سیما یاری

Copyright©2007 simayari.com - All rights reserved. Please directly link to this website.

 e-mail this site to a friend
---
  
پیش از امروز
سرو بود
تنها سرو
بالا بلند
سایه های لطیف انداخته
روی دوات و دفتر
                        روی غزل .
 
امروز
سبز و راست
کاج پیدا شده ست
دوش به دوش سرو بلند
سایه گستر روی شعرها و دست های امروز
ـ سرو و کاج ـ
                در باغ ما ...
 
---
  
دانه بود ـ انگار ـ در قلب ما :
از هم درید پرده های حجاب سخت را
                                     سبز شد .
ساقه های شفاف
از درون قفس سینه ی ما بیرون زد .
پیوست به هم
ساقه به ساقه
پیوند دو ساقه
دو گیاه همخوان .
 
شاخه های رونده ، نیرومند ،
از دار و درخت بالا رفتند
دور تا دور حیات ما را پر کردند
پر کردند :
از هزاران گل سرخ تازه
                   پیش چشم جهان .
 
یک حقیقت ـ انگار ـ یک دانه
پر شور و یگانه
در قلب ما پنهان شده بود
پنهان شده بود
تا درخشان و عظیم
آشکارا
          پیدا شود :
زندگی از مرگ پر زورتر است ... 
 
---
  
شاد است پرستوی مهاجر
پر آواز
         در قلب آشیان بهار .
مانند من
که فصل به فصل
طومار راه های دور را
در نوردیده ام
            تا رسیدن به آغوش تو ...
 
---
  
می قاپم برق نگاه تورا
می بندم راه های نفوذ تاریکی را
نورت را می پاشم  روی خودم
                       از فرق سرم تا نک پا .
ـ صفحه ام لبریز از رقص های شور انگیز ـ
خود را بنگر
               در آینه ات ...
 
---
  
چنگ زدم به فاصله ها
گرفتم
          فشردم دستت را .
 
گرمی خونت را جا دادم در رگ هایم .
خون گرم
دهلیز به دهلیز  آمد
از هم باز کرد  یخ های قلبم را ،
جریان پیدا کرد
                در حصار تاریک جمجمه ام :
شنگرف و صاف
ـ جریان طلوع
                   در میان ظلمت . ـ
بیرون
         نیستی ،
این جایی
            در سر من :
در قلب منظومه ...
 
---
  
گرگ و میش غروب است ، این ساعت ؟
                                    یا صبحدم ؟
همهمه های نامفهوم  در فضا می چرخند .
نرده ها و برگ ها و گلدان
               مبهم شده اند ؛
بی خطوط مشخص ؛
اشیاء
         تار شده اند .
می غلتم در تاریکی ؟
یا بر می خیزم با شعاع خورشید ؟
روشن تاریک روشن تاریک ...
 
از پنجره ی باز اتاق
می غلتد
         روی پلک خوابم
                          آبشار نسیم تازه ...
 
---
  
نه تصور می شد ، در حقیقت ،
نه اثبات :
        با منطق
                 با کلمات .
 
با این حال ، راستی ،
واقع شد
بر زمین بار آور
 ـ بارده و بار آور ، بیش از هر حکمی ـ
شور جوانه هایت
               به شکفتن از تو !
ای درخت بزرگ صد ساله ...
 
---
  
در کجای هستی می توانست پیدا کند
بلبل
      آوازش را ؟
 
جز کنار کاج ها و سروها ؟
قد کشیده بلند و پایدار
               بر زمین بلبل ...
 
---
  
شاخه ، سر خم کرده
پیش زردآلو ها
           پیش بار درخت .
عشق بزرگ درخت و زمین
متبلور شده است
           میوه ها آمده اند .
 
عشق
عشق
دیگر پنهان نیست
             در حیات خانه ی ما ...
 
---
  
حالم خوش است
وقتی
می گذرم از همه چیز
می افتم
شاد در آغوش تو.
حالم خوش است
وقتی می خندی
آب می ریزی در گلدانم .
حالم خوش است
وقتی تو به من می پیوندی
پشت پلکم ، در عمق چشمانم ،
غرق با من
در اقیانوس زیبایی محض :
وقتی می گذرم
از همه ی ، همه ی ، فاصله های کاذب
و به تو می پیوندم
         در پس پیشانی خود ...
 
---
  
پلک هایم را می بندم
می شکفی با نگاه شیرینت
                        در عمق چشمانم .
باز کرده پلکم را
می بینم
        می نشینی پیش چشمانم .
 
با تو
بیرون و درون  همخوانند .
 
بیرون و درون !
 
در من می گردند
بازی کنان
کهکشا ن های بزرگ رنگی .
 
در من می رویند
رقص کنان
برگ های باغ بزرگ زینون .
 
در من می خوانند
برق زنان
چشمه های زلال کوه های بزرگ برفی .
 
دیواری نیست
سدی نیست
بیرونی نیست
         در میان جهان های ما :
عشق بزرگ !
            در من !
                   همراه ! ...
 
---
  
پشت پنجره ام ،
آسوده
انگار بی هیچ تلاشی
کبوتر می گردد
دور بام خانه
          دور از دیوار حیاط .
از اتاق بیرون می آیم
خرده نان می پاشم  روی ایوان
به تماشای پرنده می مانم
                           بیرون اتاق .
 
نزدیک می آید
کبوتر
      نزدیک ،
با صدای قوی تلقی
از تلاش بال های نیرومندش
                             وقت پرواز ...
 
---
  
نور
زمین را  در بر می گیرد ،
زمین نورش را
                 روز و شب .
 
جدایی کجاست ؟
 
لبخند
ردیف دندان ها را
               آشکار می سازد .
 
دندان و دهان
پیش از تولد
            بعد از مرگ .
 
کی تنها بودیم ؟
 
کی تنها بودم
         با آغوشت
                   با لبخندت .
 
من : زمینی که ذره ذره
خاک به خاک
جمع شدم
زاده شدم
           از درون خورشید تو .
 
من : دهانی
که با قلقلک نرم سر انگشت تو
                  - روی چانه ی سختم ـ
ناگاه
باز شدم با لبخند
                  باز شدم با بوسه .
 
سر و دست و پا ،
جمع اشیاء بی جان نبوده در من .
 
چشم و گوش و لب ،
چیزهای تل انبار شده در خفقان زندان و انبار
                                              نبوده در من .
 
جمع اشیاء نبودم
من ، من ،
          با لبخندت
                 با آغوشت .
 
من
ما
بودم
ما
هستم
در میان جمعیت  یا در سلول .
 
من ما هستم :
مجموعه ی پیوسته به هم .
یک  هستی :
با هر نام
           نام به نام ،
با هر صورت
          صورت به صورت ،
شکل به شکل
با ضمیر
      "تو"
             و
                 "من" ؛
ما هستیم
بی تنهایی
    زنده با پیوستن
                   آمیختن .
بی تنهایی
زنده با دیدار همدیگر
                در صورت خود
                                صورت هم ...
 
---
  
وعده دادی و به جا آوردی
همه را
یک یه یک
          بی غفلت :
با من هستی با طلوع هر روز
                      بوسه زنان بر رویم .
با من هستی با شروع هر شب
                    خنده کنان در رویا یم .
با همه ی ثانیه ها
مانند زمان خورشید :
                عشق نامرئی من ...
 
---
  
نافذ ماندی
تا مغز استخوانم
شور انگیز ، تن نداده به سکوت ،
آب نافذ
        در
            دانه :
غلغل شیرین نامتناهی در تن
                      زیر زندان پوست ؛
با عبور از همه ی ممکن ها
 ـ ناممکن ها ـ
                   در چشمم .
با غلبه بر مرز من :
حیران
سرخوش در باغ جهان
                           مغلوب عشق ...
 
---
  
آیا کلمات اند ، روان سوی تو ،
                              یا اشک اند ؟
هر کلمه این گونه
ـ برگی یا پر کاهی
          روی موج این اشک  ـ
جاری سوی تو .
 
قطره قطره
موج موج
دنبال هم می آیند
در صفحه ی خالی به هم می پیوندند .
 
این رودی ست که به هم می ریزد
مرز های خرد قطره ها و کلمات کوچک را .
این رودی ست که در می گذرد
از حدود صفحه
از حدود اتاق
            از حدود قفل ها و خاک ها .
این رودی ست که آیینه ی تنهای مرا
قطره قطره
          روی دست می گیرد :
رو به روی  آفتاب و مهتاب .
روبه روی
        پرواز سفید ابرها .
رو به روی دهان نرم آهوی تو .
در  دست می گیرد
و سراسر آینه
وسراسر دهان تشنه
سراسر آفتاب و مهتاب
موج زنان می تازد
                    می خواند
فرو می ریزد قفل های حبس را
                                    می آید ...
قفل های سنگین
ـ یادگار زمان های دور ـ
ته نشین می مانند
                      در کف رود
و صدای قلب من
 ـ قلب تو انگار در سینه ی من ـ
موج موج و سیال
از دهان آبی رود
بر می خیزد
درفضای بی پایان  می گردد
می خواند :
نامت را  عشق من  ، نامت را ،
با هر کلمه
با هر موج :
         آینده سوی تو ،
از عمق ظلمت من ...
 
---
  
حکم داده چشمم
           به دیدن تو .
حکم داده دستم
           به نوازش کردن تو .
حکم داده زبانم
           به نوشیدن تو .
ـ حکم  نوزاد به نوشیدن شیر
حکم  پروانه به نوشیدن گل ـ
ساری و جاری
صدها قرن صدها قرن
در خواب و بیداری
بی هیچ اجباری
از زمان غارهای سنگی
تا زمان مرزهای پوشالی
                          تا امروز .
 
اعتباری جز این می خواهد
آیا
        یک حکم ؟...
 
---
  
در
دکان پوستین دوز
    دوباره ، باز هم ،
         همدیگر را می بینیم .
بخیه خورده به هم
بیش از امروز
           با هم می پیوندیم
مثل یک روح در یک تن :
پوستینی خواهیم بود
                  دستکشی
یا
          شالی
ـ خون داغ ـ
با  تن سرما زدگان :
ما ،
نسل سنجاب پناه آورده  تنها به آغوش هم ،
                                 در جنگل وحش انبوه ...
 
---
  
با خضوع تمام
بی کوتاهی
تابیدی
        ـ می تابی ـ
با روشنی ات
گرمی ات
بوسه ات
             بر گلدانم .
بی کوتاهی
هر روزنه را باز کردی
هر نقطه ی تاریکی را پاک کردی
افشاندی
      ـ می افشا نی  ـ
آبشار مهرت را
در بطن گلدانم
                  گلم .
خشکی رفته
          از سا قه ی من ؛
شاداب و سرخ باز شده غنچه ی من ؛
با طلوعت در من :
جاودان عشق من ،
جاری جاری در ذات حیات بی کالا ...
 
---
  
به اندازه ی یک ناخن شست
                  پماد سقز ؛
به اندازه ی یک مغز قندق
                  پماد کوهان شتر .
 
مخلوط را می مالم – طبق دستور –
روی کبودی های کاسه ی زانوهایم ، می بندم .
 
درد ، کمی ، آرام می گیرد ؛
اما ، نه به اندازه ی وقتی که قدر یک پرز
تو
       زبان شیرنت را
ـ بر خلاف دستور ـ
          در  دهانم می گردانی ،
یک لحظه ، بازی بازی ،
بی بستن ...
 
---
  
بر اساس یک حکم
می شود
         اعلام کرد :
خون نگردد در رگ
شهد نجوشد در گل
آب نرقصد در جوی
خنده نیاید بر لب .
 
بر اساس یک حکم
می شود
           اعلام کرد :
از این لحظه باید یخ بزند کل این سیاره .
 
مانع ندارد صدور حکمی که پزشکان رویش خواهند نوشت :
پرونده :
         جنون مطلق .
 
---
  
 خورشید من
باز کرده بازوهای نرم اش را
خانه ام را در آغوش کشیده
برداشته لکه های تاریکی را از شیشه
                           از پلک پنجره ام ؛
گذشته از پرده ،
بهشت زیبایش را با چهچهه ی بلبل هایش
در  اتا قم 
           ساخته ،
 ـ در میان رخت های عزاهای من ـ
مرا می خواند
مثل هر روز ، امروز هم ،
مرا می خواند :
به عبور از ظلمت ،
        به حضور محسوس در جهان مهربان ...
 
---
  
تاب نیاورد
           بلکه
اصلا احساس نکرد
           وزن ظلمت را ،
با زمزمه ی شهد آوند
         زیر گوشش
                در بطنش :
گل سرخ ،
چسبیده به ساقه :
شکفته
زیبا
     دم دروازه ی روز ...
 
---
  
برق رفته .
صفحه ی نامه ی برقی سیاه است
                                        سیاه .
انگشتانم بیهوده
دگمه های سرد حرف ها را می فشارند
این جا
هیچ حرفی دیگر نقش نمی بندد روی صفحه .
 
اشک هایم می آیند
تند تند بر گونه ی من
              بر لب هایم
                   زیر چانه
                  روی انگشتانم ؛
می نویسند به تو
نامه ی سوزانم را
 سوزان
    شور انگیز
            روی برگ تنم ...