سیما یاری

Copyright©2007 simayari.com - All rights reserved. Please directly link to this website.

 e-mail this site to a friend

---
 

 
جریان تند باد هدف را کنار زد
شن ریزه چنگ زد
بر نازکی پلک.
 
بازو گرفت مرد کمانگر ،
تغییر داد زاویه ی دید و دست را ،
زه را کشید پس
سوفار را آورد
تا لاله ی گوش .
تبری هوا گرفت دوباره ...
 
---
 

 
دوده نشسته است
بر شیشه های سرد .
بسته است پنجره
ککتوس خشک دفن شده
در غشای گرد
آونگ
ثابت است .
 
کولاک های برف
بیرون کشانده اند
پرستو را
از باغ یخ زده .
 
بر شیشه های سرد
دوده نشسته است ...
 
---
 

 
توفان به هم کوبید در را ،
فانوس پتّی کرد و افتاد ؛
چادر شب سنگین ،
آوار شد بر جسم گهواره ؛
توپ طلایی خرد شد ،
در انقباض مشت کودک .
 
زن
     چانه می گرفت
                 در گوشه ی مطبخ
برای چاشت ...
 
---
 

 
تا ایستگاه راه کمی بود
می دوید
       در بین عابران خیابان
              مرد مسافری .
 
بر شیب لیز صفحه ی ساعت
سر خورد عقربه .
 
در کفش های تنگ
انگشت های مرد
تاول زده بود
- راهی نمانده است . دَرَک ! -
کند کفش را
و تندتر دوید .
یک دور تازه عقربه سر خورد
افتاد شال و کت
پرتاب شد کیف ...
               -    جهنم  !
 
در لحظه ی حرکت
بالای پله بود
یک عبور مادرزاد ،
                    فاتح
با خنده ی بلند .
 
افتاد ساعتی
بر ریل زیر چرخ ...
 
---
 
5.05- چراغ
 
کلید را زد ،
اتاق روشن شد.
گریختند اشباح
و حرکت اشخاص
فرا گرفت زمین را .
 
شکفت پیچ .
 
حضور یافت جریان
نفس گرفت تن نسترن
و پلک گشود .
 
گریختند اشباح ...
 
---
 

 
چراغ
     دود می کرد .
 
دهان رسوب تلخ هوا را
مدام تف می کرد .
 
میان تاریکی کنار شالیزار
کشیده پلک به هم مرد پیر شالی کار
به خط روشن روی زمین
نگاه دوخته بود
چراغ در مشتش ...
 
---
 

 
سبز
      زرد شد
                زرد
                    سرخ شد
                              و سرخ
                                      قهوه ای ...
کاغذ مچاله شد
افتاد گوشه ای .
 
در مرزهای بسته ی صفحه
در صحنه ی سفیدتری
سبز نقش بست
 
خالص
و محض محض .
 
سبز
        زرد
            شد ...
 
---
 

 
ماه درشت و گرد
تابیده بر شنزار.
روی زمین ریگ های سرد
خوابیده کولی
در کنارش
کوزه ی خالی
و عود خاموش .
 
شیر بزرگ نر
بو می کشد او را .
 
تنهاست کولی
خوابیده بر شنزار
و در کنارش
کوزه ای
سازی
بر بوم نقاش ...
 
---
 

 
با ریشه های گرم
از عمق لایه ها
جریان آب را
در خویش می کشد
و با دهان سبز
امواج نور را
می نوشد از فضا .
 
بر شانه های پهن بزرگش نشسته اند
سنجاب های کوچک لرزان
و جوجه های ریز پرستو
و تاب های محکم بازی .
 
در پیچ جاده ،
در شیب تند کوه ،
صاف ایستاده است
با بازوان باز و بلندش
درخت تک ...
 
---
 

 
آبی
گلی
سیاه
توقف
جمود
درد .
 
تشدید انقباض
    تلاشی
           شکست نور
   و
      رنگ
رنگ
     رنگ ...
 
---
 

 
... در امتداد تیز تَرَک
شیشه خرد شد ؛
 
موج ولرمی ،
  چسبناک ،
   آلود
بالش را .
 
بر تکه ی بطری
ته مانده ی سردی ست .
 
نوزاد
می مکد
با گریه
شست را ...
 
---
 

 
در کنج باغچه
آسوده لاک پشت
بسته است چشم را؛
گربه کنار کیسه ی گندم لمیده است
و گلّه نیم خواب
- در آغل قفل -
نشخوار می کند .
 
تیره است آسمان ،
تاریک دامنه .
 
بر سر در حیاط
آویخته چراغ
خاموش
می سوزد ...
 
---
 

 
وقتی تمام شد،
       ول کرد چتر را
            ول کرد شال را
                    ول کرد عینک را
                           و آن لباس گند سیاه را
                                   با دگمه های سرخ مزخرفش
                                                          انداخت برزمین .
 
از پله های صحنه پایین رفت
بالای چارچوب
نوشته بود :
"خروجی" .
در را کشید
هل داد
در قفل بود از پشت ...
 
---
 

 
سرپوش را گذاشت
لغزاند ظرف را
تاگوشه ی پستو .
 
در پای تاک ریخت
کوت تفاله را .
 
آویخت پرده را .
 
لم داد
          آرام
     بر پشتی نرم
پا را دراز کرد .
 
بر پلک بسته اش
بازی نور بود
در سرخی عقیق ...
 
---
 

 
بچه دوید تند ،
از روی پل گذشت .
 
رد کرد درّه را
- آن درّه تاریک را -
با آن دهان باز
با آن دهان سرد .
 
گاری عبور کرد
و چرخ های آن
بر شانه های پل
خط عمیقی کند ؛
لرزید و ایستاد
پل روی پایه اش .
 
بچه نگاه کرد
خم شد
و دست زد
بر سفتی زمین ،
محکم قدم برداشت .
 
لرزش
و درّه
پشت سرش ماند ...
 
---
 

 
کاهن درون معبدش
- انباشته از دودهای تند گوگردی -
بت را می آراید .
 
قربانی کوچک
در شعله های آبی آتش
مبهوت می ماند .
 
در هر فرود ورد
اوج طنین ضربه ی چکش
آغاز می گردد
اوج طنین ضربه ی چکش
آغاز می گردد .
 
اوج طنین ضربه ی چکش
طرح فرود ورد را همراه دارد
مبهوت
بر هم می زند پلک
کاهن
گوگرد می ریزد بر آتش .
 
چکش
پر زور می کاود
یک حلقه ی مفقوده را
       در لایه های سنگ ...
 
---
 

 
انگشت لغزید
بر گودی و برجستگی ها  ؛
دست کاوید
در پیچش دالان .
 
از سقف می افتاد
قطره پس از قطره
بر سنگ آهک ، آب .
 
انگشت لغزید ،
در باز شد .
جوهر در آمیخت
با صفحه ی تن .
 
خطی کشیده شد
بر سینه ی سنگی درون غار ؛
باریک و روشن ...
 
---
 

 
چرخید سکه در هوا ،
افتاد :
خط بود .
پرتاب شد بالا دوباره ،
                          باز آمد :
                               باز هم خط بود .
 
هی رفت ،
هی آمد ،
خط بود ، خط خط خط ...
برداشت
گرداند :
 
این رو
آن رو
یک خط
همان خط بود .
 
پرتاب شد سکه ،
بر سنگ فرش کوچه ی بن بست ؛
غلتید لنگان
افتاد در پساب باران کدر
در عمق گودال
                   خط !
 
---
 

 
دریا
در خویش می کشد
جریان رود را .
 
زنبور می نوشد
نیلوفری را .
 
مرغ پرنده ای
نوک می زند
به تخته پاره ی خیسی
به روی موج .
 
قایق
- با بادبان صاف و بلندش -
پل می کشد
میان فواصل ...
 
---
 

 
بیرون
بیرون
خورشید می افتد
                             در قطره ی شبنم
و پخش می کند
          فواره های رنگی خود را
                             روی تن چمن .
 
جریان باد صبح
          سر می دهد آرام
                             بر ساتن آبی
                                      یک مشت پنبه را ...
 
---
 

 
سرپوش را گذاشت ،
منفذ گرفته شد .
 
خوابیده آسوده
بی هرج و مرج صوت.
 
بر شعله همچنان
اجزای محتوا
در جنب و جوش بود
و در فضای بسته به تدریج
نیروی ضربه ها
انباشت می شد .
 
انباشت رشد کرد
و خواب دفن شد
با ضربه ای سریع
در صوت انفجار ...
 
---
 

 
آن قدر صاف است
که خرده ریگ های خودش را
پنهان نمی کند .
 
ماهی از آبهای گل آلود می رسد
از آبهای تلخ گل آلود ...
 
---
 

 
افشرد
          افشرد
و قطره
          قطره
                   عصاره فرو چکید
                                 از بطن دانه های رسیده .
 
لبریز شد سبو ،
جوشید از درون ؛
گردید
          گردید
بر تافت چلّه را
دردی فرو نشست
و ساغر تهی
          "لب بر لب سبو"
                   نوشید صاف را
                             در آفتاب مهر ...
 
---
 

 
گِل اصطکاک را
          محدود کرده است
و ثقل اندام
در هیچ نقطه ای
ثابت نمانده است
در حد فاصل دو قدم دره ای ست ژرف .
 
آثار
معنی را
از دست داده اند .
 
سیاله ی لرج ،
پوشانده
جای پر کشش پای رفته را
لیز است ، لیز
          خاک ، زمین ، سنگ ، کفش ، دست .
 
بر جاده ی لیز
          می لغزد عابر ، می افتد عابر ؛
از جاده ی لیز
          کژ مژ عبور می کند عابر ...
 
 
 
 

 

 

 

کتاب دوم :  در سایه ی آفتاب
پرده بگردان و بزن ساز نو
هین که رسید از فلک آواز نو

 
مولوی -