سیما یاری

Copyright©2007 simayari.com - All rights reserved. Please directly link to this website.                


 e-mail this site to a friend
  
اول من بودم؟
دوم تو بودی؟
اول تو بودی؟
دوم من بودم؟
 
اما من
باز کردم چشمانم را از نخستین لحظه
        بر روی "ما"
                بی جدایی از هم.
مثل رگ و قلب...
  
 

 
چرا می کوبد سر را به قفس؟
چرا منقارش آب نمی چیند از ظرف قفس؟
چرا وارونه
        نمی آویزد
                از سقف قفس؟
چرا با صدای انسانی جعلی نمی گوید هیچ
        "بوس بده عشق من!"
چرا ؟
طوطی من
        در قفس زرین اش؟...
 
 

 
قرمز و داغ
        - این خون نیست-
در کاسه ی دستم
        با قلم موی من غرق در آن.
خون چکان نیست قلم موی من
            روی بوم.
گل نار اند این ها
        پی در پی
از شاهرگ قلب من فواره زدند
رقص کنان از قلم ام جاری شدند:
        بوم خالی مرا پر کردند
                با صورت تو...
  
 

 
از جهانی به جهانی دیگر
نامیرا
        می گذرد نگاه خورشید.
 
از نگاه خورشید، سنگ سرد سرگردان
        مهتاب می سازد
        بر شب می تابد.
 
برکه در تاریکی، ستاره ها را می چیند
        می درخشد از دور، در راه ها.
 شبنم افتاده، الماسی می گردد بر سینه ی خاک
        از نگاه نامیرا.
بنگر به من!...
  
 

 
نام ات
        شهد یاس است در کام ام
        تکرار تکرار روزهای اردیبهشت
در من
        بهار جاودان...
 
 

 
شاد شد
آهنگ شد
ضرب شد
ضرب تند رقص شد
        ناله ی لولای در!
تند تند پاشنه های کفش ام
می کوبند روی بام این شهر
پشه ها، پروانه شده ند: همرقص من.
در گودی جای پایم روی خاک
        سنبله های گندم سبز شده ند،
ازهمان آغاز نیمه شبی که دیدم
پنهان شدی از تاریکی
و
 شکفتی
        در بطن من...
 
 

 
فواره ی آب سرخوش
        می قاپد
                خنده های نور را:
با غنیمت هایش می غلتد
        در بستر نرم محبوبه ی شب.
 
شب عطر آگین می گردد
می گردد
از قرن به قرن
        خانه
        به
        خانه...
  
 

 
چیزی گوشه ی فرش سیاهی می زد
لکه ی بی ربط کبود مثل نقطه.
 
نقطه ی بی ربط کبود
نقطه نبود
بی ربط نبود:
        مورچه بود.
 
پوسته ی تخمه ی آجیلی را
        گرفته به نیش
                سنگین تر از وزن خودش
                        با خود می برد:
 
از میان همه ی راه های ممکن
از میان همه ی پرز های فرش بزرگ
        روی زمین ،
 
با سماجت
درست
        سمت خانه ی خود
                خانه ی دوست...
 
 

 
بیا بال بزن
        در هوای صبح ام
        پرواز کن!
شبنم بچین از دست برگ من.
ارزن بردار از دامن خاک مرطوب ام،
        و بخوان:
در گوش من
همه ی آوازت را!
 
سر بگذار، بی واهمه، شب
        بر سینه ی من.
 
بی آن که خواسته باشم،
ناگاه  می بینم
می خواهم نوبهار تو باشم
        شب وروز
                در همه ی آینده...
 
 

 
آبشار ساقه های نازک سبز
جاری شده ند روی زمین.
 
دمبرگ ها
        برگ های سبز را
        در هوا می چرخانند:
        مانند دستمال رقص های جمعی
        با آهنگ نی انبان های سرخوش باد
        همسو با هم.
آبشار گیاه سرسبز،
و بی نام،
با ریشه ی پنهان خود
        زیر دیوار بلند سیمانی...