سیما یاری

Copyright©2007 simayari.com - All rights reserved. Please directly link to this website.

 e-mail this site to a friend
---
  
 ریشه های سرخ اش
        به زمین چنگ زدند :
هر ریشه ، تار به تار ،
بی فکر جدایی
        به زمین چسبیده .
 
قلب فندق
محفوظ است در زره عشق پایدار ،
بر لب های باریکش
            خنده های جاودان ؛
فندق می رقصد بر شاخه ...
 
---
  
چه جهان هایی پنهان اند
                در اعماق آب ؟
دالان به دالان
          آب ها
          در هستی هم
          جاری هستند .
 
خون گرم
          دهلیز به دهلیز
          شریان به شریان
ـ مواج ـ
در رگ های پنهان سیاره
                   می گردد .
سدی نیست
دیواری نیست
          در میان آب ها .
 
اقیانوس با اقیانوس آمیخته :
در افق های ژرف
ناچیزند ، ناپیدایند ،
کشتی کالاها
          نفت ها
          پرچم ها .
 
ناچیزند ، ناپیدایند ،
شمش ها
          الماس ها
          پرده ها
          دیوارها .
 
ناچیز تر از
قایق های کاغذی و پوشالی
                                   در طشت آب .
شریان به شریان
جاری هستند در بطن یک دیگر
                                 اقیانوس
                                 در
                                 اقیانوس ،
زیر سطح نازک
زیر برگ تقویم
زیر پوست ما :
          آب های عمیق ...
 
---
  
از این سو
از آن سو
تارهای ریشه
          سینه خیز می آیند
می نوشند قطره ی شبنم را .
می پیچند به پرده ی سنگین خاک ،
شب و روز
شب و روز .
 
باغ گل سرخ
          می شکفد
          می خندد
              در افق پنجره ات ...
 
---
  
برگ هایم را
          تا هستند
                   می رقصانم .
برگ هایم می رقصند .
 
بادها در راه اند ؟
بوران ها  در راه اند ؟
برگ ریزان می آید ؟
 
برگ هایم می ریزند .
 
شاخه ام لخت و عور
          می رقصد ...
 
---
  
ـ باغی خواهم شد
باغ گل سرخ
            در دست خالی خاک .
 
آبشار گل یاس خواهم شد
           بر شانه ی لخت دیوار ؛
با عبورت در من .ـ
 
داغ های جدایی
          ما  را سوزاندند .
 
نزدیک بیا ! آب زلال !
         من
             زمینت هستم ...
 
---
  
هم دیگر را می خوانند
هم دیگر را می یابند
با هم می مانند
        با هم می خوابند
آن ها که همدیگر را دوست می دارند
مانند
       آتش
       و
       پنبه ...
 
---
  
بی کوک شدن ،
      ساعت
      خوابیده  زیر گرد و غبار .
 
بی باز شدن ،
      غنچه های گل سرخ
      خشکیده اند
      افتاده اند
      زیر پا .
 
نابود شدند
ـ عشق من ـ
        لحظه هایی که بی تو بودم ...
 
---
  
ایجاد  شد
       فضای خالی .
فاصله ای بی پیوند ،
بی بازی نرم ریشه
      در بطن خاک .
بی شادی موج بلند
      روی خاک .
بی زمزمه های برگ در گوش برگ .
 
تن دادند به جدایی از هم
      آن زمین ،
           آن گیاه ؛
حیات
       مدفون شد
        زیر طوفان شن ...
 
---
  
نیمه ی اردیبهشت
دشت ، اما، تیره !
آب تیره !
آسمان و هوا
         تیره !
         تیره !
 
از کجا آمده ای ای شقایق !
با لب هایت
         سرخ
         سرخ
شاداب
بوسه خواه
رقص کنان :
         در
              خاکم ...
 
---
  
خواب می بیند گربه
خواب موش را .
در بیداری
            می دود دنبال موش .
 
خواب می بیند موش
خواب پنیر و نان را .
در بیداری
            می دود دنبال نان
                        دنبال پنیر .
 
خواب می بینم
خواب آغوشت را
خواب نجوایت را
خواب لب هایت را
         تشنه ی لب های من .
 
بر می خیزم
دوان
     در پی تو ...
 
---
  
ابری از گرد و غبار می آید
سرگشته
        هر ذره ی او
        دور از آغوش زمین
هر سو می چرخد
هر سو می چرخد
هر سو می افتد
گرد خاک و خاکستر
                بر سر برگ
                   بر سر بام
خاکستر سرد بر هر سر
                با هر جدایی
                     هر بمب ...
 
---
  
عکس بر می دارد
از پنجه ی من در پنجه ی تو
از بازویم حلقه در بازویت
از چشمانم خیره در چشمانت .
 
عکس بر می دارد
عکس ها را به نمایش
                  می گذارد
دوربین زمان ،
در همه ی آینه ها و شیشه ها و قاب ها .
 
دوربین زمان ،
در چشم جهان می نشاند ما را .
در چشم جهانی که آذین یافته
با گل های بوسه ی ما
در همه ی آینه ها و شیشه ها و قاب هایش
                                                      زیبا ...
 
---
 

 
آسمان روز و شب
          در من می نگرد .
رنگین کمان رنگ های و برگ های جاودان
                      در من سبز شده .
 
آب دادی خاکم را .
 
باغ شد بستان شد
هستی خاکی من
                 با آبت .
 
"ما"
        در
    " من"
                    رویید .
 
آسمان روز و شب
در باغ ما
            می نگرد ...

 
---
 

 
تک تک
ثانیه هایم  بی تو
در برهوت هستی
         سوخته اند .
تشنه ام با همه ی لحظه هایم
با زمانم
         اکنون .
 
آیا ما محکومیم
              به جدایی از هم ؟
 
محکومند قدم های ما
            به گام زدن در برهوت ؟
 
نان
       کپک زد .
 
دسته دسته پژمرد
               ریحان ترد .
 
شیر سر رفت
          اجاق خاموش شد .
 
محکوم است خانه ی ما به
                            پوسیدن ؟
 
بردگان تاریخ شورش کردند .
 
بیا !
گوش های کوچه
گوش های خیابان
گوش های سنگین زمان
                   می شنوند :
بانگ قدم هایی را آمیخنه با صدای زنجیر
کشان روی زمین ...
 
---
 

 
بهتر نبود باز می کردی در را
ـ عشق من ـ
          و پناهم می دادی ؟
 
سفره ات را می چیدم .
با نیمرو و گوجه .
با نان و پنیر .
 
سوپ پیاز
من برایت  می پختم
در زمستان های سرد و بارانی .
 
پرده های اتاق کارت را می کندم
می شستم .
 
شیشه ی پنجره را پاک می کردم
آسمان را می آوردم
         بی لک و غبار
در افق ات .
 
با تو می ماندم
با صدای نفس های تو .
 
و صدای ورق های کتاب بازت را می شنیدم
و تو را می دیدم
از نزدیک
از نزدیک
          وقت خواب بعد از ظهرت ،
زیر سقف این عشق .
 
زیر سقفی که تو می ترسیدی
می ترسیدی
ریزش کند بر سرمان
با ضربات تکراری روز تکراری
                   با رسوایی .
 
دور شدی ، دور شدی
بستی در را
و ندیدی
       نشسته بر درگاه خانه ی تو
ـ روز ها و شب ها و روز ها و شب ها ـ
انگشت نمای مردم :
ـ سرخ پوشی در شهر
                  دیوانه ی تو ...

 
---
 

 
با خارها و مارهایش
                    بیابان
دیگر چیزی نیست
جز یک نقطه ی سرد
                    کنج یک صفحه
                    در دور دست :
در راه کوچ ...
 
---
  
زیر پر
زیر پوست
زیر غلاف رگ ها
در اعماق
در اعماق
در قلب هر قطره ی خون
در هر قطره
سیاره های گل های سرخ
                      می گردند :
منظومه ی بی پایانی
                با هوای شکفتن :
ـ شکفتن
پر شور
         بر فراز خارها
                در گلبرگ ها ـ
در اعماق قلب
در هر قطره ی خون
گردنده
گردنده در تن بلبل ما ...
 
---
  
دور می شوند از من صداها
محو می شوند .
 
نجوای باریکی باقی می ماند
ـ از همه ی گام های اطراف ـ
            در گوش من .
 
نجوا ی تبدیل شده به زمزمه ی آرام آب
                             در مسیر رود زلال
با صدای شیرینت .
 
در گوش من چیزی نیست
جز آوای آبی ها .
 
جز پژواک رقص موج ها .
 
در گوش من چیزی نیست
جز چهچهه ی  مرغ عشق
خوانا خوانا با تمام قلبش
                   در سینه ی تو ...
 
---
  
پروانه ها کمتر پروانه اند .
گل ها کمتر گل اند .
آب ها کمتر آب اند .
در لحظاتی که نیامیخته اند
با نفس های همآغوشی ما ،
در مکان هایی که
         بیرون ماندند
                  بیرون از بستر عشق ما ...
 
---
  
آمدی با نفس هایت بر لب هایم ،
با بازی شاد زبانت
                در کامم .
 
جان گرفتم
ماندم
با تو
    در اوج اوج ،
برفراز زمین اشباح ...
 
---
  
اشک هایم می آیند
می لغزند بر لب های بسته ی من .
 
اشک هایم نام تو را می گویند
با صدای بلند
با صدای بلند
در گوشم .
 
چه کسانی می گفتند :
ـ پس از این خاموشی ست ؟...
 
---
  
گیس های دراز خاک را خواهم کند
چنگ خواهم زد بر صورت خاک
پا خواهم کوبید بر دست خاک
رسوای رسوایش خواهم کرد
اگر
ترکم کنی و
         بخوابی با خاک ...
 
---
  
کنار نهر آب
ـ جایی بدون گل و لای ـ
زیلویی پهن شده
پتویی روی زیلو
روی پتو
          یک ملافه با گل های سرخ و سفید تمیز .
یک گوشه چیده شده
قند و چای و نان و پنیر .
 
جایی که خورشید تابستان
از میان برگ های انبوه و در هم
بر آن می تابد
می آمیزد
با صدای موج ها ی زلال آینده
با صدای برگ های سرسبز
با صدای پرنده های ناشناس پر آواز
                            بدون گل و لای ...
 
---
  
زمین سایه می اندازد
                 بر روی ماه .
ماه
آرام آرام
از چشم زمین پنهان می ماند .
 
در زمانی که خورشید و ماه و زمین
دنبال هم روی یک خط آمده اند
و دنبال هم
        آزاد شدند
               از حبس هیولای سیاهی که دهان کبودش را
                                                               باز می کرد :
ماه را می بلعید
و به سمت نیاکان وحشت زده ی ما می آمد
                                                تا کنج غار ...