S I M A    Y A R I

---
  
سال از پی سال
نامَت را فریاد زدم .
 
سال از پی سال
طوفان از پی طوفان
چنگ زده
به طنین فریاد من
            پیش از رسیدن به تو .
نکند نامَت را فراموش کنی :
            عشق من ...
 
---
  
نرم
            نرم
لب هایت را
بر لب های خستۀ من
            می گذاری ،
و زبان شیرینت را
آرام
            مدام
در دهانم می گردانی .
پُرز
            به
                        پُرز
واژۀ بوسۀ تو
در کام من
            می شکفد .
نفس ات را
            به نای ام
            می بخشی .
می نوشم ،
با همۀ نایژه هایم ،
            هوای تو را .
- نامتناهی
            سرریز شده
            در تناهی –
می رقصند تار و پودم ،
تا ریزترین مویرگ های تن ام
            در حلقۀ آغوش تو .
نوای سحرآمیزت
از نی زار
برخاسته است
اوج گرفته تا دوردست
در سکوتِ مه الود طلوع ...
 
---
  
به دار می آویزد
بی مدارا
شهر را می سوزاند .
و دودِ کبود
از چین پرده های جزغاله شده
پوست های سوخته
و خون های مذاب
            بر می خیزد
و کبود و کبود
آسمان شهر را می پوشاند
می پوشاند
و می سوزاند
جایگاهِ خدا را
- و خدا را –
پیش چشم اشکبار مردم
با نام خدا ...
 
---
  
روبرویم هستی
توی پیراهنت
توی کُت ات
که شیار مخمل هایش
- رنگِ گندم زار –
به موازاتِ هم
شانه های ستبرت را
بوسه زنان
می پیمایند
          تا خط ران هایت ؛
          پوشیده با کتان شلوار .
- ساقۀ گندم زار ،
سُرسُرۀ قطرۀ باران است –
پائین می لغزم در قطرۀ باران ،
روی سُرسُرۀ مخملی ات .
دلم می ریزد در قطره .
با تمام دلم
می افتم
          روی ران هایت .
ساقه های گندم
صورتم را می پوشانند .
 
با ادای تقلا کردن
          برمی خیزم
و سرخوش
می گذارم سرم را بر دوشت
اشک های شوقم ، زلال و شیرین ،
از سُرسُرۀ مخملی ات
پائین می لغزند
          تا یقۀ باز پیراهنت
          روی قلبت ؛
قلبی که رهایش کردی
          از چنگِ خرس
و از تن پوش و زرۀ فولادین ...
 
---
  
شب است
خانه ها خوابیده اند .
سوسوی چراغ خیابان ها
پاشیده در دامن شهر .
شب است
شیشه های شکسته ناپیدایند
فاصله ها ناپیدایند
و فقط
سوسوی چراغ است
            بر مخمل شب .
زیبا ،
زیبا خواهد بود
شهر من
بی ویرانی
بی تنهائی ...
 
---
  
پرنده
با منقارش
برمی گیرد
برگِ سوزنی یک کاج را
            از روی زمین
چوبک را
            می رساند
به بالای کاج ؛
آشیان می سازد
در آغوش شعاع خورشید ...
 
---
  
می بندم پلک هایم را ،
می سپارم تَنَم را
به نوازش های لب هایت
که مرا بر می گیرند
از زمین سنگی ،
می رسانند
تا بستر گهوارۀ شب
        در حلقۀ بازوهایت .
می سپارم گوشم را
به طنین نفس های تو
موج زنان روی پوستِ من ؛
مثل هوا
        بی جدائی از من .
می گشایم پلک هایم را
بر همآغوشی پُرشور مان
در میان تاریکی
عشق من ...
 
---
  
می دود .
باز شده
از بند گِره های کف آلود
می افتد بر سینۀ ساحل ؛
می لغزد روی تن ساحل
می سپارد خود را
به دهان ساحل
- به مکیدن های تند دهان ساحل .
زمزمۀ مزمزه های آبی می آید
            - بی وقفه –
از پُشتِ پردۀ شن ...
 
---
  
بازی کنان
روی درّۀ من
            می لغزی .
می فشاری در پنجۀ خود
پُرتقال و نارنج مرا .
لب هایت را می گردانی
            روی صدفم .
با زبانت
دهان صدف قفلم را می گشائی
            مرا می نوشی .
در جادوی این لحظه
            ما بهم می پیوندیم .
من
روان می گردم
            در رگ هایت ،
در تالار آینۀ پیشانی تو
در طلوع منظومۀ تو
            دیگر
            همزاد تو ...
این باغ پَری
دارد می رقصد
پیش چشمانم
            در بلور افق ...
 
---
  
بی عربده
بی خشم
بزغاله
            یعنی
            پشم .
بزغاله
            یعنی پوستین نرم
            یک پوستین گرم .
بزغاله
یعنی نان و خامه
با شیر داغ خوشمزه
            با دوغ تازه .
بزغاله
یعنی آش
با لوبیا و ماش ،
در کاشت و داشت
            تا وقت برداشت .
بزغاله
یعنی این قدم های توانا
در مارپیچ کوه و صخره
            تیز و بز
            دانای دانا .
بزغاله
یعنی بع بع شیرین بازی
با کودکان دهکده
با کودکان شهر
            خوشحال و راضی ،
شب ها کنار حبۀ انگور
            شنگول و منگول .
ای کاش
این گرگ دغل هم
یک روز ، ناگه ، مثل ما
            بزغاله می شد ...
 
---
  
عشق من !
تا ابد
زمزمه کن
          در گوشم .
بگذار زمزمه های شیرین تو
نوازش کنند
تار و پود پنهان مرا
          پردۀ پنهانم را ،
بعد ازدهلیز پُر پیچ و خم تاریکی
          و تلخی .
زمزمه کن
          در گوشم ،
بی ایمان به دروغ نیستی
که چنگ زده به صورت ما .
هردم
نفس های تو
هردم
چراغی هستند
در دالان بی نور خانۀ من
          - روح من .
و نگاهم
گویا
پنجره هائی هستند
سرشار از رقص های چراغانی تو
          رو به جهان بیرون .
زمزمه کن
          در گوشم ،
و مرا محکم بفشار
در حلقۀ بازوهایت
          بر تن عریان خود ؛
محکم تر !
مثل سیم چراغانی سبز و آبی
          دور تنۀ کاج مصنوعی .
محو خواهد شد
محو خواهد شد
فاصله های کاذب
میان دو قلب :
دو
          ودیعه ،
دو
          هدیه ،
در یک بستر
در سینۀ ما .
نیمه شب
- در نخستین شب مان –
زرورق هدیۀ پنهان تو را
باز کردم
و تو را
          عشق من
با گریۀ شوق
          بر سینه فشردم .
و در آن دَم
نصب شد
مرمرۀ تندیس دو پیکر
برهنه
تنیده در هم
          بر ستون زمان .
واژه هایت ، پرشور ،
بی پرده
می آویزند
بر لالۀ گوشم
درخشان در طول شب
          بی خاموشی .
زمزمه کن در گوشم
          عشق من ،
باغ گل سرخی
جان می گیرد
          می رقصد
            در میان لب های تو ...
 
---
  
چنگ زدم ،
ریشه هایم را
از اعماق چاه آلودۀ نفت
            - که فانوس نداشت –
            بیرون آوردم .
ریشه هایم را بر دوش گرفتم
و گام به گام
سرزمین هائی را با صورتِ خشک
طی کردم ،
            سمتِ چراغانی این پنجره ات :
روشنائی گرفته
            از طلوع خورشید .
گام به گام
ثانیه ها
آهنگِ قدم های پیوسته و سَختم بودند
آهنگِ زمان
- یک زمان جاری
هر چند ناپیدا –
تا رسیدن به اکنون :
یلدا
            انار سرخی در دستِ تو ...
 
---
  
می فشاری
نوازش کنان
تن سرمازدۀ سرخم را
            با سرانگشتانت .
شانه های مرا
در میان پنجه هایت می گیری ؛
لب هایت را می گردانی
            بر گونۀ من .
در دهان داغت
می فشاری
            لب هایم را .
جرعه جرعه
مرا
            می کشانی
            به درونت
یک رنگ و گرم ،
بیرون زده از پوستۀ خشک و سرد ،
تا نبض خود
در نیمه شبِ یلدایمان
عشق من ...
 
---
  
خوابم یا بیدار ؟
اکنون برهنه در آغوش تو
خوابم یا بیدار ؟
اکنون رها
در نگاۀ پُر مهر زیبای تو
        بر کبودی های صورت من ،
        و کبودی های سینۀ من .
خوابم یا بیدار ؟
اکنون
        همچون نوزادی
در میان گهوارۀ بازوهایت
با نوازش های مهربان سرانگشتانت
روی رد خونین زمان
        بر کمرم .
خوابم یا بیدار ؟
زیر این رگبار تازیانه و سنگ ،
در
این
دیدار
این گونه سبکبال و خوش
عشق من ...
 
---
  
همچنان می گذری
- در بلور اشکم –
از حصار مژه های سیاهم .
و می بوسی
می بوسی
          گونه هایم را
کنج لب های لرزانم را
          بر هم فشرده ، سخت ، در تاریکی .
می بوسی
می بوسی
چانه ام را
          گرۀ بغض گلوگیرم را .
و می پیوندی
زیر پیراهن خوابم
- زیر ململ های لیمویی –
به تن ملتهبم .
به من می پیوندی
در بلور اشکم
بوسه زنان بر پوستم ،
و آنگاه
در دورترین ، سردترین
دهلیز قلب من
می رویانی
          نطفۀ خورشید کهکشان پُرنوری را .
همچنان
من هر صبح
با صدای هزاران بلبل
که می گذرند از حصار شیشه
بر می خیزم
پرواز کنان
در رقص آبشار نور لیمویی
سرریز شده روی صورت من ،
و می بینم
به وضوح می بینم
که مکان
با تمام مرزهای هیولائی خود
نتوانست تورا
از من
          دور کند ...
 
---
  
باران می بارد
            پُشتِ پنجره ام .
پُشتِ پنجره ات
آیا
            تو
                        هم
باران را می بینی ؟
بی تردید
آن
همین باران است
با کلماتِ تُندِ سحرآمیز
بر دهان ناودان ؛
با هجای کوتاه
            و کوتاه
پُشتِ سر هم ،
رمز آلود
            اما موجود :
آهنگی بر خطوط حامل .
بر خطوط نامرئی
که تما م مرا حمل کرده اند
از خانۀ من
            تا خانۀ تو ،
با ضربِ سحرآمیز
بر سُرسُرۀ سحر آمیز .
این
همان باران است
باران همۀ ابرهای تاریکم
آینده
وحشی ، بوسه زنان ،
بر دهان ناودان خاموشت ...
 
---
  
آخرین شب گذشت
و تو اکنون
نخستین صبحی
چشم گشوده بر من
بر صورتِ من
بر پیکر من ،
با نگاه شیرینت
            بر گذشته از دیشب ؛
مواج  و
            سرریز
با گنج هوای زنبق ،
روی شب ویران من ...
 
---
  
شانه هایم در حلقۀ بازوهایت ،
تکیه داده ام سرم را به سینۀ تو ،
            خوابیده ام .
کلمات ، خاموش اند .
و انگشتانت
مهربان و شیرین
            سخن می گویند
            با پوستم .
کلمات ، خاموش اند
و تمام قلبت سخن می گوید
با سینۀ من ،
            تند و مواج .
- بوسه های جویباران و برگ ،
سخن می گویند در گوش هم ،
و می گذرند
            از صحن شب –
کلمات ، خاموش اند
و زبانت سخن می گوید
با لب هایم ، دندان هایم .
زبانت سخن می گوید
            با دهان داغم ...
خوابیده ام
تو کنارم هستی
تکیه داده ام سرم را به سینۀ تو ؛
تکیه گاهی که مرا حفظ کرده
از غلتیدن
            در درۀ خاموش و گنگ ...
 
---
  
با چه زبانی سخن می گوئی ؟
نافذ
چنین
تا اعماقم ؛
تا ساختن رویاهایم
برهنه
در آغوش تو
با تمام وجودم
            در بستر شب .
از کجا می آید کلماتت ؟
چنین
جاری
زنده
            روی خط محو لبخندت
و چنین
آهنگین
در پردۀ نارنجی اشک
            روی چشمانت :
دانه
دانه
            این اشک ،
پیوسته به هم
حلقۀ گردنبند است
گرامی و گران
بر گردن من
و سخنگو با من
- بی دوری –
بی صدای خشونت بار واژه های جدائی
- جدائی از هم –
همۀ ذراتم
گوش سپرده اند به تو
به سخن های شیرین تو
و تو در من می گردی
با تمام وجودت ،
چنین
پُرنوازش
پُر مهر
            آمیخته با ذاتِ من ،
پُشتِ این پرده :
این خاک آلود
شرحه ، شرحه
از خاموشی ...
 
---
  
من هستم
تا تو
          به خاطر داری
لب های مرا ،
باز شده
          با نامت .
من هستم
تا تو به خاطر داری
اشک های مرا
بر روی لب هایت
در لحظۀ اوج
          - عشق من –
من هستم
تا تو به خاطر داری
بوسه های مرا
          روی ناخن های صورتی ات
و به خاطر داری
خنده های مرا از قهقۀ خنده هایت ،
با بازی موش و گربه
و صندوق دربسته ی رویاهایت
در فضای مه آلود طلوع ،
          بی هیچ جدائی از تو .
من هستم
          تا هستی
          تو ...
 
---
  
پوست و گوشت و رگ
            در من .
پوست و گوشت و رگ
            در تو .
از کجا می آیند
از کجا می بارند
این تیرها
            بر تن ما ؟ ...
 
---
  
نه به سان بمب اتم ،
بلکه
            نرم
            نرم
            برمی اندازند ،
ثانیه های ساعت ما
            تختِ ظلمت را ؛
و گلگون از شادی
گونه های روزمان
            در افق
پیدا می گردند ...
می شنوی این صدا را ؟
تیک
            تاک ...
 
---
  
دکمه ای هستم من
روی پیراهن تو ،
و صدای قلبت
در گوشم ،
رشتۀ باریکِ نخی است
که مرا می دوزد
به تمام تار و پود تو .
پس هرگاه
که زمان می گسلد
            رشتۀ پیوند مرا ،
تو
            دوباره
با آن سوزن
            و با آن نخ شیری رنگ ات ،
بگذر از روزنه ام
و بگذار که صدای تپش های بلند قلبت
بگذرد از مرز خاموشی ؛
و بدوزد
دوباره
مرا
            به تمام تار و پودت ...
 
---
 

 
چطور است ؟
زیبا نیست ؟
درختِ آبنوس
            در میان ستون های سفید مرمر ؟
دلنشین نیست ،
طعم قهوۀ داغ
در صدف فنجان ات
در هوای سردِ صبح
            با هزاران همراه
            بیرون زده از حجره های تنهائی ؟
شیرین نیست ،
            با هم بودن ؟
کاش می دانستی
که چه قدر
دل من لک زده است
برای یک گاز از شیرینی
با قهوۀ داغ ؛
سرخوش با تو
            با مردم
            وسط میدان شهر ...