه ...
 
---
  
آه های تشنه
بیرون می آیند
    از دهان ها و لب های خشک .
 
پلک های لرزان
بر هم می افتند
     پرده می اندازند
           بر جهان مرزها و پرچم ها .
 
خواهش آب
می سوزاند تن ها را
         یکسان می سوزاند
                    تن ها را
                       در پشت تمام مرزها ...
ـ آتش بس ! ...
 
---
  
آسمان را می گرداند
               یا زمین را ؟
دست های انسان ها
        ناخن کشان بر صورت هم ؛
                             در خشکسال ...
 
---
  
نوازش کردی
      حباب سردم را .
گرم شدم .
 
عطسه زنان
از خواب مرگ بیدار شد
روشن شد
            شعله ی من ،
و مرا از محبس بیرون آورد
در هیئت موج هوای لرزانی ، بی رنگ و نرم ،
پیش چشمت :
           گردان دورت
           بوسه زنان بر پوستت
                             بر دستت :
که نکوبید چراغ سردم را
                         بر دیوار ...
 
---
  
آرد یک پیمانه .
شیر یک پیمانه .
عسل یک قاشق .
 
مخلوط شده در همزن ،
جا گرفته
       در ظرف اجاق ،
               بی سوختن :
نان صبحانه
گرم و تازه
گرد و درشت و طلایی
مثل خورشید
ـ شب یا روز ، فرقی ندارد ـ
مثل طلوع خورشید
            از اعماق لحظه ی آمیزش ما ،
                                       عشق من ! ...
 
---
  
خوشه های غنچه ، فشرده به هم ،
باز شده اند .
 
رنگ های پنهان
پیدا شده اند ؛
در میان برگ های زمخت
کرک های انبوه زبر
ساقه های کوتاه .
 
از کجا آمده ای ای گیاه سحر آمیز ،
جز از خاک ما ؟ ...
 
---
  
مشتی خاک .
مشتی آب .
نور ملایم
پشت بلور شیشه .
 
جای امن
دور از عربده های طوفان
ـ انگار عشق تو در قلب من ، فوران هستی : –
                           غنچه های رنگ رنگ ...
 
---
  
نرم تن
بی صدا و خاموش
سینه خیز
         آمده است ،
تا زیر بنای عظیم زندان .
 
بی صدا و خاموش
باز کرده ، نرم تن ،
دریچه های چشمم را
بر افق حادثه های دیگر
                در پشت میله های سلول .
 
بی صدا و خاموش
می خندم رو در روی عفریت تاریکی ؛
که فرو ریخته کاخ سیاهش ، تنها ،
           با ورود ناخوانده ی کرم شب تابی ...
 
---
  
آفرینی نخواهی شنید
     - ای قلب من –
از زبان تاریک گور .
 
آفرینی نخواهی شنید
   - ای  واژه ی من  -
از دهان بند سیاه سکوت .
 
آفرینی نخواهی شنید
  - ای هستی داغ –
از گلوی یخ بسته ی مرگ .
 
می تپد ، می جوشد ، می رقصد ،
با تاج درخشان مهر
               روی  سرش :
برگ سبز ،
    چرخیده به سمت خورشید ...
 
---
  
بر می دارد
     میخ های صلیب مرزها را
                       از پیکر خود ؛
می غلتد از هر سو
            در آغوش مهر :
زمین ام
        عریان ،
بار گرفته از نور ...