سیما یاری

Copyright©2007 simayari.com - All rights reserved. Please directly link to this website.

 e-mail this site to a friend
---
  
از درون آتش
دودی از قلب صنوبر
به فضای دوردستی که او را می خواند می گریزد
روح صنوبر!
صنوبر!
 
دردهای تبر جا مانده اند
ترس های سوختن جا مانده اند.
 
آمیخته با ابرهای سفید، صنوبر می خندد
با نگاه سبزش به زمین دوردست می نگرد:
 
رودها می پیچیند
می گذرند از کنار مرزهای سنگی
همگی می ریزند به یک اقیانوس.
 
دانه ها می کوشند
بیرون می آیند
از کنار سیم های خاردار
 می بالند
همگی بی تردید به سمت یک خورشید.
 
در موزه ی پیش از تاریخ
روی زمین
سکویی ست پر از
        دسته تبرهای شکسته
        سیم های خاردار بیهوده
                                زنگ زده...
 
---
  
کو سایه ی تو؟
کو سایه ی من؟
 
یک صورت- یک یگانه –
بر چمنزار نرم می خندد.
 
با آه بلند
        بیرون می رانم نفس پیشین را.
تو را می خوانم
می نوشم  هوای تورا با تمام عطش های قرن
 
کو سایه ی تو؟
کو من؟
 
از تو لبریزم.
 
بر قله ی تو می رقصم
نامریی
با دو بازوی ستبر سبزت
با طوفانی از نفس های بلند
مرا می گیری
می خوابانی بر قله ی خود.
 
می افتم در چشمه ی شیرین تو
می نوشم چشمه سار جادویت را.
 
تکیه داده م به تو در میان ابرها
ایستاده م
        با تو.
 
بنگرید تاریکی ها! تنهایی ها!
بنگرید نیزه های زبان های تلخ!
 
ایستاده م جاودان برفراز قله:
من در آغوش عشق!
رویین تن
        شده ام:
با دو چشم ام
        از سر تا پا....
  
---
  
ریخت
با یک نفس بوسه ی ما
        بر گونه ی هم:
        دیوار حصر ما.
دیروز دو بیگانه ی تنها بودیم
امروز
        دو عاشق
        در بهشت آغوش هم...
 
---
  
جای سرب سوزان بر تن من
        سرخ شده:
        سرخی گل.
جای تاول های تازیانه بر دوش من
آبی شده
آبی آب.
 
باغ پر گل شده ام
می گذرم کوچه به کوچه در شهر
می خوانم:
باز سرب ی دارید؟
باز آتش دارید؟
باز شلاقی هست؟....
 
---
 

 
پارس سگ در دور دست.
حشرات وز وزکن در نزدیک.
ناله ی گاه و بی گاه چرخ ماشین در تاریکی.
پشت پنجره های بسته، آسمان سیاه.
 
چشم می گردانم در سیاهی های آسمان این شهر:
یک ستاره، ناگاه:
        چشم بیدار تو
                پشت پنجره ات...

 
---
 

 
گسل که از هزاره های دور، خفته بود
چه گونه شد که پلک زد؟
 
چه گونه شد که خیره شد
به دست های تو، نشسته گرم در میان پنجه های من؟
 
چه گونه شد که چشم دوخت به چشم من
پر از طلوع چشم تو
        پر از نگاه سبز تو؟
گسل که دیو بود و خفته بود
چه گونه دید ناگهان که من به تو رسیده ام
که من تمام قرن های دور را
                به شوق تو دویده ام
                عبور کرده ام
                از هزار فاصله
                دمل
                هزار تیرگی
                گسل.
 
دهان گشوده باز، دوباره باز، این گسل؟
 
چه باک؟ هان!
 
بگو به این گسل، بگو به دیو
که دیر شد!
بگو که من  رسیده ام به تو:
درست مثل آخرین شب طویل سال
        فتاده روی شانه ی سپید صبح
        عبور کردم از زمان.
بگو!
بگو!
که ما به هم رسیده ایم.
 
بگو که ما دمیده ایم، بر فراز دره های هر گسل:
        سپیده را
        و بوسه را...
  
---
 

 
-----------------------------------------------------
-----------------------------------------------------

-----------------------------------------------------


---
 

 
با سرانگشتان نامریی
چنگ زدی به رشته ی نور
بالیدی
بیرون کشاندی خود را
        از مغاک زمستانی خاک:
        برخلاف همه ی سرپوش ها
        برخلاف همه ی زنجیرها.
ساقه های تردت را رویاندی
برگ های درشت سبزت را رویاندی
غنچه بستی
گل های بنفش شادابت را رویاندی:
شکفتی خندان رو به روی جهان.
 
جهان، هرچه که بود، هرچه که هست:
تو برآن افزودی زیبایی را.
 
تا اعماق ریه هایم
اکنون
عطر لطیف تو را می بویم
بر پیکره ی لحظه هایم تنیده رنگ ت، تنیده عطرت.
ای بنفشه!
بنفشه!
فقط باقی باش
بمان!
بر زمین سیاره ی من
فقط باقی باش:
با سرانگشتان نامرِیی
        زیبا
                نیرومند...