S I M A    Y A R I

X

 

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

             ------------------------------------------------

 

صفحات این مجموعه
-------------------------

----------------------------------

----------------------------------

----------------------------------

----------------------------------

  • صفحه 05                           Page 05

----------------------------------

  • صفحه 06                           Page 06

----------------------------------

  • صفحه 07                           Page 07

----------------------------------

  • صفحه 08                           Page 08

----------------------------------

  • صفحه 09                           Page 09

----------------------------------

  • صفحه 10                           Page 10

----------------------------------

  •  

X

 
انتهای کوچه پیدا نیست.
آغاز خیابان
        پنهان است.
در هم بر هم، دور و نزدیک است.
نه تاریک!
        نه روشن!
گرگ و میش است هوا:
        گرگ و میش صبح است...
 
  
سر را گرفته بالا،
صاف به سمت آسمان.
چشم هایش باز و گرد اند.
 
سینه سپر!
بال ها را محکم به هم می ساید
می تکاند هوای خوابش را
اکنون می خواند:
تا دور دست می راند آوازش را.
سر بالا بالاتر
سینه صاف و صاف تر:
می خواند.
 
او طلوعی دیگر را
        می بیند!...
 

 
با لباس عزا
        کنج حیاط شب ام.
 
در به هم خورد
        صدایش پیچید در راهرو.
 
تو
        آمده ای!
روشن شد حیاط شب ام.
شب پره ها جمع شدند دور چراغ روشن.
بال های پر جنب و جوش با نور فسفری جادویی
        بالای سرم می گردند.
لباس مشکی
        به سفیدی زده اکنون
                سفید در تن من...

   
 

 
بومرنگ ام
این گونه هستی من تعریف شده:
هرکجای عالم که پرتاب شوم
باز می گردم باز
در میان دست های ماَنوس تو
        عشق من!...
 
 

 
ناشنوایم بر همهمه ی بازار شوریده.
شنوایم تنها
        بر شور بلبل تو
                در لانه ی سرخ قلبم...
 

 
 

 
پاک کرده
   عرق پیشانی را با آستین،
تنگ کرده چشمانش را
دستش را سایبان نگاهش کرده
می پاید اطراف را
                 تا افق میدان تار دیدش.
دو هلال بزرگ تیره زیر بغلش پیدایند.
از چاک پیراهن ، نیزه های هوای داغدار
                   می سوزانند کتف اش را.
دستش را سایبان نگاهش کرده
اطراف را می پاید:
    سا یبان درخت بیدی،
  در کنار آبگیری،
صدای انسانی،
آیا؟
     شاید؟...
  
 

 
ساقه های سبز جعفری را
        پاک کرده
در طشت آب می ریزم
با کف دستم، به پایین می فشارم سبزی ها را.
 
آب زلال، مثل شیشه زلال،
        موج بر می دارد
                دور مچ ام:
موج هایش تمام طشت را می گیرند،
موج های موزونش.
 
برگ های تر و تازه
        در آب غوطه ورند:
                رقص کنان
                        سبز سبز...