S I M A    Y A R I

---
  
آشکار می کنی چیزی را
            و پنهان می کنی چیز دیگر را ،
توأمان
در من
بی پایان
            دریای من ،
آنگاه که با آهِ بلند
به تمامی
            در من می ریزی .
گردشگران بر می دارند ،
صدفی را
یا سنگی را
صیقل خورده
و شگفت انگیز
از حاشیۀ این بستر ...
 
---
  
زخمه ای بر تار عود
نفسی در نای نی
ضربه ای بر پوست خاموش ضرب .
بشنو آهنگِ مرا :
دوستت داشته ام
گرم و پُر شور
در تمام لحظاتِ غربت ،
در خیابان های سرد شهر ...
 
---
  
هنوز گوش ما می شنود ،
آوای یک دیگر را .
پس بگو ،
دانای من
که چه باید بکنم
تا بپذیری از من
            این عشق را ؟
و به من هدیه دهی لبخندت را
همچون لبخند این ماه نو
            هدیه به شب .
و بگو
که چه باید بکنم
تا دوست بداریم
            یک دیگر را
روی این خاک
که تمام ذراتش
            دوست می دارند یک دیگر را
            چنین پابرجا ...
 
---
  
گوشم را می چسبانم
            به سینۀ تو ،
صدای قلبت را می شنوم :
آواز اقیانوس است
            پُشتِ پیراهنت ،
اقیانوس است
            پُشتِ قفس سینۀ تو ...
 
---
  
آن دانه
که تو اینجا کاشتی ،
با نقاب برگ و گل
بیرون نزد از پردۀ خاک ؛
آن دانه
            تبدیل شد
            به ساقه
            به جوانه
            به گل ...
 
---
  
سرشیر غلیظ خوشمزه
          ریخته روی عالم
آسمانم
          و تمام افقم
از هر سو
          شیرین است
شیرین و درخشان و پاک :
اکنون جهان لبریز از
زمزمه های نرم است ،
و این جسم
- این مکان –
          زادگاه امن کهکشان شیرین است .
در سردترین ساعت سال
تو
می آیی
و مرا می پوشانی
با همۀ آغوشت
          عشق من ...
 
        *****
 
نرم ، پاکیزه ،
می خوابد
          روی زمین
و زمین را می پوشاند
با تمام آغوشش ؛
- مثل آب –
می لغزد به درون زمین
- مثل رنگ سفید
          به درون قلم موی سیاه .
موج بوسه
          در بر می گیرد
همۀ ذراتِ خاکی را ؛
          در اعماق .
اکنون جهان لبریز از زمزمه های آبی ست .
در اعماق
- زیر قدم های سریع سرگشته –
بستری گستردست
از یک عشق  ، یک پیوند
          بی پایان :
طرح یک سیب در بشقاب ،
طرح رنگین کمان روی یک بوم
          پُشتِ شیشه ،
طرح دهان های دو سنگ
          خوابیده روی هم :
یک بوسه ،
طرح یک بوسه
شکل می گیرد
          بی ویرانی ...
اکنون جهان لبریز از زمزمه های بوسه است .
زیر قدم های سریع سنگین
کوبنده بر تن خاک ،
بستری گسترده ست
بستری در اعماق
          در بطن خاک
و در این بستر
چیزی نیست
          هیچ " چیز "
جز نوازش
و همخوابگی جادویی ...
 
        *****
 
در سردترین ساعت سال ،
نرم و لطیف
جاری شدی در بطنم .
زیر این پوستِ من
          - این حبس شده در بند تازیانه
          و روپوش سیاه –
زیر این بوم کبود
          - این کاذب
          که بر آن نقش گور مرا انداخته اند –
نقش کاذب !
زیر این لایۀ خشک ،
جاری هستی در بطنم .
اکنون جهان لبریز از آهنگ نقش های تازه است .
ریشه ها می رقصند
زیر این پوسته
ریشه های جان دار
تارهای یک دیگر را
می جویند ،
و به هم می پیوندند .
 
رنگِ برف
پاک و درخشان
به خود می خواند
بوم و
          قلم مویم را .
 
اینجا باغی خواهد بود
یا درختِ سیبِ شیرینی
یا گیاهی که آوند پنهان او
داستان همآغوشی ما را
          می خواند ،
زمزمه گر
          پُر خواهش
در گوش بلور برفی
که تمام او را
با تمام آغوشش پوشانده
در سردترین ساعت سال ...
 
---
  
گرمای تن ات
دارد می گذرد
انگار از پوستم
- از روزنه های پوستم –
و بوسه زنان
می پیچد
            به تمام رگ هایم .
خون منجمدم
دارد جریان می یابد .
ببین !
گونه هایم گل انداخته اند .
لب هایم می جنبند
و نفس های من
            بخار می اندازند
روی آینۀ روبرویم ،
روشن
            مثل نفس های تو ...
 
---
  
بر هستی من
فردا می تابد ،
مثل امروز
            از پنجرۀ چشمان تو ...
 
        *****
 
نام گل سرخ
            بر زبانم می آید
و گل سرخ
نزدیک تر از هرچه به من ، در عالم ،
در من
            می آید .
خار ها را می چینم ...
 
        *****
 
آشکار می شویم
            بر همدیگر
ملموس برای هم دیگر
و سپس
            آمیخته
                        در هم دیگر ؛
درخشان در مِه ،
دو به دو
قطره های باران
روی شیشه ...
 
---
  
کلمات می آیند
چندی می مانند
            می درخشند
و سپس می افتند
در خاموشی
            و فراموشی ،
زیر غبار روزها
در یک قفسه .
بر فراز کلمات
ما
            می مانیم
- دست هایی جویای هم
جویا تر –
بی فراموشی
بی خاموشی
بر فراز کلمات ،
            و بیرون
بیرون از قفسه ...
 
---
  
قلب های کوچک
پخش شدند
در تمام طول خیابان ،
و تمام خیابان را
ماشین های گشتِ شهری
          سد کرده اند .
قلب های یک رنگ
تزیین شده با گل های رنگارنگ
می رقصند
در موج هوای جمعییت
در هوای دست های جمعییت ،
که جوان و نرم و رنگارنگ
- بر خلافِ دستور –
می گذرند
- برای قلب ها -
از سد ماشین گشت
          و تفنگ و باتون
بی توقف
          امروز ...
 
---
  
زمین
            تیلۀ شفاف رنگارنگ است
که می تاباند
نور رنگارنگ خورشیدش را :
آبی
سفید
نارنجی ،
زیبایی بی پایان افلاکی .
دوراند
بس دوراند
چاله های سیاه
            از زمین و خورشید .
دوراند
بس دوراند
غول های پلید
            از مدار آسمان ؛
و این دود
دود کبود این بُمب
- بین زمین و خورشید –
وصلۀ ناجور بی ربط است
            در منظومه ؛
مثل سقف زندان ...
 
---
  
مثل دیروز
سایۀ میله های پنجره
راه راه
افتاده
            روی پرده ؛
در نوری که درخشان می تابد
از خورشید
مثل هر روز ...
 
---
  
دستمال
به خود می کشد
قطرۀ سرگردان را ،
در میان غبار بخار
            روی شیشه .
دستمال تو را می خواهد
قطرۀ سرگردانم ،
            در میان غبار و بخار سرگشته
            روی زمین ...
 
---
  
(1)
 
در تو آشکار می شوم
در نگاهت .
می خواهم پلک نبندی
و نروی
            هر گز
به قلمرو های خوابِ ابدی ...
 
(2)
 
از ترس
دستت را می چسبم .
می فشاری دستم را ،
و مرا
            که به ناگاه جسورانه قدم برمی دارم
با خودت
از عرض خیابان شلوغ می گذارانی ،
در هجوم جنون آمیز ماشین ها .
گفته بودم
که ما می گذریم ! ...
 
---
  
به تماشای جهان پنهان آمده ام ،
در زمین مروارید
با درختِ بلند مرجان ،
و جلبک های نرم رقاص
            با آهنگ نبض آب ؛
در پناه آغوش تو
            عشق من ...
 
---
  
ابرهای سیاه به هم می کوبند ،
نیزه ها
            برق زنان
            می شکنند ،
حنجره های تاریک
            می غرند ،
رگبار
            بر تن شهر می کوبد .
نی نواز ،
لب هایش را می گرداند
بر دهان تنگ نی
و نفس های موزونش را
از میان شکافِ دندان ها
            می دماند
            در قلبِ نِی ،
در شهر می گردد ...
 
---
  
تردید نکن
            می آیم
            جایی که تو هستی .
تردید ندارم
            می آیی
            جایی که من هستم ؛
زیرا
زیرا
در این سیّاره
در این سیّاره
هیچ کس دیگر نیست
جز " من "
              و
                 " تو " ...
 
---
  
عکس چراغ
            واژگون
در شیشۀ میز می افتد .
روشنایی
موج ، موج ،
از شیشۀ میز
از بطن چراغ
- واژگون
غیر واژگون –
موج موج
می گذرد
می رسد
تا مرز بی نهایت
درخشان
آن طرفِ مرزهای ممکن
تا
            ناممکن ...
 
---
  
هزار سال است
یا یک سال ؟
یا یک لحظه ست
که ما خیره شده ایم
از پنجرۀ زیبایی
رو به باغ بهار نارنج
          و چناران بلند .
خیره شده ایم
به خیابان عبور عابر
عابران رفته
          رفته
          رفته ،
و ما باقی ماندیم
محو در چشمان یک دیگر
در عبور هزاران عابر
          تنها عابر ...
 
---
  
همه جا را
با هم می گردیم
با هم می بینیم
آجرنماهای ساختمان را
سنگ ها را ،
میله های پُشتِ پنجره را ،
آگهی های تبلیغاتِ رنگی را
 چسبانده شده
به سر و سینۀ درها ، دیوارها ؛
دور و نزدیک
همه جا
با من
در من
با خواب و بیداری من
          می آیی
و هیچ کجای این دنیا
من غریبه نیستم ...
 
---
  
بیا با هم پیر شویم
سفید سفید ؛
و تکیه دهیم
یه ستون بازوی هم
طی کنیم
طول خیابان ها را
با قدم های آرام و صبور ؛
و تعظیم کنیم
پیش تمام تمام برگ های درختان چنار ،
با لبخند
            به قدم های تند رهگذران
            و سفید سفید ...
 
---
  
خورشید که می خوابد
ماه
        بیرون می آید ،
سبد اکلیل نقره اش را
        می پاشد ،
روی تاج درّه
درّۀ خُرّم و سبز .
رود جاری
از بیابان می گذرد
می جهد از شیبِ سنگ
        می افتد ،
در میان دره ؛
آرام می گیرد
- دیگر بی فریاد –
آغشته به مِهر
        نقره ای و زرّین
روز و شب
جاری
در درون درۀ خُرّم ...
 
---
  
- سلام .
خسته نباشید .
 
- ممنونم .
بنشینید .
آرنج چپتان را این جا بگذارید .
 
ریسمان چرمی
بسته شده دور بازو
رگ نیلی رنگ
پیدا شده از زیر پوست .
سرنگ
            خون می گیرد ،
از رگ بیرون می آید .
پنبۀ پاکِ سفید
روی جای سوزن
با نوارچسبِ تمیز
            جا می گیرد .
 
- درد نداشت ؟
- نه ! ممنونم !
 
و همیشه سلام
و همیشه ممنونم
بی آنکه بپرسیم از هم دیگر
- به کدام افسانه
            " ایمان "
            داری ؟ ...
 
---
 

 
صد البته
که من ناچیزم .
ناچیز تر از یک دانۀ ذرّت
            کنج انبار ؛
ناچیز تر از تکۀ خار بی مقدار
            در گلزار ؛
ناچیزتر از هر چیز ناچیزی
            که تصور کنید .
و چنان است ناچیزی من
که به ناگاه جهان یک فندق
مرا از شگفتی
            بر جایم
            میخکوب می دارد ،
و صدای جیرجیرک های باغ دوست
در گوشم
پُرشور ترین آهنگ شب های مرا می سازد .
و شما
            که عظیم اید و بزرگ
- این قدر بزرگ ، هم ارز خدا –
راستی ،
از چه چیزی به شگفتی می افتید ؟
و چه آهنگی را می شنوید
مثل آهنگ شیرین من
شیرین شیرین
            در هر لحظۀ شب ...