سیما یاری

Copyright©2007 simayari.com - All rights reserved. Please directly link to this website.

 e-mail this site to a friend
---
  
پنهان نکن لبخندت را
                 از نگاهم .
دور نکن دستت را
                از بازویم .
خالی نکن آبت را
                  از تنگم .
 
عطش ام  به نوازش هایت
                   خاموش نشد :
ـ گویا صدفی در دریا –
حتی در بارش سنگ احکام ...
 
---
  
چیزی نیستم جز اسکلتی
پوشیده شده با عضلات و اعصاب و پوست ،
که دارم می آیم
تا آغوشت
     کامل عریان
              مانند تو ...
 
---
  
بلبل ها گرد هم آمده اند
جمع شده اند
پشت میز برگ های بزرگ چنار ،
با چهچه های بلند
با نوبت و بی نوبت ، غوغا به راه انداخته اند ،
می خوانند ، می گویند .
  ـ قطعا
این بحثی ست در باب بیان آزاد !ـ
آه !
می بینی !
غوغای دل انگیزشان
زنده نگه می دارد
در هر حال
         هر باغی را ... 
 
---
  
بیرون از من ، چیست ؟
هوا ؟
انسان ؟
فضا ؟
جا مانده
          پشت مرز بسته ی من ؟
 
هوا ، انسان ، فضا ،
محصور شده
             در مرزبسته ی خود ؟
من دیگر ؟
آیا
     پس پشت مرز من ؟
 
بی هیچ تماس در میان من و من ؟
 
واژه ها می لرزند، می گریزند از دست ،
انگار که ماهی های ریز بازیگوش
از میان انگشتان می لغزند
                  در میان دریا .
من درون دریایم ؛
          دریا موج زنان
                   روی تن من
                      در بطن من ...
 
---
  
یک گل سرخ ، پاره ی کوچکی از باغ جهان نیست ،
                                              تمام جهان است .
تمام جهان که شکفته این گونه
                           با این عطر
                           با این رنگ ؛
ونشانده جهان را تمام
                            در
                               این
                                  صورت ...
 
---
  
تا چشم می بیند :
بندگان خاموش اند
          - سر به فرمان من ـ
سنگ شده
افتاده در پایم .
 
آزادی مطلق دارم
در راندن هر فرمانی
تا چشم می بیند :
تنها من
         در بیابان شن ...
 
---
  
نه شور ، نه شیرین ، نه ترش ، نه تلخ ، نه خشک ، نه تر ،
نه گوارا و زلال ،
                   مانند آب .
 
این نبودی !
 
نبودی همچون موج سرد نگاه گردشگر
                    بر بناها و آجرهای شهر فراموش شده .
 
نبودی همچون پر گنجشکی باد آورده
                       گشت زده در حیاط کوچک
                                                     و  رفته .
 
داغ : نفس های تو .
تند : تپش های تو .
 
ضربان نبض ات ریسیدند
از کلاف پیچیده و گنگ دیدار
رشته ی پیوندی را
                       از قلب به قلب .
 
در پرت ترین ، تاریک ترین ،گوشه های شهرم
شورابه ی اشک زلالت می ریخت ، بر تبخالم .
 
دردورترین  کوچه های شهرم
                  لبخند شیرینت می آمیخت با لب هایم .
 
با هر قطره
با هر لبخند
پرده های مرز ها را تاراندی
ریشه کردی در من
ژرف و ژرف تر
                     در من جوشیدی ...
 
بلبلان می آیند
در طلوع هر روز
روی بالاترین سا قه ی نرم نارنج
فرود می آیند
باز کرده صدف منقار نازک را
ناگهان می خوانند
          می خوانند همه ی هستی را .
 
آبشار غلتان درّ
چهچه ی جادویی
بر سر و دوش من می ریزد
ریز و درشت
دردانه دردانه
             بر گوشم می آویزند .
 
می گردم در چراغانی شهر .
شهری که آرام آرام - این تو بودی  - که با سردی او
                                                             آمیختی .
 
شهری که آرام آرام - این تو بودی -
                            که دورش کردی
                                        از خاموشی .
 
نه تلخ ، نه شیرین ، نه ترش ، نه هیچ !
"دیگر" نبودی ، این سان ؛
نبودی همچون پر کاهی  گذران از هر چیز
     ـ   بی ریشه درقلب ها ـ
                                  بازیچه ی باد ...
 
---
  
می پرستم تو را ، عشق من ،
         عاشقانه .
یعنی نابینا بر خارها و سنگ ها ،
یعنی نابینا بر مارها و عقرب ها
                          در تمام دنیا ؛
یعنی بینا بر شادی هر ذره ی نور
یعنی بینا بر جوشش هر قطره ی سرخ
                       در جهان عظیم رگ هایم ،
در جهان های عظیم همه ی هستی ها ...
 
---
  
لال شدن
سرد شدن
سنگ شدن
بی جنبش دست
حتی بی جنبش پلک
                 یخ بستن .
 
مهربانم بیا !
نگذار بمیرم بی تو
                پیش از مردن ...
 
---
  
ذوب نشد صورت تو در صورت من
 یا من در تو .
آن گونه که بودیم :
با هستی ژرف خود خود
با هم خوابیدیم
تنگ در آغوش هم .
 
از ما رویید غنچه ی سرخ گل ،
ـ در هر صورت -
                  با نام عشق ...
 
---
  
آه !
آبی محض !
آفتاب !
حریر چین سوزنی ابر سفید !
روشنی بی پایان ،
نامرئی  جوشیده در پنجره ام ، از میان میله های فولادین ،
زلال جاودان :
 
عشق من !
به تمامی به من
               تعلق داری ؛
زیرا به تمامی
به تو
    عشق می ورزم
                       من ...
 
---
 

 
بازوهای لاغر ذوب شده ، بی توش و توان ،
شکم های طبله شده ی نوزادان
باد کرده از انبوه کبود انگل ها
                     ـ ارمغان زمین به آنها ؟! ـ
صورت های چشم شده .
چشم های درشت سیاه آتش شده :
 
در صفحه ی اخبار زمین
               گر می گیرند ،
شیشه ها را می سوزانند ،
در خانه می افتند
قلب های انسانی را می سوزانند ،
         می سوزانند ترازوی دروغین نامیزان را ...

 

---
 

 
اما ، من ،
حلقه ی بازویت را می خواهم
        دور کمرم .
بوسه ی لب هایت را می خواهم
طولانی ، طولانی ، بر لب های منتظرم .
گرمای نگاهت را می خواهم
               در چشمان پر اشکم .
 
عزیزم ، عزیزم ،
          دلم تنگ شده .
این کلمات ، دیگر دارند خود به خود می آیند
                     می پوشانند صفحات خالی را .
 
سنگ های بزرگ انداخته اند
                   در دهان چشمه ؛
اما ، موج ها  بی پروا
از روزنه های پای خارها ، بیرون می ریزند
                   خود به خود  می جوشند
                                         در بیابان من .
 
آه ! عزیزم !
       دلم تنگ شده ...
 
---
 

 
بگذار بیاید ابر سیاه .
بگذار چادر بکشد
       ـ سایه ی سرد و تاریک ـ
                                  روی خانه ی من .
بگذار میخ بکوبد ، این چکش ،
                      تخته های ضخیم نصب کند
                                          پشت پنجره ام .
بگذار آهن ها را ذوب کند ، دستگاه جوشکار ،
                              در روزنه های کلیدم روی در ...
 
تکیه داده به دیوار امن ، ما آرام می خندیم
                  به تلاش دیر و بی ثمر مانع ها ،
به تلاش مرزهای پوشالی
می خندیم ،
دست در گردن هم
نزدیک تر از هر زمانی به هم :
-  انگار پیغامی در بطری سر بسته ی امن -
-  روی دریای زلال ، انگار دریای اشک . –
این جا
این جا
زیر پوست من
         در قلب من ...
 
---
 

 
قصه ،
 امروز فقط
در باره ی یک دانه ی ریز گندم نیست
- که پنهان شده باشد ، ترسان ، پشت درخت یا انبار .
 
اکنون که خاک
          ریشه پذیر آمده است ،
داستان های بسیاری می آید
                       از هستی گندمزاران ،
با کاکل زرین نرم
رقصان در دشت
            تا چشم می بیند ...
 
---
 

 
خشک سالی سوزاند
                        تو را .
ـ باز آمده ای .
 
بام غلتان
          رد شد
               از رویت .
ـ باز آمده ای .
 
سیل اسید ، حتی  از صورت سنگ ،
                         شست و حذف کرد
                                       نقش ات را .
ـ باز آمده ای .
 
آمده ای ،
می بوسی ، زبان و دهان مرا ؛
            سبزه ی سرسبز شیرینم !...
 
---
 

 
دریا کجا می توانست
                      پیدا بشود ،
جز
     میان بازوهای نرم ساحل ؟
 
با هر نقشه ، با هر شکل ، که ترسیم شوند ،
                                  مرزهای ساحل با دریا ،
دریا و ساحل
        درآغوش هم اند
                 بی هیچ مرز ...
 
---
 

 
بد هستند حرف های تاریکی .
بد هستند حرف های بن بست .
بد هستند ، بسیار بد ، حرف های کشتار و دار .
 
گوش سپرده به هم ،
تن های مان با هم سخن می گویند :
با زبان نوازش های شور انگیز ،
بر لب چشمه ی آب حیات ،
                         در ظلمات ...
 
---
 

 
از لای میله های پشت پنجره ام
                                رد شده ای .
از فاصله ی تار و پود پرده
                          به اتاقم آمده ای .
لغزیده ای ، نک پایی روی بالش من ،
غلت خوردی
               پایین تخت ، روی فرش .
باز کردی آغوشت را .
با برق نگاه پر مهرت
               به اشاره صدایم کردی .
 
مقنعه را از روی سرم برداشتم .
دگمه های زمخت روپوشم را باز کردم .
از تن کندم پیژامه ی چیت بی رنگم را .
بارهای سنگین ام را پرت کردم
                               کنج اتاق .
از روی تخت غلت زدم
                    مثل برق
                            در بغلت .
با تو
         آمیخته ام .
می رقصی در رگ هایم
می خوانی در قلبم ،
          با آهنگ پایدار پیوند .
 
مهربانم ببین!
هرگز نتوانستند وارد بشوند ـ سنگ ها و مرز ها و بندها ـ
                                                   به حریم عشق ما ...
 
---
 

 
بوسه هایت بر دست بی حس ام .
بوسه هایت بر گونه ی اشک آلودم .
بوسه هایت بر زخم زانویم .
 
این گونه ، گام به گام ، ساخته ای
                        قصر سبز عشق را
ـ تا ابد پا بر جا ـ
                     پشت پیشانی من ...
 
---
  
اشک هایم می آیند با شوق دیدارت ،
می غلتند بر لب های لرزانم .
 
قطره
قطره
تو را می بوسم ، می نوشم ،
               در همه ی رویاهایم .
 
من
   گم نشدم
          در برهوت بازار زمین ...
 
---
  
زمان می گذرد ،
            از دالان ظلمت محض .
 
شانه اش می گیرد به خشت دالان
               می خراشد .
 
پایش می لغزد در گودال
می خراشد .
پیشانی صاف بلندش
     از ضربه ی جسم سختی
                         می خراشد ،
                              خون می آید .
 
زمان می گذرد .
 
 
ـ بوی نفس یاس اش را می شنوم ! ـ
 
چشم می گردانم :
 
به حیاط ام رسیدی  ، زمان ؟
کبودی های بازویت پیدایند .
خون های خشک شده ماسیده اند ،
                               روی صورت تو .
به من خیره شدی ، می خندی !
 
 بیرون می دوم از حجره ی خواب ، پا برهنه ، ژولیده ،
اشک هایم
           باران
             باران
               بر صورت تو ...
 
---
  
در جا نزنی !
متوقف نشوی !
نخوابی ته چاه !
ـ ما ه من ! ـ
یک وقت
       پشیمان نشوی
                از تابیدن ...
 
---
  
دریای صبحدمت
           می خواند
                 در قطره ی من .
شکوفه های باغ سیبت
              می شکفند
                    در  دانه ی من .
 
دریا نهفته ، همیشه ،
                   در قطره .
باغ نهفته ، همیشه ،
    در دانه .
ـ کجاست تنهایی ؟! ...