S I M A    Y A R I

X

 

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

X

---صدای کف نرم پا های آب
                          دوان روی سنگ ها .
آواز بوسه های پیگیر آب
              روی لپ سرسخت نخود .
پچ پچ خواهش ریشه
               در بستر خاک آبدار .
 
ـ بی تردید این پایان است .
پایان خالی بودن . ـ
 
کنج گنجه
          دیگ تجربه دار ،
دلش را صابون زده ،
با خود می گوید :
ـ آغاز نزدیک است .
           جشن می گیریم
                        جشن بزرگ ...
 
---
  
جرقه
روشنی
شعله ی اجاق گاز
شیر آب
کتری پر
      روی شعله ی اجاق .
اولین دقیقه های صبح .
 
زن
     به تخت بر می گردد .
خواب های مبهم دور سرش می گردند .
مارهای سیاه ، سگ های هار ،
منظره های درهم پیچیده .
کلاف سردر گم .
انقباض رگ های شقیقه
زیر موی ژولیده ...
 
بیرون از تخت تنهای سردرگم
شعله دارد آب را به نقطه ی جوش می رساند
                                            روی گاز روشن .
در کتری ضرب گرفته تند تند می رقصد روی کتری
                                               ـ خانه ، روی سرش ! ـ
زن  برمی خیزد ،
از تخت شب
                 بیرون می آید ...
 
---
  
خاموش نشد آتش گرم .
آتش گرم
      بذرهای درخشانش را پنهان کرد
زیر خاکستر رُویاهایم .
 
جانوران ، اشیاء ، زمان ها ،
پی در پی
صف کشیده
         می آیند :
گربه ی بازیگوش می چرخاند
دم پرپشتش را
         روی دستم .
 
ساقه ی سرکش گندم 
می لغزد
         روی ساق پاهایم .
 
بال های درخشان زنبور عسل
گوشم را می خاراند .
 
قطره های شبنم از سوزنی برگ کاج
بر زبانم می افتند .
 
دنده ها ی شانه
          روی چتری هایم می رقصند ،
بند کفش ، باز شده
می دود دنبالم .
 
لحظه های جادویی ، از زمان آینده
بیرون می آیند :
 
آینده
باز کرده چترش را
بر لحظه بارانی اکنون من .
 
لب هایت می بوسند جای چرم خام را بر پوستم .
کف نرم دستت می لغزد بر کبودی های زانویم .
قطره های سیال عسل ، از کنار کندوی پر
                                می افتند در دهان مورچه ...
از ژرفای آینده
         تو
            بیرون می آیی .
 
شعله ی باریکی جان گرفته ، بیرون می آید
از پرده ی خاکستر سرد
                        رنگ مشعل می گیرد .
 
رُویای دست های نوازشگر تو
                       در هستی من می رویند .
 
آغوشت را می خواهم .
نامت را می خوانم .
 
ارابه ی سنگین خدایان نامرئی را
                         از دوشم می اندازم .
 
دست هایت از پرده ی مه بیرون می آیند
بند ها را از مچ هایم بر می دارند .
 
روی سقف ارابه  می ایستم .
بازویت را می گیرم .
 
به تو نزدیک شدم ،
نزدیک تر از پلک به چشم .
در من می خوانی با نفس های تمام گندمزار .
حلقه های زنجیر می ریزند
زنجیر می ریزد .
 
لحظه های پایدار شیرین
از اعماق زمان بیرون آمده اند
بی گذشته ، بی آینده ،
صف بسته اند تا همیشه
کنار سطرهای سفید دفتر ، بر زبان قلم های من .
سنبله ی خوشه ی گندم را
                          می لغزانی
                          روی ران هایم ...
بذرهای آتش روی خاکستر ...
 
---
  
هر چه طوفان تند تر می چرخد
تو
   سخت تر بغلم می گیری .
تو
  گرمتر می فشاری بدن لرزانم را
                          بر سینه ی خود .
 
تو
    تنگتر
        حلقه ی بازویت را می اندازی
                                        دور کمرم .
 
تا حضور گرمای تنت
                       در رگ هایم .
تا جنبش قلبم
        کنار قلبت .
 
تکیه کرده روحم به نفس های انسانی تو .
تکیه گاه نامرئی
               و  پایدار ،
بیشتر از داربست فولادین دور تاک عریانم در گرد باد .
بیشتر از کوه های مغرور
                     سر کشیده به فلک
                            جایگاه خدایان غرور
                                       جایگاه خدایان دور
                                                      دور از من ...
 
---
  
نزدیک تر
        روشن تر
              زنده تر
با حضور عریان نور
در حضور عریان تن
                   شاداب تر .
 
دور شوید !
به کناری بروید !
پرده های آلوده
           به فاصله های کبود .
 
بگذارید بتابیم به هم
           من و خورشید من ...
 
---
  
تا جاذبه هست
ما هستیم چسبیده به هم
گام زنان روی مرزها .
 
تا جاذبه هست
می طلبند ذره های بی تابمان
با سراسر دهان های مکنده
                      آب های یک دیگر را .
 
تا جاذبه هست
سیب ها  از شاخه می افتند پیش پای مان ،
چشمه های نهفته ، از صخره بیرون می جوشند ،
اشک های زلال  بر گونه مان می غلتند
می نویسند بر صورتما ن ـ روی سطر پاکیزه ـ
نام های یک دیگر را .
 
بگو به تیغ ها :
 
در جنین بکر جاذبه بود که ما
یک دگر را پیدا کردیم
و به جا آوردیم یک دیگر را
در چشمان روشن هم ،
                 با حیرت عشق .
 
بگو به تیغ ها :
 دست بردارند از چرخش بیهوده ی خود .
 
تا جاذبه هست
و پس از آن
تا خاطره ی جاذبه هست ،
رشته های پیوند
               در میان من و تو
بی هیج گسست
                 بر جا خواهد بود .
 
ما یک دیگر را
در جنین هستی
                پیدا کردیم ،
چسبیده به هم ، تا ابد ،
          گام زنان  بر فراز مرز های نیستی ...
 
---
  
دوست دارد که بخواند بلبل
از ته دل .
روی سروی که زمین باغچه ، ریشه اش را جا داد
                                                    در قلبش .
روی خاکی که آب
                   قطره قطره
                         در او جاری شد .
در شعاع خورشیدی که
                   گام به گام
در تمام طول شب ، از صخره ی شب ،
بالا آمده است تا بتابد دلکش .
 
از خاک به خاک
بلبل می گردد
به هوای حیات زیبا ؛
با هزاران آواز ، زندانی ، در حنجره ی زرین اش ...
 
---
  
از تخت شب پایین می آیم
ـ روی زمین خالی ـ
                       با آغوشم
                                لبریز از تو .
 
فضای لبریزی
                ازهوای باغ ها ی نارنج .
خوشه ها ی چراغ
روشن ، چشمک زنان ، می خندند
                              روی هر شاخه .
قطره های زلال باران
ضرب گرفته دنبال هم
                            روی دایره های برگ ها .
شادی با هم بودن .
شادی پیوند ژرف .
دور از فاصله های خارزار .
 
لبریز از تو
            بر خاسته ام ، دور از تو ،
گریه کنان بر سینه ی رویای تو
ـ هنوز در چشمم ـ
                      مهربان و عزیز ...
 
---
  
برق ابریشمی چشمانت
ـ در لحظه ی تند دیدار ـ
در من می خواند
                   گویاتر از هر کلامی ، هنوز .
گویاتر از هر واژه
لب هایت می گردند روی گوشم
وردی  را می خوانند
                      در سکوت عمیق .
صدها پروانه رنگ به رنگ
                              در حیاطم می رقصند .
در حیاطم که لبریز شده
                             از رویش گل های زرد خودرو .
 
بی انکار ، تارها ی ابریشمی دیدارت را
بستی بر پودم .
 
بی انکار ، با نگاهت
                        مرا
                          جادو کردی .
تنها جادویی که بدل شد  به تنها حقیقت ؛
زیرا با نفی آن
             تار و پود همه ی هستی من
             ـ با همه ی پروانه ها و گل ها  ـ
             در یک آن
                           از هم می گسلند ...
 
---
  
دیوارها در بین ما ظاهری اند .
ظاهرا
         می خورم به دیوار .
ظاهرا پاهایم می شکنند .
ظاهرا از بدنم خون می آید .
ظاهرا
         می میرم .
باطنا می رویند ریشه های گل های زیبایت
                                            از خاک من
                                            از من ...
 
---
  
بی تردید تغییر خواهد کرد
هر چیزی زیر پتک
از جمله این بوم ام .
از ضربه ی پتک  شکل دیگرخواهد شد
بو م من ـ پیش چشم همه ـ
شکلی که نشان خواهد داد ـ به همگان ـ
                             شکل زشت پتک را ...
 
---
  
نه تنها گوشم ،
روحم را بوسیدند ، کلماتت .
 
نه تنها جسمم ،
روحم را اوج دادند ، بازوهایت .
 
مرزی نیست در میان روح و جسم ما .
همچنان
          مرزی نیست در میان روح ما
                                 و خدای یکتای ما .
می آیی ؟
ببوسی و نوازش کنی
خدای خوب را امشب هم ؟ ...
 
---
  
در قطره ی لرزان اشک
                رنگین کمان می رقصد ،
بی فاصله ای در میان رنگ ها .
 
رنگ ها ـ بی حبس شدن ـ
در خود می جوشند
                     و به رنگ دیگر می پیوندند .
تما م رنگ ها !
انگار آمیزش ما 
                  در لحظه ی عشق :
لحظه ی بینش محض بر "خدای مهربان" ...
 
---
  
در صفحات یکسان ، در میان خطوط مانند هم ،
ـ گویی بی تغییر ، تل انبار شده روی هم ـ
 
واژه های جشن و آزادی
                            آمده اند .
 
در میان برگ های مسی افتاده
                             زیر پای شب و روز ،
گل های زعفران روییده اند .
 
حلقه های روزهای زنجیری
در یک نقطه
            به رهایی رسیده اند .
در یک نقطه
                روی دوش نقاط دیگر :
چیزی علاوه بر آن ها
                           و جز آن ها :
مانند عشق ،
این جا
     در همین سیاره ...
 
---
  
موعظه های کلاغ پرگو
نتوانستند درخت سیب را به زباله
                               تبدیل کنند .
 
گوش بسته به روی صدای کلاغ ،
ریشه کرده عمیق در باغ زمین ،
                                سیب سرخ ...
 
---
  
ـ تخته پاره ی شکسته ای کنده شده
                               از کشتی خود ،
در طوفان .
بازیچه ی باد و باران و خشم ،
تنها ، بی فردا . ـ
 
این طور با خود می گوید ،
                   تخته ی دور شده از کشتی .
 
دست ها چنگ زنان به طوفان ،
سمت او می آیند
او را می خواهند
او را می خوانند .
 
کشتی گم گشته
              در هستی او
                            بوده
                               است ...
 
---
  
آب و آب
          با هم می آمیزند .
با هم می گردند
سنگ ها را به کناری می گردانند
می دوند روی زمین ؛
نه فقط زیبا شده ، بلکه زیبا کننده :
                         بی هیچ تاریکی ...
 
---
  
با سنجاق ، مصلوب شده به صفحه
                                        پروانه
چه تصویری خواهد داد از
                               پروانه ،
که او را فقط
در حالت رقص پر شور
                  بغل دشت گل
                             یافته ایم ...
 
---
  
باز شد
         قفل خانه ی "من"
                    با صدای "تو" تنها .
در سنگی بزرگ
چرخید روی پاشنه
                    با ورد  صدایت
                               باز شد :
با صدای تو شنیدم  صدای بلبل را .
                صدای گام های نور های شاد را .
با صدای تو شنیدم  صدای برگ های جنگل را ،
                                    صدای ورود روز  را .
با صدای تو تنها باز شد
ـ و نه حتی صدای خودم ـ
                 در سنگی غار .
 
محبوس می ماندم
محبوس می مانم
              ـ مانند جوجه تیغی سیاه
                    نقش بسته بر دیواره  ـ
بی صدایت
              در غار سنگی "خود"...
 
---
  
تارهای نازک
      سر انجام  ، سفید می رویند !
تار های نرم شده
از این سر تا آن سر
با هم همراه
از درون درون وجود
ـ از ریشه ـ
              می آیند :
 
در دست می گیرند
پرچم های زیبای صلح ابدی را
                            برای آینه
                            و برای تمام دنیا ؛
با رویای خواب خوش در آغوش عشق
                              بیش تر از هر وقتی .
 
بگذار ، عزیزم ،
تا
  با هم پیر شویم ...
 
---
  
کوچه به کوچه
در شهر می گردم
می روم
می آیم
مروارید لحظه ها را می اندازم
در رشته ی باریک روز .
 
شانه هایم محکم .
گردن صاف .
سر
      افراشته .
 
لبخندی بی زدوده شدن
                     بر لب هایم .
غرق در عطر یاس های سرشار بهار :
نا مرئی ، پر کرده  آغوشم را
از گذار نفس های تو بر پوستم ،
                 در بستر عشق .
 
بر خاسته از بستر عشق :
سر
     افراشته .
 
شهر مرا تا ابد
                 این گونه خواهد دید :
لبخندی بی زدوده شدن
                    در میان غبار ...
 
---
  
شکل می گیرد لبخندت
                روشن ، در ظلمت .
 
سر بر می گردانم  ، از "وهم " امید ،
می نگرم به نقطه ی دیگر در تاریکی ،
                            غرق در تاریکی .
 
می گردی ،
شکل گرفته چشمانت ، شانه هایت ،
شکل گرفته به تمامی وجودت
                                  می آیی
                                        پیش چشمم .
 
تکیه داده به آرنج لرزانم
نیم خیز ، می نشینم روی تخت .
خیره شده ام به صورت تو
خیره شده ام به نگاه پر مهرت
خیره شده ام به عبور خاموشت
                      از میان همه ی میله های فولادین
                       ـ صف بسته پشت همه ی پنجره های خاموشم .
 
انگشتانت می گردند
                    روی شقیقه هایم .
انگشتانت  بارهای درد را بر می دارند
                    از دوش رگ هایم .
 
اشک هایم می ریزند .
 
سر بر سینه ی تو می گذارم
دست هایم دور شانه ی تو
ـ سخت تر از بازوهای صدف گم کشته
                                     دور مرواریدش . ـ
می فشارم تو را بر سینه ی خود .
 
آبشار گرم بوسه هایت بر من می ریزد ،
مرا می شوید . 
                 از ظلمت من .
 
و طلوع صبح ات ،
ناگاه طلوع صبح ات ،
        می شکفد در بطنم ،
در شب بی پایان ...
 
---
  
تونل  یعنی راهی
               از میان راه بندان های هولناک طبیعی ؛
یعنی راهی باز شده  از میان کالاها و خندق ها ،
  از مقصد"من"
                 تا آغوش باز "تو" ؛
یعنی  راهی ایجاد شده با چنگک ماشین ها و قلم ها و ناخن ها ،
راهی که در هر وجبش
                نقش خواهش ژرف با هم بودن حک شده است . از روز ازل تا امروز .
و امروز
بیش تر از هر دیروزی
می خراشیم
از همه سو
صخره های سنگی را ...
 
---
  
رفتی ، رفتند خنده هایت ،
نگاه چشم های براق ات ،
گشت دزدانه ی انگشتانت روی دستم ،
                              در میان جمعیت .
 
رفتی ، رفتند تپش های داغ قلبم .
 
رفتی و زمان رفتن
             زبانم نگفت :" با تو می مانم ."
ـ حتی به خود .
 
روزها و شب ها اکنون می شنوند
ناله های صیدی را افتاده ته چاهی ـ انگار ـ
در بیابان زمین :
تنها بی تو ...