S I M A    Y A R I

---
  
دست من نیست ،
دست روح من است :
باز کرده لب هایم را
تارهای حنجره ام را
پر زور می جنباند
نام تو را می خواند :
"عشق من!"
در خیابان شلوغ ...
 
---
  
پایه های لرزان
            چه بنایی را می سازند؟
جای چه اتاقی خواهد بود ،
             خانه ی ترسیده ؟
قلم لرزانی در  دست ترسیده
صفحه را با چه حروفی پر خواهد کرد ؟
 
تر سان از همه چیز
تنها می لرزیدم
در هرصفحه
در هر خانه
          پیش از آمدنت ...
 
---
  
تو
همیشه
در من حاضر بودی
از همان لحظه ی اول .
 
این تو بودی که بامن بودی
پا به پایم  همراه
در خیابان ها ی پرت خلوت
وقت بازگشت به خانه .
 
این تو بودی که کنارم می ماندی
در اتاق تاریک وقت خواب .
 
این تو بودی که در آینه ها
می نشستی
لحظه های طولانی
                     به تماشای من
تحسین کنان !
 
از همان لحظه ی اول ،
با دیدن تو فهمیدم
و صدایت کردم :
                "عشق
                       عشق "
در میان مردم ...
 
---
  
حروف نامت می آیند
                   می گردند در ذهنم .
ـ انگار کبوتر های ماُنوسم
                        می چرخند
                            می نشینند کنارم . ـ
 
نامت را می گویم .
با خشم ، نه .
با قهر ، نه .
 
تکیه داده سرم را به کاج خاموش
پلک هایم را می بندم .
نامت را می گویم
تکرارکنان ، زمزمه وار ، تنها با مهر .
گویی کلمات آبشار دعا
از لبان موُمن می جوشند
محراب خالی را می پوشانند
جریان می یابند
آرام و زلال
با خواهش من
           از معبد عشق
                تا ریشه ی کاج در تمام زمین ...
 
---
  
می آید
می آید
غواص ات
پنجه انداخته در پنجه ی امواج سیاه .
 
می آید غواص ات
تا صدف ام
           ـ گم گشته در اعماق ـ
پنهان در او
            مرواریدت ! ...
 
---
  
چیزی می گفتی
چیزی می گفتم
بی ربط به هم
گویی با کلمات زبان بیگانه
با هم سخن می گفتیم ،
سنگینی بار کلمات مهمل را
حس نمی کردند ، اما ،
                    دست های مشتاق ما
                     جفت بر هم ، محکم ...
 
---
  
بی قرار و پنهان
روح های نامرئی ما
در  هم جریان دارند
ـ مانند آب های زیر زمینی ـ
روح های نامرئی ما
                پنهان از ما ...
 
---
  
ـ گلدان آن جا بود !
ـ گلدان آن جا نبود !
 
بود ؟
نبود؟
دستی گلدان را بر می داشت از روی میز .
دست دیگر می آمد
                   گلدان را می گذاشت
                                           روی میز ...
 
---
  
چشمانم تار می دیدند
                 ـ اشیاء و افق را ـ
تار می دیدم دنیا را
پیش از گریه ی شوق از بوسه ی عشق
تا شستن چشمان من
رو به روی جهان روشن ...
 
---
  
در پناه هیچ چیز
بر زمین ناهموار ـ تنها در اوج ـ
با من خوابیدی ،
تا  فرود فواره ی نور .
 
در فرود فواره ی نور
بازویت را زیر سرم آوردی
بالش ام ساخته ای .
 
صورت بر صورت من
با من نزدیک تر از لحظه ی اوجی اکنون .
 
پلک ها را می بندیم .
نفس های تو در گوشم می پیچد
نفس های تو
آرام و پی در پی
همراهم در لحظات فرود .
 
هر نفس ات فانوسی ست گرم و روشن
آذین بسته
تا ابد
       شاخه های کاج ام را ...
 
---
  
خاک آلود
مارپیچ می چرخیم
در شیب تند
دنبال هم می آییم
                  در تنها راه .
با تمام نیرو می کوشیم
دور شویم از سقوط
                در دره ی مرگ تنهایی ...
 
---
  
آشیان خود را
لحظه به لحظه
با آواز و پرواز پرستوهای بهاری
                                می سازند ،
بر فراز خشم های طوفانی ،
بر فراز روز های یخی ؛
ـ مانند ما ـ
          مردمان عاشق ...
 
---
  
نتوانستم نادیده بگیرم
 یا دگرگون کنم
 یا حذف کنم
              تصویرت را
                      در چشمانم .
آن چنان که آینه هم
نتوانست نادیده بگیرد
یا دگرگون کند
یا پاک کند
               برق شاد چراغ روشن را
                              از ضمیر تاریکش ...
 
---
  
شهرمان ، خالی از تو ،
مرا
     از خود می راند .
 
شرط بازگشت :
               بودن با تو
                      بازو به بازوی من ...
 
---
  
آمده بودند
            بمانند
                گندم های کوچک ما .
 
باقی ماند از آنها
جای قدم های همراه هم روی خاک
با آهنگ رقص های شیرین
در حافظه ی سنگ های تنها ؛
 
باقی ماند از آنها
رقص های گرم شعله با شعله
ـ عریان در آغوش هم  ـ
            در حافظه ی تاریک شب ؛
 
باقی ماند
بوی نان تازه ی داغ
                          و
                             گندمزار آینده ...
 
---
  
انگشتان
         پر خواهند کرد
          فاصله ی بین انگشتان را .
 
خنده های محبوس
از تیرگی زندان بغض
پرواز کنان بیرون خواهند زد
خواهند آویخت
               بر گوش پنجره ها و خیابان های نورانی .
شاخه های پرگل یاس از در ها بالا خواهند آمد .
غنچه های روی فرش
زیر پاهای رقص خواهند شکفت ؛
 
زیرا  زیرا
دست ها در هرحال از میان سیم های خاردار
می گذرند
          و به هم
                 می پیوندند ...
 
---
  
خون در رگ هایم  به جریان می افتد
قلبم شادترین آواز گیتی را می خواند
چشم هایم غرق در
                          اشک شوق
                                      می تابند ،
با صدای قدم های تو
وقتی که به دیدارم می آیی
هر بار
      با گفتن نامت
                در هر رویایم ،
پیروز بر هر مرز ...
 
---
  
کشتی های جفت های بسیاری
در اصابت 
            به صخره ی نان
                      خرد شده اند ،
در اقیانوس دور روُیایی .
 
ما  نان ایم :
در دهان و دست هم
دور پنیر از شب مانده ی هم
با لذت ، با لذت ،
روی زمین هر روز
عشق من ،
 بی نشستن در کشتی پوشالی دور ...
 
---
  
پیش هم ایم
نه مانند نخود و لوبیا وعدس
                          در یک دیگ ،
و نه مانند توده ی ریگ
                          در یک برهوت .
 
پیش هم ایم ،
شناور در هم ، همواره شناور در هم ،
مانند آب و خاک
که جنگل های زنده ی سبز
می روید ، همواره می روید ،
                           از بسترشان ...
 
---
  
با هلال باریک
یا نیمه
یا قرص کامل      
               می آیی .
 
هر شب می آیی ،
می افشانی
           پرتو زیبایی را
                     در چشمانم .
 
هر چند که دور از منی .
هر چند که نامت کنار نامم ثبت نشد .
هر چند که هرگز تصاحب نکردم تو را،
                  ـ مثل یک انگشتر یا یک تخت . ـ
و هزاران فرسنگ دورم از خواهش محض تملک بر تو .
 
با این حال
         می آیی :
هر شب از دیوار ابرهای سیاه می گذری
می تابی
      بر من و پنجره ام ،
لبریز از شادی زیبایی :
ـ ماه شیرین من ...
 
---
  
با هدف پیله شدن
تارهای باریکش را
تنیده
تنیده
      مدام
             و پیله شده .
 
هدف پیله شدن
           بعد از حاصل شدن
                  از میانه برخاست .
داد جای خود را به امر تازه
با هدف تازه ی پروانه شدن
و پرواز در گلزار ...
 
---
  
دانه های درخشان
امشب
بر شهر تو می بارند
برف
برف .
 
فرش های سفید ابریشم
شیروانی های خانه ها را پوشانده اند
                              و تمام زمین را .
تورهای سفید ابریشم
کاج ها و سروها را پوشانده اند
پوشانده اند حباب لامپ های خیابانت را .
 
برف
برف
تازه نفس
آواز هماهنگی این گیتی را می خواند
در بلور فضا
آوای لطیف موزون می رقصد .
 
گوش بده به ترنم های این آوا
و ببین ، بیش از پیش ، منظره های پیدا شده را
از پشت پنجره ی خانه ی خود .
پنچره ی بی ردیف سیم های خاردار
پنجره ای بی شباهت به پنجره های سیاه بسته ...
 
---
  
تا خورده روزنامه
           ـ با حروف سیاهش
                 با تبلیغا ت اش . ـ
                         افتاده زیر میز .
روی میز
       لیوان بلور ، باقی مانده .
با آب زلالش که نیمه ی او را پر کرده ،
با دهان بازش که دهان مرا
                                بوسیده ...
 
---
 

 
صدای چوبی کف پوش
صدای چوبی صندل
صدای چوبی در
صدای نرم نفس های خواب آسوده .
ترنم جنگل ،
ترانه ی هد هد ،
جدا شده از خرس های آدمخوار .
 
بیا به خانه بریم ! ...