سیما یاری

Copyright©2007 simayari.com - All rights reserved. Please directly link to this website.                


 e-mail this site to a friend
 
اول فرمان دادند
        تیر باشد
        و کمان.
بعد فرمان دادند
        تیر باشد
        و تفنگ.
بعد فرمان دادند
        بمب باشد
        و اتم.
دستور، دستور است!
 
حالا فرمان داده اند:
بکشید!
        و
        کشته شوید!
 
اما راستی:
        دستور یعنی چه؟...
 
 

 
خالی ست
        یک دایره ی کوچک تو خالی ست.
به بیرون از خود راه ندارد هرگز!
نادیده گرفته شده در جشن شمارش های بی پایان.
 
 
کوچک و محصور و بی هیچ است
صفر مطلق:
        مثل "من"
        تنها بی تو...
  
 

 
..........................................................

............................................................

............................................................
 
 

 
زمین کجاست؟
آسمان کجاست؟
ستاره کو؟
چراغ کو؟
 
شبح چه گونه است؟
بدون شکل!
یک فضای گنگ دودناک!
پر از توهم پدیده های هولناک!
 
شبح گرفته خانه را.
صدای من نمی رسد به تو؟
شبح ربوده واژه را!
 
شبح ربوده واژه را،
نه قلب را!
 
نه دست را!
نه آن چه را که سرنوشت از ازل نوشته است برای من:
خلاف هر شبح،
 
تپیدن تمام قلب من،
برای لمس دست تو...
  
 

 
چند هزارانم من؟
چند هزاران عریان
        پا برهنه
        در بارانم؟
چند هزاران چشم ام؟
        ناپیدا زیر شرشره های باران؟
چند قلبم؟ چند روح؟
چند سرما زده ی بی نان ام؟
چنگ فرو برده ی چندین ام من،
        در میان زباله در یخبندان؟
در شهر بهشت موعود شما؟...
 
 

 
دوباره شاخه ها جمع نمی شوند.
تن ستبر این بلوط:
        درون دانه ی بلوط
                نهان نمی شود دوباره
                        زیر خاک.
حیات من! تو آمدی!
تو آمدی و نطفه کاشتی
بدون بازگشت:
        درون بطن من...
 
 

 
جوهر سیاه است.
کلماتت
       عشق من!
        لبریز از خورشیدند،
به هر رنگ که باشد خورشید
               روی برگ تاریخ...
  
 

 
نقطه. سر خط:
خط تازه در صفحه ی تو چه در بر خواهد داشت؟
کلمات تاریک؟
        مانند سنگ های لغزان در مسیر خانه؟
                در شب طوفانی؟
یا
کلمات روشن؟
        مانند قطره های زلال روی سیم برق
                در صبح بارانی؟
در صفحه ی تو:
پایان
        و
                آغاز...
 
 

 
داشتم مویم را می بافتم.
داشتم رژ گونه می مالیدم.
داشتم کفش همرنگ لباس ام را
        پا می کردم.
دیر شد!
پا برهنه،
        با موی ژولیده،
        با صورت خیس از عرق،
از میان صف ماشین های دود آلود،
می دوم
        تا جای قرارم با تو.
صبر کن!...
 
 

 
ابرهای عقیم تیره
گرفتند خورشیدم را.
 
چشمانم دو دریاچه ی شور اند
        در حسرت نور
        سرگردان
        در میان سرآب آسمان.
پس این چیست؟
بر مژه هایم، این چیست؟
این رشته ی آذین بسته
        پاک و زرین
                همچون هزاران هزاران
                        خورشید...
 
 

 
میان کوچه ی تنگ
صدای برف،
        صدای پای سبکبال برف می آید.
هوای سخت مه آلود،
        پشت پنجره هاست.
چراغ های روشن یک راه،
        پیش چشم من است:
چراغ های کوچک کوچک
        چراغ های قشنگ...