سیما یاری

Copyright©2007 simayari.com - All rights reserved. Please directly link to this website.

 e-mail this site to a friend

---
 

 
تنم دلتنگ است
        برای تنت .
 
نفس ام دلتنگ است
       برای نفس ات .
 
گلدانم دلتنگ است
                برای آبت .
 
بی فردا
       افسرده و گوشه نشینم
                              بی تو :
بی انسان
        بی آزادی ...
 
---
 

 
خالی بود جای تو
ـ جایی درست به اندازه ی تو
                       خالی در من ـ
انگار یک نیمه ی سیب
گم شده از هستی سیب
                      ناگهان پیدا شده
سبز شده
جوش خورده به نیمه ی پژمرده ی سیب
اکنون تازه
این موجود
          سیب شده
کامل شده
سرخ و سفید و کامل ...
 
---
 

 
برگ های پیچک  چرخیدند .
 
پیچک چرخیده با همه ی صورت هایش
                      چسبیده به پنجره ی نوارنی .
 
 
چشم در چشمان باز نور
پیچک می نوشد با دهانش
                  تمام
                      بوسه های نور را .
پیچک پا در گل
روی برگردانده از اتاق نمور
با همه ی صورت هایش
           می چرخد سمت خورشید ...
 
---
 

 
خندید با آفتاب
شیرین شد
آبدار و شیرین .
 
آمد نشست پیش ما
                 روی زمین .
 
توت سرشار
توت دلچسب
        توت افتاده ...
 
---
 

 
کدامند اجزاء تو ؟
ـ آهن؟ منیزیم؟ روی ؟ اکسیژن ؟ـ
 
هر چه باشد
ترکیب اجزایت
          گل سرخ زیبا شده است .
زیبایی
هر کجا که باشی
                    پس
باید باشی ...
 
---
 

 
زنجیر را حلقه ها می سازند .
قلاب شده
        آن در این
        این در آن
بی خلاصی از هم
پابند شده
یا دستبند
یا قلاده ی سخت
             بر گردن .
من ـ اما ـ
برگی هستم  در جنگل سرسبز تو ...
 
---
 

 
ای خدای بزرگ
ای خدای همیشه بسیار بزرگ
ای خدای همراه
ای خدای همیشه همراه
قلبم دارد می ترکد از ترس تاریکی ،
دست بکش روی قلبم
         روی ریشه ی خود ...
 
---
 

 
پرتاب شده
هر قطره
       در خاکی
در میان مرداب و مرداب
       پشت حصار مرزها :
قطره های پراکنده ی آب
       قطره های "بی خود" .
 
ـ آرزوهای ژرف ، آینه های شکسته می مانند
        تار و پر زنگار
            در قلب آبی من .ـ
 
وای وای قطره ی من .
 
روز به روز می شنوی آهم را .
می آیی
بر من می تابی
با نگاه خندانت
          ـ بر همه ی زنگارم ـ
 
روز به روز می بارانی
بوسه های شفافت را
         بر شکسته خط هایم .
 
پاره ابر سفید رؤیایی می درخشد
ـ به زودی زود ـ
           بر فراز مرزهای مرداب ...
 
---
 

 
تیغ جراحی ـ یا لیزر ـ  از روی پوست
          خال را بر می دارد
                   دور می اندازد .
 
انگار نه انگار که یک خال درشت
              روی پوست بود .
می دانی .
 
می دانی که خال  نه بر روی پوست
بلکه خونی در رگ هایم
                          خون داغ .
 
از من دور نشو ! ...
 
---
 

 
ببینید !
سی تا مرغ  که در دام زمین  مانده بودند
                          سیمرغ شدند .
سیمرغ
        پرواز کرد :
با زنجیرش
با قفس اش
        پرواز کرد
با زندانش .
 
پرواز کرد تا بالای کوه قاف :
         بال هایش بی جدایی از هم ...
 
---
 

 
چه کوچکند حلقه های دستبند
            پیش دست های نازک ات .
 
چه کوچک اند پرده های تار و تیره
                   پیش روشنای خنده ات .
 
چه کوچک است
چه دور ، چه دور ،
مرگ از حیات تو
       که عشق را ستوده ای ...
 
---
 

 
دست هایم را جنباندم
آوردم تا یقه ام
به انگشتانم فرمان دادم
         باز کنید !
 
این طور
و تنها این طور
          تنم را بیرون آوردم
از حبس روپوش سیاه ...
 
---
 

 
زن بودیم
       و سنگ شدیم
روی تخت گدازان فلزی
      در سلول .
زیر ضربات پتک ها و پتک ها .
زیر گاز گاز انبر .
فشرده شدیم .
سنگ خارا شدیم
کتیبه شدیم
و رسیدیم به دست زمان های آینده ی دور و نزدیک :
رسوا کنان
       دوران سلطنت پتک ها را ...
 
---
 

 
می گفتم :
       اجزا پروانه ناچیزند
           و حقیقت در" کل" پروانه ی من پنهان است .
پس :
کندم شاخک های جزئی را
کندم بال های خال دار جزئی را
کندم پاهای جزئی را .
 
گشتم در تن بی جان و کبود پروانه ی خود
                دنبال حقیقت های پروانه :
آه !
     آه ! ...
 
---
 

 
زیر پوسته ی سخت هسته
ـ بی هیچ شباهت به بمب اتمی ـ
مغز نرم و شیرین خوابیده
با عطر پنهان باغ زرد آلویت ؛
        زیر پوسته ی سخت و خشک ...
 
---
 

 
در هم می جوشیم
با زمزمه های زلال
مثل آبی که پر کرده لیوان را
         بی گل و لای ...
 
---
 

 
این آستین ، بوسیده بازویت را .
        آستین را می بوسم .
 
این بقه ، بوسیده انحنای گردنت را .
                بقه را می بوسم .
 
این نور صبح ، بر تو تابیده ، بوسیده صورتت را .
        نور را می بوسم .
              روز را می بوسم .
 
این زمین ، بوسیده گام های تو را .
سجده کرده
      زمین نیک را می بوسم ...
 
---
                                  تهران – 17 تیر 1390

 
با هوای صبح گاه
          دورت می گردم .
دورت می گردم
با عطر لطیف گل سرخ گلدان .
 
دستمال گردگیری در
              دستم
گرد و خاک ملال انگیز آینه را
                         بر می دارم .
 
دو پیچک سبز پیچیده به هم
از اعماق آینه ام بیرون می آیند .
نجوای پیوندشان
             در خانه می پیچد .
 
بر می گردم سمت تخت .
خوابی هنوز .
 
بغلت می گیرم :
چشم هایم ، چشم های تواند .
دست هایم ، دست های تواند .
گام هایم ، گام های تواند .
قلبم ، قلب توست .
 
اشک می ریزم
          از شوق نفس های تو .
 
اشک می ریزم
          از دل انگیزی عطر زلال گل سرخ
                      که مرا در بر می گیرد .
 
بیهوده نبودند تقلاهای گلبرگ ها
روزها و شبها
برای روییدن ، روییدن ، در میان خارها .
 
زیر بغل پیراهن ،
خط های سفید عرق
         پاک شد با شستن
         محو شد :
بوی تند آمیزش ، بوی آغوش ،
دور شد از بدنم
         زیر دوش :
 
فکر می کردی
         این خواهد بود
                 عشق من ؟ ! ...
 
---
 

 
دورتر
چمن های سبز
        زمین را پوشانده اند
برگها و شاخه های بلند شاداب
سایه انداخته اند روی زمین
سایه های سبکبال
        روی زمین را می بوسند ؛
کمی دورتر از این سلول
        در باغ عشق آزاد ما ...
 
---
 

 
دستگاه خاموش من
            روشن شده :
هزاران تار و پود می جنبند .
ماسوره ها
           این سو و آن سو
           می چرخند .
هزاران ریسمان ابریشم
مرا می بافند
مرا می بافند در حریر هستی ؛
با صدای خندان تو
              بوسه زنان
                       بر گوشم ...
 
---
 

 
هیچ کجا !
هرگز !
 
جا نمی گیرند این کلمات بزرگ و بسیار بزرگ
در کتابم
در تمام کتابم ـ حتی ـ
که به هر روی میز است
و به هر حال اکنون ...
 
---
 

 
دهلیز به دهلیز
رؤیاهایم چراغانی شد
با صورت خندان تو
           بی خاموشی .
شب کجا تاریک است ؟
کجاست تاریکی ،
         درقلب عشق ؟...
 
---
 

 
دامن هم را می گیریم
فش فش
      هو هو کنان
دنبال هم
از قاب ساعت می گذریم
از پیش زمان امروز می گذریم
و زمان خالی
       جا می ماند
با زندان هایش
با همه ی مرزهایش
              ـ کالاهایش ـ
زمان ، جا می ماند
با خرابه های خونین اش
اصطبل متروکی در بیابان دور ، جا می ماند
                پشت سر مان .
عشق پیوسته به عشق
هوهوکنان
               می گذریم از زمان مرزهای ابله ...
 
---
 

 
باز کرده لب هایش را
با تمام دهان می خندد
می خندد
می بخشد به دهان آدمیان
دانه های لذیذ خود را :
گلی که همیشه همیشه
به سمت خورشید چرخیده
                   روی زمین ...