سیما یاری

Copyright©2007 simayari.com - All rights reserved. Please directly link to this website.

 e-mail this site to a friend
  
روز تنها روز است
بی هیچ نام
        در تقویمم:
با دوفصل تنها:
فصلی که بهشت تو را
                پیدا کردم در ذات ام.
بعد از فصل مرگ:
فصلی که فقط می سوختم در سرمای ظلمت محض
                                                پیش از تو...
 
----
  
 
از یک نقطه کوچک تر:
شکل می گیرم
می جهم
بیرون می آیم
        از حجاب پوسته،
می شکفم روبه وی آفتاب و مهتاب
دامن ام را می چرخانم پیش نور
بوسه می بخشم
بوسه می دزدم
        از بازویت.
چرخ زنان می آیم سمت خاک پاک ات
می آمیزم با ذات تو
                با ریشه ی تو
                شکل می گیرم باز.
از یک نقطه کوچک تر:
باز هوای حرکات موزون در میان بازوهایت
                        در سرم می شکفد:
                        می شکفم!
هیچ برگی به خاطر ندارد مرگ را...
 
---
 

 
اهرم خواهد بود:
یک سرش در زیر سنگ بزرگ
سر دیگر در دست ما.
زور خواهد آورد
        سنگ را از سر راه بر خواهد داشت:
فردا روزی:
نام اش اهرم خواهد شد،
                نه ، ... ...

 
---
 

 
یک
ایکس بود:
در مغزش ناشناسی خالی بود و بی نام
                                    تنها ایکس.
ماه آمد
نه نیامد
بود، فقط پیدا شد
نقش اش را خالکوبی کرد در جمجمه ی خالی ایکس.
 
اکنون ایکس دیگرفقط ایکس نبود
هر کجا که می رفت
         از چشمانش نور مهتاب می تراوید
                  راه را روشن می کرد
                           جنگل را روشن می کرد
                                    دریا را می رقصاند.
اکنون ایکس چیز دیگر شده است
افزون تر از ایکس تنها:
         ایگرگ شده است...
 
---
 

 
آیا من بودم
که پذیرفتم زانو بزنم پیش سنگ؟
 
من بودم که پذیرفتم سنگ
        با من سخن می گوید؟
من بودم که پذیرفتم سنگ
        قدر قدرت هاست؟
راستی این من بودم که نمی دانستم
که فقط این من هستم که به سنگ می بخشم
                                همه ی این قدرت را؟...
 
---
 

 
از روزنه های ریز خاک
پا برهنه، نک پایی، پایین می لغزد
می رسد به دانه ی ذرت
از روزنه های ناپیدای حصر ذرت
        می رسد به تن لخت ذرت
        در بر می گیرد شانه های ذرت را
        لرزان از شوق، می ریزد در بطن خالی ذرت
        پژواک آهی جادویی در دشت می پیچد.
بیرون، از دور، زمین بی کشتزار می نماید
        خاک بی جنبش.
در اعماق:
جنینی دارد می بالد
        در تن بی حصر ذرت من...
 
---
 

 
بر می خیزد روی دو پا
تا کمر خم شده
        پیش یک عکس.
 
می نشیند خاکسار روی زمین
خاک را می بوسد با صدای نام عکس بزرگ
و صدای درود و درود از دهانش پرتاب می گردد
                                        در تمام اتاق.
بی هیچ چرایی روزهایش شده شب
        شب های بی شمارش، شده روز
عکس به عکس خم شده است
زانو زده است
خاک را بوسیده است
شهروند "خوبی" که به دستور او حذف شدم
من:
        که همیشه " بد" بودم....
        "بد" هستم...
        "بد" خواهم بود...
 
---
 

 
نوشته بود:
به سمت آب
بهشت آب.
 
نوشته بود، زیر یک نشانه درشت
        به سمت آب!
 
در آن زمین خشک جن زده
به سمت آب؟ نه!
به سمت آن نوشته آمدم!
میان دشت پر سرآب
پر از جنازه های سوخته
سلاح های شوره بسته
        درمیان ماسه های تفته
من
به سمت یک نوشته آمدم
بدون آب
بدون جوی ها شیر وشربت و گلاب.
 
نیا!
نیا!
از این مسیر،
        عشق دور من....
 
---
 

 
یک جهان هست که آن جا هرگز
        هیچ کس چیزی نیندیشیده
                هیچ کس چیزی نگفته.
می خواهی در یک آن پر بکشی
                به جهانی که در آن داستانی هرگز نیست:
                        داستان تو، حتی،
                                هرگز...
 
---
 

 
تو دیده ای که از میان تیرهای آهنی
        جهیده ساقه ی گیاه سبز من
                به سمت روز و روزهای بعد از این؟
تو دیده ای که زیر پوست، روی این زمین،
تپیده خون سرخ من درون پیکر کبود عاشقم؟
 
تو دیده ای که گام های من دویده در میان سنگلاخ
                به سمت عشق من؟
تو دیده ای که جوبیار اشک من
روان شده به روی گونه های من
در انتظار دیدن نگاه یار من؟
 
که خون داغ من جهیده از شکاف تازیانه
        روی پای من
                به جرم عشق
                        به جرم زنده بودن تمام تن؟
 
تو دیده ای که من تپیده ام تپیده ام
درست مثل ماهی رها شده کنار آب
        جدا ز بازوان شاد عشق،
                در آرزوی بوسه های پاک آب؟
  
سحابی ی هزار سال نوری ی جدا زمن،
        کنار دوردست کهکشانی ام:
مرا
مرا چه گونه دیده ای ؟
        که زل زدی هنوز همچنان
                به صورت ام...